Oops, I did it again

Voorjaar, de eerste lentezon. Het ideale tijdstip voor de kastenwissel en de jaarlijkse pasbeurt. We verhuizen de zomerspullen vanuit de logeerkamer naar onze kleerkasten. De winterspullen maken de omgekeerde beweging. Maar uiteraard kan dat niet zonder te passen. Wat te klein is, verhuist van de oudste naar de jongste en van de jongste naar het nichtje. Niet alleen wat te klein is, maar ook hetgeen “zo lagere school is dat ik dat écht niet meer kan dragen, mama”.

Elk jaar denk ik dat we er met de oudste nu toch stilaan moeten zijn. Dat haar groeiperiode nu stilaan toch echt wel afgelopen moet zijn, maar tot nog toe betekent de kastwissel toch telkens weer een verhuis van teveel kleren van haar kamer naar de kamer van de jongste. En intussen groeit de jongste als kool. Ze zit de oudste – qua grootte – stilaan echt wel op de hielen. Wat overigens ook wil zeggen dat ze de mama één dezer voorbij moet gaan (of al gegaan is), maar het helpt als je vermijdt platte schoenen te dragen. Met hakken ben ik nog steeds de grootste vrouw in huis, al wordt ook dat dan weer relatief.

Maar onze dochters zijn duidelijk niet “one of a kind”. Qua lichaamsbouw is er toch wel een groot verschil en dat beginnen we bij de kastwissel nu echt wel te merken. Niet alles wat van de oudste naar de kast van de jongste verhuist, past. Dit jaar zullen we hier en daar eens een ingreep moeten doen om de kleren van de oudste op maat van de jongste te maken. En ik vrees dat dit mogelijk wel eens de laatste kastenwissel tussen onze dochters was. Ik vrees dat we hier stilaan naar uniforme kledij/maten voor beide dames aan het toegroeien zijn. Kunnen we binnenkort bemiddelen als de ene met dat kledingstuk van de andere is gaan lopen dat die uiteraard net ook wou dragen. Kan ik binnenkort kleren verliezen aan mijn beide dochters, daar waar de oudste nu al enthousiast mijn vestjes en jurkjes durft te lenen.

Maar als ik de hoop koesterde dat we eens een jaar toch wat minder konden shoppen, dan is die hoop na de kastenwissel weer de grond in geboord. Staan al zeker op ons shoplijstje: een jas voor de jongste, een jeans voor de oudste en t-shirts en bloesjes kunnen ze allebei wel gebruiken. Ook (deftige) schoenen hadden ze allebei nodig en dus reden we zaterdagavond vlak voor sluitingstijd nog even naar onze plaatselijke Torfs. Want ja, de mama wil graag dat ze naast hun onvermijdelijke sneakers toch ook een paar deftige schoenen of sandalen hebben, om onder een rok of jurk te dragen. Ook al vinden de dochters dat ongelooflijk ouderwets en kan je sneakers écht wel onder een jurk dragen, mama!

gouden pumpsTerwijl de dochters hun keuze maakten, nam de mama de gelegenheid te baat om ook even rond te kijken. Om prompt verliefd te worden op een paar prachtige pumps. Die ook nog eens geweldig aan mijn voeten zaten en alles hebben wat ik in een schoen zoek: hoog en mooi. Praktisch is een woord dat ik eigenlijk nooit aan mijn schoeisel verbind. Tot mijn scha en schande, soms. Maar ze glitterden zo mooi. En volgens mij zijn ze perfect om een alledaagse outfit wat extra glans te geven. Bovendien overleef ik er zonder pijn een hele namiddag op. Het ideale paar dus. Zolang ik de kasseien van het Ladeuzeplein maar vermijd ;-).

Advertentie

De Imelda Marcos uit Heist

Misschien is het nog niet zo héél erg. Duizend paar schoenen heb ik (nog) niet. Verre van zelfs. Eerlijk gezegd heeft de echtgenoot meer schoenen dan ik. Maar héél soms word ik halsoverkop verliefd. Op een paar schoenen. Die ik gewoon fantastisch mooi vind. Met hoge hakken uiteraard. En ja, dit weekend was het weer zo ver.

Bij de zomerwissel kwam ik immers tot de constatatie dat ik geen hoge sandalen meer heb. Ik heb een paar platte sandalen, ik heb een paar baskets, ik heb 2 paar pumps en een paar zomerschoenen met een bandje voor de zomer. Maar hoge sandalen had ik niet meer. Die heb ik allemaal kapot gelopen in de heuvels van Toscane. Ja, want ik ben het type dat platte sandalen koopt in Italië en die dan wil sparen en dus maar op hieltjes de heuvels op en af wandelt. Tot die prachtige schoenen helemaal onder het stof zitten. En dat stof krijg je er achteraf nooit meer uit.

Over mijn pumps kan ik kort zijn: het zijn fantastisch mooie schoenen en ik sta er fantastisch mee/op. Maar “staan” is ook letterlijk het enige wat ik ermee kan doen. Ik begrijp niet hoe andere vrouwen gemakkelijk op pumps kunnen lopen. Bij mij schieten mijn voeten constant uit die schoenen, met regelmatig valpartijen tot gevolg. Met bijhorende gênante situaties. Om één of andere reden overkomt me dat nooit als ik alleen thuis ben. Ga ik nooit op mijn gezicht in mijn eentje, maar liefst in het midden van een drukke winkelstraat in Leuven, op shoppingtrip met de oudste en haar vriendin. Of kwakkel ik door de hak op weg om de jongste op te pikken op school. En geloof mij, ik ben NIET het type dat elegant tegen de grond gaat. Of een klein beetje valt.

En aangezien ik momenteel met het openbaar vervoer ga werken, en volgens de stappenteller een 3000-tal stappen afleg vanaf het station naar het werk of naar de auto, zijn de pumps geen werkschoenen. Tenzij ik eens met de auto ga werken natuurlijk. Het stukje van de auto naar het bureau of de voordeur is nog net haalbaar op pumps.

De baskets en ik, we zijn nog aan het uitzoeken of het echt iets kan worden tussen ons. De start vorig jaar was veelbelovend, maar toen het voor echt was (op vakantie), viel het toch héél hard tegen. In mijn geval wil dat dan zeggen dat ik na amper één dagje baskets met twee dikke blaren zat op mijn voetzolen. Sindsdien staan de All Stars dan maar stof te vergaren in de kast. Vooral omdat ik met mijn platte sandalen een fantastisch alternatief gevonden had: schone, zalig zittende sandalen waar ik ook perfect mee uit de voeten kon. Geen blaren, niks. En nog deftig ook. En ja, de dochters combineren hier lustig de schoonste zomerkleedjes met hun makkelijke sneakers, maar dat gaat voor mij toch net te ver. Daar ben ik te ijdel/oud voor geworden.

Maar de platte zomersandalen voelen ergens ook wel vreemd aan. Als ik ze draag, loop ik anders en voel ik me anders. Ik ben het niet gewend om “plat” te lopen. Ik draag altijd hakken. Bovendien ben ik met de platte sandalen kleiner dan de oudste. En dat weten we wel, maar we zijn nog in denial ;-).

IMG_6382Wanneer ik met de echtgenoot op stap ga, wil ik me supervrouwelijk voelen en voor mij horen daar hakken bij. En een jurkje of een rokje. En dus had ik écht nog een paar hoge sandalen nodig. En ze zitten gemakkelijk, ik kan er goed op lopen (uitzonderlijk goed zelfs volgens de winkeldame, maar ik heb intussen dan ook al meer dan 24 jaar ervaring) en ik vind ze fantastisch schoon.

Ik denk eerlijk gezegd wel niet dat ik er de Toscaanse heuvels mee kan beklimmen. En zelfs van de trein naar de auto of het kantoor wordt allicht ook onrealistisch. Bovendien durf ik te wedden dat ik waarschijnlijk alle losliggende stenen of putjes of oneffenheden in het trottoir vind als we met zijn tweetjes nog eens een stapje in de wereld zetten. En dat ik van geluk zal mogen spreken dat hij me dan meestal stevig vast heeft en me op die manier minstens één keer per date behoedt voor een zware tuimeling.

Ik had ook voor een praktische optie kunnen gaan. Ik had ook eens een hakje van een paar centimeter kunnen kiezen. Maar dat doe ik wel als ik oud en versleten ben. Alhoewel. Ik denk dat zelfs een rollator nog beter staat op hakken ;-). Hopeloos en onverbeterlijk als het op schoenen aankomt. Zucht.