Bodyshaming & bikinibody

Terwijl Nederland Koningsdag viert, wordt de 14-jarige kroonprinses Amalia op Twitter aangepakt omdat ze “te dik” zou zijn. Want ze is nu eenmaal “een publiek figuur” en “een rolmodel”. Wat is de “norm” en wie durft er in godsnaam te stellen dat een 14-jarig meisje “een publiek figuur” is. Of “een rolmodel”? Ja, ooit zal ze dat zijn, maar is het niet veel te vroeg om een amper 14-jarig meisje met dat soort verantwoordelijkheden op te zadelen en er in één beweging ook dat soort bagger over te kappen? En ik wil heus wel geloven dat haar ouders haar zoveel mogelijk zullen afschermen, maar er zal altijd wel iemand uit haar omgeving dit gelezen hebben en dus zal het haar op één of andere manier wel bereiken.

En dan mag je nog goed omringd zijn, dan mag je nog goed beschermd worden en dan mag je als ouder je kind nog zo vaak voorhouden dat ze perfect zijn zoals ze zijn, feit is dat dat tweede en derde middelbaar een verschrikkelijk kwetsbare leeftijd is, zeker voor meisjes. Dat lijf is volop in beweging, dat is zich aan het zetten: je maakt de overgang van meisje naar vrouw en dat loopt bij de ene al wat harmonieuzer dan bij de andere. Bovendien wil je op die leeftijd “er gewoon bijhoren” en niet er op de ene of de andere manier uitspringen.

En het ironische is dat “de norm” eigenlijk niet bestaat, dat iedereen op één of andere manier “afwijkt”, maar dat je daar in je puberteit geen oog voor hebt. Je fixeert je op je eigen minpuntjes, die je ook telkens nog “uitvergroot”. Je vergelijkt jezelf constant met de anderen en op één of andere manier valt dat telkens weer in je eigen nadeel uit. Alle anderen zijn “mooier, slimmer, vlotter, beter gekleed,… dan jij”. Het is pas ergens op het einde van het 4de middelbaar (tegen je zestiende) dat je jezelf leert waarderen zoals je bent.

Alhoewel, leer je dat ooit helemaal? Waarom worden we dan – vorige week nog in de Libelle – nog om de oren geslagen met tips & tricks om je lijf strandklaar te maken en met recepten om nog snel een vijftal kilo te verliezen? En laten we ons niet allemaal vangen, hoe oud of jong we ook zijn? Om nog snel een paar kilo kwijt te spelen om (nog beter) in dat ene jurkje te passen? Om je ingebeelde buik zeker en vast in te trekken als je naast het zwembad ligt? Blijven we onszelf niet altijd vergelijken met dat ene onbereikbare ideaalbeeld? Als je slank bent, wil je vormen en als je vormen hebt, wil je liefst slank zijn? Ook ik pleit schuldig: dat ik mijn fietsroutine net nu terug oppik, heeft voor een stuk toch ook te maken met het feit dat de zomer in zicht is en dat ik me beter in mijn jurkjes zou voelen met 2 (!) kg minder. It’s all in the mind, en toch ook weer niet.

Dit soort discussies helpt niet als je probeert het goede voorbeeld te geven voor je dochters. Als je elke dag opnieuw je best doet om hen aan te leren dat ze mooi zijn zoals ze zijn. Of ze nu blond zijn en krullen hebben of net bruin, steil haar. Of ze wat magerder zijn of net wat meer vormen hebben. En sommige dingen mogen dan “maakbaar” zijn (beugels zijn nu volledig aanvaard en ingeburgerd, daar waar ik op 15-jarige leeftijd nog een uitzondering was), maar als puntje bij paaltje komt, moet je het doen met wat je hebt. Aanvaarden wie je bent, laat je stralen. En als je later ooit zal terugblikken op je 15-jarige zelf, vraag je je onmiddellijk af waar je je toen zo druk over maakte. (Al helpt het niet om dat voor te houden aan iemand die middenin de onzekere puberteit zit…)

PS: Zouden we deze discussie ook voeren als Amalia een jongen was geweest?

Puberkuren

Ongelooflijk fier en blij zijn wij met onze prachtige dochters. Twee tienerdames intussen, van 13 en bijna 16. Met een eigen karakter en een eigen willetje. Geïnteresseerd, open, liefdevol. Aan het begin en halverwege hun groei naar volwassenheid. Het is een eer om hen op dat pad te mogen begeleiden, om hun weg van dichtbij te mogen meemaken.

Maar heel af en toe komt het ook tot confrontaties. Wanneer mama en papa hun ontwikkeling in de weg staan met hun onmogelijke en absurde regeltjes. Wanneer mama en papa oordelen dat ze nog niet klaar zijn voor die volgende stap en “neen” zeggen. Dan durft het hier in huis wel eens flink stormen.

Het is telkens opnieuw schrikken als je dat als mama overkomt. In 98% van de gevallen kunnen wij hier thuis goed praten. Er is ruimte voor overleg en meestal komen we er ook samen uit. Maar af en toe zijn er toch wel eens akkefietjes. Dan vinden zij dat wij “onredelijk streng” zijn en niks toelaten en dan zijn wij verwonderd waar al die emoties ineens vandaan komen.

Het escaleert soms zo snel, zonder dat je er erg in hebt. Dan probeer je de spanning te breken met een flauw mama-grapje (dat ze in alle andere omstandigheden al ogen rollend afdoen als flauwe ouderhumor) en dan is het net die ene keer dat het écht verschrikkelijk verkeerd valt. Dan wordt er hier al eens geroepen en teruggeroepen, dan vloeien er tranen en wordt er wel eens met een deur gegooid.

En ja, ik draag zeker mijn deel van de verantwoordelijkheid in onze stormen. Ik zou soms ook wat meer op mijn tong moeten bijten en alles eerst moeten laten afkoelen vooraleer we het uitpraten. Ik zou beter moeten weten – been there, done that – mijn dochters hebben hun koppigheid, hun gevoel voor drama en hun sterk ontwikkelde onrechtvaardigheidsmeter uiteraard van geen vreemde ;-).

Het hoort erbij. Om op te groeien tot volwaardige volwassenen moeten ze hun grenzen opzoeken en deze in vraag stellen. Ze hebben gelijk dat ze hun grenzen soms te beperkend vinden en dat het dringend tijd is om deze weer wat verder te leggen. Dat ze daarbij soms lijnrecht tegenover ons komen te staan, is part of the game. Maar toch doet het pijn. Want ook wij doen wat we doen met de allerbeste bedoelingen. Wij willen hen alleen maar beschermen.

Onze beschermingsdrang vloekt vaak met onze wil om hen de ruimte te geven. Het is zoeken naar een evenwicht. Vaak vinden we dat blindelings, maar af en toe knettert het eerst voor we dat evenwicht terugvinden. Moeten we allemaal even bekomen. En achteraf, als we allemaal gekalmeerd zijn, overleggen we opnieuw, tot we er in alle rust wel samen uitkomen.

En intussen denkt de mama: nog maar een paar jaar en dan is die vermaledijde puberteit ook weer gepasseerd. Dat de dochters tegen dan misschien wel klaar zullen zijn om het huis uit te gaan, daar denken we nu nog niet aan. IK ben daar nog niet klaar voor (als ik dat ooit al zal zijn)…

puberteit

(www.pinterest.com)