Maart was…

Een beetje ziekjes. De griep heeft hier in huis goed toegeslagen deze maand. Ik bracht ‘m binnen en één na één gingen de huisgenoten plat. Sommigen erger dan anderen en blijkbaar worden de oudjes hier in huis het zwaarst getroffen. Telkens met een week tussen sloeg het griepvirus toe. Onze dochters sloegen zich er nog redelijk door en toen we na de oudste gespaard bleven, dachten we dat het voorbij was. Maar toen werd het Paasvakantie en bleek de echtgenoot alsnog geveld. Uiteraard, leerkrachten sparen dat op tot de vakantie ;-).

Vakantie. Het griepvirus van de echtgenoot zorgde voor een rustige vakantie. Het was nodig en het deed deugd. We sliepen uit, we werkten onze stapels wasmanden (min of meer) bij en we deden de nodige boodschappen. De oudste en de mama vonden dan toch nog een communieoutfit voor het feest binnen 2 weken en een aantal boodschappen of taken die al héél lang op ons to do-lijstje stonden, werden eindelijk uitgevoerd. Zo raakte ik dan toch bij de opticien om lenzen te bestellen en vonden we de ideale zeteltjes voor ons leeshoekje in de tuinkamer…

Examens. De oudste had in het derde middelbaar nog paasexamens van alle vakken van minstens 2 uur. Examens van dinsdag tot en met maandag. En ze begon met een stevige valse noot: tijdens haar eerste weekend studeren (voor Latijn) kampte ook zij met een – gelukkig iets minder zware variant – griepvirusje. Barstende hoofdpijn leverde haar dat op, maar ze nam een pijnstiller en leerde dapper voort. En wij keken toe, supporterden vanop de zijlijn en leefden mee. De mama met schuldgevoelens en de vrees dat ook de migraine bij de genetische kruising toch mee overgeleverd werd. Maar ons meisje beet door en ze kreeg loon naar werken. Tot haar grote blijdschap en tot onze grote trots. Ook de jongste kreeg vlak voor de Paasvakantie haar rapport en ook zij deed het alweer uitstekend.

Londenreis. Voor de zesdejaars worden op de school van de echtgenoot buitenlandse reizen georganiseerd. Vaak is de echtgenoot van de partij bij de Londenreis. Ook voor ons is dat eigenlijk wel een gezellige periode, want oma en opa komen die week logeren, om mee de kinderen op te vangen.

Maar dit jaar was het toch een beetje anders dan anders. Want op 22 maart vond de terreuraanval plaats in Zaventem en de Brusselse metro. Het was een hele dag spannend of de buitenlandse reizen wel zouden kunnen plaatsvinden. Maar de reizen gingen door en dus vertrok de echtgenoot dinsdagnacht heel vroeg naar Londen. Het was toch met gemengde gevoelens, bij ons allebei. Er gebeurde zoveel die eerste dagen en mijn maatje was er niet. Even de dag bespreken, even overleggen of aftoetsen, dat lukte niet. Hun programma was immers goed gevuld, veel tijd om te bellen was er niet.

Wel sms’ten we meer dan anders. Er ging informatie over en weer. Voor de echtgenoot werd het een intense reis en een prachtige ervaring. De groep klitte heel goed samen en ze waren in gedachten vaak in België: de National Gallery kleurde zwartgeelrood, er was een herdenkingsmoment op Trafalgar Square. Een aantal leerlingen liep ook rond met Belgische sjaals, t-shirts of vlaggetjes en ging het gesprek aan met straatartiesten die tekenden “voor België”. Ze voelden veel solidariteit en dat deed hen deugd. Wij keken hier in België veel nieuws en staken kaarsjes aan. Toch waren we allemaal heel opgelucht toen de echtgenoot terug “veilig” thuis was. Die paar dagen scheiding, zeker in deze intense omstandigheden, doen ons telkens opnieuw beseffen hoe gezegend we wel zijn: we zijn allemaal gezond en we hebben elkaar.

IMG_6309Wij kijken hier al uit naar april: er komt weer een feestje aan en de lente hangt in het land. Binnenkort wordt het weer tijd om de kasten te wisselen en de zomerkledij boven te halen. Maar eerst hebben we nog een weekendje vakantie en daar gaan wij nog even van genieten!

Een snipperdag, de rapporten en vakantie!

De laatste week van het schooljaar probeer ik minstens één dag verlof te plannen. Dan kan ik de oudste opvangen, terwijl de leraar-echtgenoot zijn schoolse verplichtingen nakomt: hij evalueert en houdt zijn oudercontacten. Tot vorig jaar hielden we op zo’n snipperdag een shoppingtripje, maar dit jaar had de oudste andere plannen. En dus “genoot” de mama gisteren in haar eentje van een snipperdag. Er werd opgeruimd, gekookt en strijk bijgewerkt. Het was nodig want de achterstand was hier weer een Mount Everest geworden ;-)!

Maar het was ook rapportdag. En voor de oudste was het toch een beetje spannend. Het derde middelbaar is een zwaar jaar, ze zit in een zware richting, ze is aan het puberen. Het was soms een beetje veel samen. Er was al eens een mindere toets, er was al eens een discussie met de mama en de papa. En we leren hier allemaal samen dat “opvoeden” vooral en vaak “vertrouwen” inhoudt. In elkaar. Dat de mama en de papa het best goed menen, ook al durven ze wel eens grenzen stellen en “neen” zeggen. Dat de dochter het minstens even goed meent, maar dat ze wat aanpassing nodig heeft, aan een nieuwe klas, een nieuwe richting en een nieuw ritme. Dat ze best weet waar ze mee bezig is, als we haar vertrouwen durven schenken.

En dus was het voor haar (en voor ons) een opluchting om te zien dat haar inspanningen lonen, dat ze goed bezig is. Dat ze weet wat er nodig is en dat ook kan opbrengen. En dus mocht zij (opgelucht) juichen toen ze haar punten kreeg en mogen wij haar overladen “met jubel en boeken”.

’s Avonds bij de jongste kregen we hetzelfde verhaal. Ze doet het meer dan behoorlijk in haar zesde leerjaar. Ze is op weg naar een keuze die haar geen problemen zal opleveren (volgens haar juf) en ons zonnetje blijft stralen. En dus waren wij ongelooflijk fiere ouders. Trots op onze dochters die het goed doen, die ervoor gaan én een mooi, groot hart hebben. We zijn ontzettend gezegend met onze dochters. En dat zullen we proberen voor ogen te houden als de puberkuren eens komen opzetten en we eventjes in zwaarder weer verzeild raken. Want diep vanbinnen weet ik dat het wel goed komt met die dochters van mij, dat we er samen wel zullen komen.

Sinds vanavond zit het er voor ons hier (eventjes) op. Wij gaan in vakantiemodus. We gaan even met zijn viertjes bekomen van een druk jaar. Van een hectische job, het schrijven van een boek, een verandering van lucht, een verbouwing, een nieuwe klas, een nieuwe richting: het is veel geweest de afgelopen maanden. We hebben hier vaak (te) hard gewerkt. En dus gaan we met zijn allen uitslapen (daar zijn wij écht wel heel goed in), het een beetje rustiger aandoen en van de feesten genieten. Morgen storten we ons in de cadeautjesdrukte. Of misschien wel overmorgen. Of maandag, wie weet.

De riem gaat er hier even af. We hebben nog een hele hoop dvd’s staan die we nu misschien wel eens gaan bekijken. Of net niet. We hebben hier nog geen vastomlijnde plannen voor de komende twee weken. De controlefreak in mij heeft de uitknop gevonden. Vandaag toch. We zullen zien hoe lang het duurt. De echtgenoot zet zijn geld alvast op tweeëneenhalve dag ;-).

happy