All I want for Christmas is…

wishlist_miniJa, ik ben er vroeg bij… en toch ook niet. Volgende week is het al december. De leukste maand van het jaar. Eerst de Sint, dan mijn verjaardag, Kerstmis, Oudjaar en Nieuwjaar… Dus dacht ik, laat ik al aan mijn lijstje beginnen. Kwestie van de omgeving nog voldoende tijd te geven om aan de torenhoge verwachtingen te voldoen 😉

Wat mag er onder mijn Kerstboom liggen?

1. Tijd

Het is een druk jaar geweest. Sinds november vorig jaar een nieuwe job, met weekend- en avondshiften. Het was toch wel even aanpassen. Het was intens en op sommige momenten heel zwaar. Maar binnenkort heb ik 3 weken verlof en daar kijk ik héél hard naar uit. Tijd voor de echtgenoot en de dochters. Tijd voor familie en vrienden. Tijd voor feestjes. Tijd om het ritme te laten zakken: uitslapen, rustig ontbijten, de krant lezen, lummelen in de pyjama. Tijd om eens wat series in te halen. Tijd om te fietsen, tijd om te lezen. Tijd om cadeautjes te kopen. Tijd om met de dochters naar de derde Hunger Games te gaan kijken. Tijd om te schaatsen. Tijd om intens van elkaar en van de simpele dingen des levens te genieten. Tijd om plannen te maken. Tijd om wat dromen uit te werken.

Plannen zijn er al. Ik wil koken en bakken; nieuwe dingen uitproberen in de keuken. Ik wil het huis van onder tot boven kuisen (dat zeg ik nu met veel goesting, maar als ik ervoor sta, zal het enthousiasme een pak minder groot zijn) en laten blinken. Ik wil gaan shoppen. Ik ben nog altijd op zoek naar een mooie wintermantel, maar ik heb deze herfst gewoon nog niet de tijd gehad om rustig op zoek te gaan. Dat wordt een projectje voor de solden. Een mooie jurk of een schoon ensemble is ook altijd welkom, maar eigenlijk gaat het niet om de “buit”, het gaat om het slenteren, het kijken, het genieten van elkaars gezelschap, het rustig lunchen,… Tijd dus, liefst met een grote strik errond!

2. Een voor en na mét fotoshoot

Ik zou het wel eens leuk vinden om een echte voor en na te beleven. Gestyled worden, professioneel make-upadvies krijgen (en de make-up ook natuurlijk), de haartjes deftig in de plooi laten leggen én dan een fotoshoot doen met man en dochters.

Allemaal op ons paasbest, maar wel geen stijve foto’s. Ik zou ons geluk van nu willen vastleggen. Zodat we in de drukke momenten of de momenten dat het wat moeilijker loopt, gewoon naar de foto’s moeten kijken om weer te beseffen hoe rijk we eigenlijk zijn. Wij samen, met onze twee prachtige dochters erbij.

3. Een galabal

Het zou leuk zijn om nog eens een dansfeest mee te maken. Een jaren ’90-fuif, met rock, techno, pop en af en toe een trage ertussen, dat ik nog eens met de echtgenoot kan “slowen”. In onze tijd was de uitgangsoutfit een jeans met een t-shirt. Daar zijn we intussen gelukkig uitgegroeid. De enige “chique” fuif (de meisjes in jurk, de jongens in kostuum) die wij vroeger meemaakten, was het galabal. Vandaar…

Graag in het gezelschap van de dochters, onze familie en vrienden. Om te dansen, gek te doen, bij te praten, om te genieten van elkaars nabijheid. Het mag met een dessertenbuffetje (van al dat dansen krijg je honger) en doorzakken is verplicht! De zon zien opkomen ook, al zullen we dat op onze leeftijd allicht nog een week uitboeten… Misschien moeten we een nieuwe Oudejaarstraditie installeren met onze eigen oude zakken-Sylvester-party?

Kerstboom_miniDecember is gezellig. Altijd geweest. Ik heb het nooit “erg” gevonden dat ik in december verjaarde. Vaak wordt er dan gezegd dat je verjaardag verloren loopt tussen alle feesten, maar dat gevoel heb ik nooit gehad. Er werd altijd aan mij gedacht, er was altijd taart en ook voor een cadeautje werd altijd gezorgd.

Die gezelligheid, dat warme gevoel dat ik van thuis meegekregen heb, probeer ik nu aan mijn dochters door te geven. Om onze eigen warme traditie te installeren, zodat mijn dochters later met evenveel plezier hun jeugdherinneringen koesteren en op hun beurt weer doorgeven…

Mijn concrete materialistische wishlist voor december volgt later…

Wat willen jullie graag voor Kerstmis? Hebben jullie al lijstjes? Je mag altijd delen ter inspiratie 😉

Advertentie

Suds & Soda of brandalarm ?

genant verhaal_miniEven terug in de tijd. Dik anderhalf jaar geleden was ik aan de slag bij een veiligheidsinstituut. Ik was er adviseur opleidingen en mee verantwoordelijk voor de praktische organisatie van een paar cursussen. Een vervangingsopdracht. Het kader voor één van de meest gênante verhalen uit mijn leven. Met gevolgen.

Op een woensdag was ik administratie aan het doen. Woensdag was een beetje een speciale dag, want er werden geen cursussen georganiseerd. Ook mijn rechtstreekse collega’s waren er dan niet. Geen cursisten, geen collega’s, dus ik zat alleen in ons bureau te werken. Met de deur dicht en Studio Brussel luid op. Het was een drukke voormiddag. Er waren al een paar politie-, brandweerwagens of ambulances gepasseerd. Het was aanhoudend wat.

Op een bepaald moment werkte de radio op mijn zenuwen. Slecht nummer. Ik denk nog bij mezelf “wat een slechte versie van Suds & Soda, en die blijft maar duren”. Dan gaat de telefoon. “Nele, waar ben jij?” “Aan mijn bureau.” “Wat ben je aan het doen?” “Aan het werken, tiens.” “Het is wel evacuatieoefening, heb jij het alarm niet gehoord?” Neen, dus. Ik had het niet gehoord. Dat irritant nummer bleek dus geen slechte cover van Suds & Soda. Dat bleek het brandalarm, maar mijn frank was niet gevallen.

Ik heb me daar achteraf heel slecht door gevoeld. De evacuatieoefening is intern geëvalueerd en het veiligheidsinstituut heeft de nodige lessen getrokken. Na het incident is ook in ons bureau een alarm geïnstalleerd en uitgebreid getest. Maar dan nog had ik het moeten horen.

Eigenlijk wist ik toen al een paar jaar dat mijn gehoor achteruit ging. Dat de radio in de auto bij mij een pak luider gedraaid werd dan bij de echtgenoot, was al een teken aan de wand. Dat ik af en toe dingen miste in groepsgesprekken had ik ook al opgemerkt. Dat ik de echtgenoot af en toe moest vragen om iets te herhalen vanop tv omdat ik het niet gehoord had, had ik ook wel door. Maar ik wou het niet echt weten. Zolang het niet getest was, was het niet echt.

Na het incident met het brandalarm heb ik mijn gehoor wel laten testen. En ja hoor, op de hoge tonen heb ik “significant gehoorverlies”. Op lange termijn zal ik allicht in de voetsporen van mijn vader en grootmoeder treden en ook een hoorapparaat mogen dragen, maar daar is het nu nog wat vroeg voor. En neen, het heeft niets te maken met de vele concerten die ik in mijn leven al gezien heb. Het is erfelijk.

Tot wat een gênante brandoefening (of een slechte cover van Suds & Soda) al niet kan leiden…

Meet… ons Indie (uit Tsjechië)!

Indie3_miniMag ik jullie voorstellen? Ons Indie. Een belangrijk deel van ons leven sinds de zomer van 2011. Een paar weken eerder hadden we ons Pepper verloren. Zij overleed op amper 11-jarige leeftijd aan een uitgezaaide kanker. De kinderen (en wij) waren ontroostbaar en na een paar weken twijfel besloten we alsnog voor een nieuw speelkameraadje te gaan.

Ons Pepper was een bastaardje. We hadden haar ooit gekregen van een tante van de echtgenoot en ze was een superlief hondje. Doodbraaf ook. Ze waakte vanaf dag 1 over het wiegje van de oudste. Ze liet de kinderen paardrijden op haar rug, ze ging mee fietsen met de echtgenoot en ze stond een kwartier op voorhand al aan het hek te wachten op mijn thuiskomst…

Toen ze in onze ogen veel te vroeg stierf, wilden we liefst opnieuw “een Peppertje”. We hadden liefst opnieuw een bastaardje, maar er waren wel een aantal voorwaarden. Nu hadden we al kinderen, dat hield in dat we toch voorzichtig moesten zijn bij de keuze van een hondje. Onze eerste gedachte was om een asielhondje een nieuwe thuis te geven. Ik durfde niet. We wilden zeker en vast een pup, zodat we ze zelf konden opvoeden. We wilden ook geen al te grote hond en moesten dus enigszins zeker zijn dat dat lieve kleine pupje niet zou uitgroeien tot een te groot “monster”.

Onze dierenarts had ooit gezegd dat in ons Pepper trekken van een “sheltie” zaten. Na Peppers dood hebben we dat opgezocht en vrij snel waren we het eens dat wij een “Shetland sheepdog” wel zagen zitten. Bij ons in de buurt was een kwekerij en dus ging de echtgenoot kijken. Maar toen we ons hondje de volgende middag wilden gaan oppikken, bleek het al verkocht te zijn. De echtgenoot keek dan verder rond op internet en vond nog shelties ergens bij een kwekerij in Limburg, reed ernaar toe en kwam thuis met “ons Indie”.

Indie_miniAlleen bleek ons Indie een Tsjechisch paspoort te hebben. Wat we niet wisten toen we naar Limburg reden om een hondje te gaan kiezen. Op de site van de kennel stond immers “eigen kweek”. Wisten wij veel dat dat niet voor alle rassen op de site geldt…

Het werd ook niet verteld toen de echtgenoot naar de hondjes gebracht werd. Hij kreeg het pas te horen toen hij uit dat nestje van 3 gekozen had. “Ze heeft een Tsjechisch paspoort, u vindt dat toch niet erg?” Jawel, dat vonden we wél erg, en hadden we het op voorhand geweten, we waren nooit naar die kennel gereden om een hondje te kiezen.

Indie2_miniToen we later dan de reportages op tv zagen over de Oost-Europese hondenkwekers, over de mishandeling en uitbuiting van mamahonden en pups, viel veel op zijn plaats.

Daarom slokte ons Indie de eerste dagen bij ons alsof ze nog nooit eten gezien had. Daarom plaste ze de eerste 6 maanden telkens opa binnenkwam en “Dag Indie” zei. Daarom blijft ze zeer wantrouwig ten opzichte van “vreemden”. Vreemden blijven in haar geval ook de mensen die hier regelmatig over de vloer komen: onze familie en vrienden…

Wij zijn zeker niet de enige mensen die op deze manier in ’t zak gezet worden. Een klasgenootje van de oudste kreeg een Jack Russell met Hongaars paspoort en ook dat werd pas gezegd op het moment dat één van de kinderen het hondje al in zijn armen had…

Indie4_miniWij hebben zeker geen spijt van ons Indie. We hebben haar wel strenger moeten opvoeden dan bij Pepper het geval was. We hebben haar op bepaalde momenten heel kort moeten houden. Maar ze maakt hier deel uit van de familie en we zouden haar niet meer kunnen missen.

De volgende keer dat we een hondje in huis halen, zullen we wel beter opletten. We zullen zoeken naar een kennel waar we ook de mama en de papa kunnen zien. Waar we op voorhand een pup reserveren, waar we een paar keer langs gaan om kennis te maken. Want An Lemmens heeft gelijk. We hadden een ziek, onhandelbaar of agressief dier in huis kunnen halen en dat wilden we met onze kinderen net vermijden.

5 boeken die mijn leven veranderden

bib_miniDe originele opdracht in het kader van project blogboek was “schrijf iets over 5 boeken die je leven veranderden”. Ik heb daar heel lang over zitten nadenken. Ik ben immers een leesveelvraat.

Ik lees constant. Van de krant, over tijdschriften, tot allerlei sites, maar ook boeken. Veel boeken. Zeker niet altijd hoogstaande literatuur. Soms wil ik gewoon een licht tussendoortje. Op andere momenten wil ik graag iets om mijn tanden in te zetten.

Jeugd

Ik lees al zo lang ik me kan herinneren. Een bibliotheekbezoek vroeger leverde me telkens 5 boeken op, waarvan ik er dan dezelfde avond nog een paar uitlas. Als een boek goed is, dan ben ik ook een paar uur van de wereld. Dan duik ik helemaal onder in de wereld van mijn verbeelding en hoor of zie ik niets meer. Ons moe zei vroeger altijd dat als er op dat moment een bom naast me zou ontploffen, ik het niet gehoord of gezien zou hebben.

Koffertje vol dromen, Standaard BoekhandelHet eerste boek dat ik me herinner is “Een koffertje vol dromen”. Dat was mijn lievelingsboek als kind. Uren hebben mijn ouders me daaruit voorgelezen. In mijn tienerjaren hebben “Het dagboek van Anne Frank”, “Het meisje met de ster” en de hele TOP-reeks indruk op mij gemaakt.

Vooral Johan Ballegeer met “Geen meiden aan boord”, “Lien gaat naar Amerika” en “Célines grote oorlog”  en uiteraard “Duet met valse noten” van Bart Moeyaert zijn me bijgebleven. Al vergeet ik allicht nog een heel pak hoogvliegers uit die legendarische TOP-reeks (o.a. Paul Kustermans meen ik me ook nog te herinneren).

Mijn ouders hebben al onze jeugdboeken bijgehouden en toen de dochters begonnen te lezen, werden ze van de zolder gehaald en terug in de boekenkasten gezet. Ook de oudste heeft “mijn” bibliotheek van vroeger al flink geplunderd, met wisselend succes. Blijkbaar doorstaat toch niet alle jeugdsentiment de tand des tijds 😉

 Studies

liaisons dangereuses

Als boekenliefhebster kon ik niet anders dan een literaire richting gaan studeren. Het werd voor mij Romaanse Talen. Ontzettend veel Franse literatuur heb ik gelezen. Hoogtepunten én mindere werken. Maar als ik er dan toch eentje uit moet kiezen, dan is dat voor mij “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos de Laclos.

Ik had de film (uit 1988 met o.a. Glenn Close, John Malkovich en Michelle Pfeiffer) ooit al gezien en dat was zeker geen slechte film, maar toen las ik het boek. Nooit gedacht dat er zoveel passie, onschuld, schuldgevoelens en intriges van het papier kunnen spatten, in brieven. Na het lezen van het boek (het was – als ik me nog goed herinner – verplichte lectuur in 2e kan Romaanse) werd er een filmvoorstelling georganiseerd door het presidium (voor zij die niet de tijd hadden het boek te lezen). Ik weet nog dat ik toen diep teleurgesteld was. Is het dat maar? Al die nevenintriges herleid tot enkel dat?

De boeken die ik zeker niet mag vergeten, zijn degene waaraan ik 3 jaar van mijn leven gewijd heb (ik had een thesisjaar). “Les Lettres Portugaises” en “Les Lettres de Mlle De Lespinasse”. Ik was naar de prof Franse Letterkunde gestapt met de vraag: “Ik lees graag liefdesromans, kan ik daar niets mee doen voor een thesis?” Beide briefromans beschrijven het verloop van een relatie tussen de briefschrijfster en haar minnaar. Het ene werk is literair (dus verzonnen), het andere is authentiek. Maar op het moment dat de relatie afspringt, is er geen verschil meer tussen beide romans. Dan verliest de authentieke schrijfster haar grip op de realiteit en kan je stilistisch geen verschil meer zien tussen het imaginaire en het authentieke…

Kids

ChocolatDe enige periode in mijn leven dat ik een tijdlang geen boeken gelezen heb, was tussen de geboortes van mijn twee kinderen. Het laatste boek dat ik las voor de geboorte van de oudste was “Chocolat” van Joanne Harris.

Gekocht door de echtgenoot in de periode dat ik thuis op de komst van onze eerste baby wachtte. Zo was hij zeker dat ik af en toe toch wat rust nam. Mooi boek, ik heb het later nog eens opnieuw gelezen. Uitstekende verfilming ook, met Juliette Binoche en Johnny Depp.

 

Da Vinci CodeHet heeft daarna toch een dikke 3,5 jaar geduurd vooraleer ik opnieuw een boek in mijn handen kreeg om effectief te lezen. Tijdens de kerstvakantie, bijna een jaar na de geboorte van de jongste, ben ik aan de hype van dat jaar begonnen: “De Da Vinci Code” van Dan Brown. Ik heb het in één ruk uitgelezen, ik geloof in een dag of 3. Zeer slim geschreven. Korte hoofdstukken, die telkens op een vraag eindigen, waardoor je verder wil en blijft lezen. Is het hoogstaande lectuur? Neen, maar het is wel spannend.

Ook “Het Bernini Mysterie” had datzelfde effect. In zijn latere boeken heeft Dan Brown mij niet meer kunnen verrassen (je hebt zijn manier van werken door), maar ik blijf hem wél dankbaar dat hij mij na de komst van de kinderen weer aan het lezen gekregen heeft.

Hoogtepunten

Ik heb de laatste jaren constant boeken gelezen. Ik schat dat ik makkelijk een 30 tot 50 boeken per jaar lees. Ik lees ook op mijn hometrainer, tijdens mijn uurtje fietstraining. Lichte lectuur. Een verhaaltje waarvan je weet dat het goed afloopt en waar je niet constant je aandacht moet bijhouden 😉

Val der titanenToch springen er de afgelopen jaren een aantal aanraders uit. De “Millennium-trilogie” van Stieg Larsson, de “Hongerspelen-trilogie” van Suzanne Collins, “Sashenka” van Simon Montefiore, John Boyne met o.a. “De jongen in de gestreepte pyjama” en “Het winterpaleis”, Ken Follett met o.a. “Val der Titanen” en “Pilaren van de aarde”,… Al deze boeken hebben me op een of andere manier geraakt. Vaak lieten ze me niet los en zat ik nog een aantal dagen of weken na de lectuur te herkauwen.

Laatste boek

BlogboekHet laatste boek dat ik uit heb, is “Blogboek” van Kelly Deriemaeker. Een toppertje, omdat het me eindelijk eens deftig werk heeft laten maken van mijn eigen blog. Op een min of meer georganiseerde manier. Kelly Deriemaeker is georganiseerd, ik probeer dat toe te passen op mijn gestructureerde chaos. Soms lukt het beter dan anders…

Het “Blogboek” heeft me inspiratie gegeven (zie #projectblogboek) en het is ook gewoon een mooi boekje om door te bladeren. Met leuke lijstjes en massa’s praktische tips. Eindelijk een doe-het-zelf-boek mét effect 😉

De Top Vijf

  1. Choderlos De Laclos – Les Liaisons dangereuses
  2. Stieg Larsson – Millennium-trilogie
  3. Bart Moeyaert – Duet met valse noten
  4. Kelly Deriemaeker – Blogboek
  5. Dan Brown – De Da Vinci Code

Dit zijn allicht niet de 5 allerbeste of allermooiste of literair meest hoogstaande boeken die ik in mijn leven gelezen heb. Maar het zijn wel 5 boeken die mijn leven beïnvloed hebben. Die gelinkt zijn aan mooie of moeilijke periodes in mijn leven. Die me deden genieten van het lezen of die me aanspoorden om mijn leven een nieuwe wending te geven.

Het is echter al een tijdje geleden dat ik nog eens een boek las dat me helemaal in vervoering bracht, dat me de tijd deed vergeten, dat me helemaal deed opgaan in het verhaal… Stuur dus gerust jullie suggesties door. Welke boeken moet ik zeker nog lezen? Welke boeken hebben jullie geraakt? Laat het met gerust weten, ik test met plezier jullie toppers zelf uit…

5 liedjes die mijn leven veranderden

Nog eentje in het kader van #projectblogboek. De originele opdracht was “5 boeken die je leven veranderden”, maar daar zit ik nog over te kauwen. Te veel gelezen, te moeilijke keuzes. Dus, als tussendoortje, de 5 liedjes die mijn leven veranderden…

Beginnen doen we uiteraard met Bruce Springsteen. Hét idool van de echtgenoot toen ik hem leerde kennen. Nog altijd trouwens 😉 Volgens één of andere muziekrecensent bestaan er 2 soorten mensen: zij die Springsteen nooit live gezien hebben en zijn fans. Voor mij klopt dat. Uit liefde vergezelde ik de echtgenoot naar een eerste optreden van The Boss. Er zouden nog vele optredens volgen, met volle goesting. TW Classic vorig jaar was mijn 11e optreden en elke keer opnieuw ben ik onder de indruk van de energie, de intensiteit, het uithoudingsvermogen, de humor en het muzikale aspect (natuurlijk). Restte nog de (zware) keuze voor het nummer. Het is “If I Should fall behind” geworden. Deze versie zet de E Street band in de spotlights, ook de betreurde “Big Man” Clarence Clemons. Omdat de E Street Band meer is dan een begeleidingsband, omdat er toch een verschil is tussen Springsteen met en zonder… En omdat het nummer erbij was op een speciaal moment in mijn leven.

Daarnaast mag Pearl Jam zeker niet ontbreken in mijn lijstje. Als kind van de jaren ’90 werd ik toen al weggeblazen door “Ten”, met onder andere “Alive”, “Black” en “Jeremy”. Wij hadden tickets voor het afgeblazen optreden op Rock Werchter in 2000, na de doden op het Roskilde-festival. Het was daarna wachten tot het Sportpaleis 2006 voor we Pearl Jam voor het eerst live in actie zagen. Geweldige band. Perfecte kuismuziek trouwens, wees maar zeker dat het met Pearl Jam vooruit gaat. 😉 Ik heb gekozen voor “Just Breathe”, waarin Eddie Vedders warme stem fantastisch beeldend klinkt.

Nummer 3 is “Run” van Snow Patrol, ook al in een live uitvoering. Telkens opnieuw krijg ik kippenvel bij het bekijken ervan. De band heb ik ook al twee keer aan het werk gezien. Tijdens zijn optredens getuigt de sympathieke zanger Gary Lightbody van een geweldige nuchterheid en van de nodige zelfrelativering. Remember Music for Life 2011.

Ook Stromae hoort thuis in mijn lijstje. Belg, jong en een enorm cadeau voor alle leerkrachten Frans. In zijn eentje heeft Stromae Frans weer (eventjes) hip en sexy gemaakt. Ik koos voor “Papaoutai”, omwille van de fantastische combinatie van de opzwepende beat met de ontnuchterende tekst én omdat de oudste dochter vorig jaar een fantastisch hiphopoptreden op dit nummer bracht.

Het laatste nummer is misschien wel het liedje dat het meest invloed gehad heeft op mijn leven. “Gente di mare” vormde immers de directe aanleiding voor mijn Italiaanse studiekeuze. Ik zat in het 2e middelbaar, keek naar het Eurovisiesongfestival en wou weten waarover Tozzi en Raf het hadden in hun geweldige nummer (dat overigens, als ik me goed herinner, als derde eindigde. Johnny Logan won met “Hold me now”). Jaren later studeerde ik Frans-Italiaans en begreep ik eindelijk de melancholie uit het nummer.

Bij deze mijn top 5:

  1. Bruce Springsteen – If I Should Fall Behind
  2. Pearl Jam – Just Breathe
  3. Snow Patrol – Run
  4. Stromae – Papaoutai
  5. Tozzi & Raf – Gente di mare

Ik ben vast en zeker nog een heleboel liedjes vergeten. Muziek speelt een belangrijke rol in mijn leven. Vaak zijn (mooie) herinneringen ook gelinkt aan liedjes. Zo zal Runaway Train in mijn geheugen altijd verbonden zijn met Praag en hoort Gustavo Lima dan weer bij vakantie (Italië).  Ik zie onmiddellijk mijn 2 dochters voor mij, lachend en dansend.

Hebben jullie ook zo’n liedjes? Stuur jullie top vijfjes gerust door. Ik ben benieuwd…

25 dingen die jullie nog niet over mij wisten

25 dingen die je niet over mij wist_mini1. Laat ons beginnen met het begin: ik heb niet 1, maar 3 voornamen. Ik ben genoemd naar mijn doopmeter en -peter en heet officieel Nele Hermien Petra, maar zeg maar Nele.

2. Ik ben een kleintje, voor de volle 1m59… Toch nog groter dan Madonna, Prince en Kylie Minogue en naar ’t schijnt door mijn gebrek aan lengte overdreven gedreven.

3. Ik ben een Steenbok, koppig, passioneel en ambitieus. Of dat klopt, laat ik in het midden 😉

4. Ik hou van kleur in mijn leven (mijn puberteit was al zwart genoeg 😉 ) en het mogen gerust felle kleurtjes zijn… Mijn lievelingskleur is rood.

5. Ik ben dol op hoge schoenen (zie punt 2 😉 ) met een stevige hak. Ik denk dat ik sinds mijn achttiende geen platte schoenen meer gedragen heb. Behalve sport- of wandelschoenen en die leveren me rugpijn op…

6. Narcissen zijn mijn favoriete bloemen. Zij kondigen na een lange donkere winter de start van de zon en de lente aan én ze vormden het allereerste (zelfgeplukte) boeketje dat ik van het lief, nu de echtgenoot, kreeg.

7. Als aperitief verkies ik een mojito of een margarita, maar een heerlijk fris wit wijntje op een zonnige zomeravond is zeker niet te versmaden.

8. Ik onthoud futiliteiten, wat mij een goede quizzer maakt. Mijn specialiteiten zijn sport en roddels. Ik heb wel een goede afwerker nodig. Op de naam zelf blijk ik op “le moment suprême” te weinig te komen; ik kan wel ontzettend veel details én goede omschrijvingen geven die een ander dan maar heeft binnen te koppen…

9. Ik denk soms te snel of anders geformuleerd: ik spring van de hak op de tak. In mijn gedachten is dat uiteraard nooit zo, maar helaas blijk ik mijn gedachtengang alleen binnenin mijn hoofd te laten evolueren. Gelukkig is de echtgenoot intussen getraind om mijn bokkensprongen mee te volgen.

10. Ik ben een rockchick. Dol op Bruce Springsteen, Pearl Jam, Coldplay, Snow Patrol, Foo Fighters, Editors, Muse, Kings of Leon, Killers,… Heb hen de afgelopen jaren allemaal minstens 1 keer live aan het werk gezien, behalve de Foo Fighters. Laat Werchter daarvoor volgend jaar maar een week vroeger plaatsvinden…

11. Maar ik sta ook open voor andere genres. Stromae, Avicii én Tomorrowland staan nog op mijn wish list.

12. Ik heb een erfelijk gehoorprobleem. Ik zal allicht net als mijn grootmoeder en vader op latere leeftijd een hoorapparaat mogen dragen. Enig verband met punten 10 en 11 is niet bewezen!

13. Ik lees veel en lees regelmatig eerst het einde van een boek. Bij liefdesromans stoort dat toch niet. Je weet dat het uiteindelijk goed komt; de weg ernaartoe is in dat soort romans belangrijker dan het einde. Ik doe dit niet bij spannende boeken of verhalen die je moet gelezen hebben. (Uiteraard heb ik bij de Millenniumtrilogie NIET het einde eerst gelezen).

14. Ik eet in fasen. Momenteel zit ik in mijn witte Twix-fase, maar ze begint weer op zijn einde te lopen. Zo ook met ontbijtgranen (Fitness Honing & Amandelen) of tussendoortjes (Grany Brut – Pure Chocolade). Vooral zeer lastig voor de echtgenoot, die bij ons thuis de boodschappen doet, zijn best doet om zijn dames in de watten te leggen, maar moeite heeft om de verschillende fasen bij te benen…

15. Ondanks mijn duidelijk humane interesse én mijn aanleg voor talen, heb ik in het middelbaar Natuurwetenschappen (met 8 uur wiskunde) gevolgd. Ik was daar eigenlijk ook goed in. Thuis ben ik dan ook de financieel directeur van dienst.

16. Ik vul al jaren zelf ons belastingformulier in. Het kost mij telkens een voormiddag. Intussen vind ik het stiekem een uitdaging om alles uit te pluizen en op orde te hebben.

17. Ik kan niet koken als de keuken overhoop staat. Voor ik eraan begin, zal ik dan ook de afwasmachine uit- en opnieuw inladen. Pas als de keuken proper is, kan ik er opnieuw een puinhoop van maken (die ik wel zelf opruim).

18. Ik ben niet op mijn best ’s morgens. Toen ik na 15 jaar vertrok bij mijn toenmalige werkgever, werd in de aankondiging van mijn vertrek nog verwezen naar mijn “legendarisch ochtendhumeur”. Ik heb het in de loop der jaren wel leren controleren 😉

19. Ik ben héél graag op reis, maar de weg ernaartoe (of het nu met de wagen of het vliegtuig is) is een bron van stress.

20. Ik ben een bezorgde mama. Toen de oudste begin vorig schooljaar met de fiets naar school begon te rijden, heb ik maandenlang de klok in het oog gehouden. 8u30, ze is er. 16u30, ze is veilig terug thuis. Toen de jongste onlangs een weekje op bosklassen was, gunde ik haar haar herinneringen, maar had ik alweer moeite met loslaten.

21. Ik ben verstrooid. Ik sta me vaak af te vragen in een bepaalde kamer wat ik daar nu eigenlijk kwam doen en moet dan (in gedachten) terug naar de vorige kamer om me dat te herinneren.

22. Ik kan me dagenlang zitten afvragen van waar ik die bepaalde acteur/zanger of medemens toch ken. Dat blijft door mijn hoofd spelen tot ik, een week of zo later, in een volledig andere context, ineens een Aha-Erlebnis krijg.

23 is mijn geluksgetal. Ik ben geboren op 23 december, vandaar.

24. Ik ben dol op feestjes. Verjaardagsfeestjes, verrassingsfeestjes (voor een ander), ik geef ze graag. Kerstmis is voor mij een hoogtepunt. De kerstboom, de pakjes, een mooi gedekte tafel, lekker eten en uiteraard mijn geliefden rond mij. Ook Oudjaar met onze “usual suspects” is telkens een fijne overgang naar een nieuw jaar.

25. Ik heb absoluut niet te klagen. Hoewel het glas voor mij eerder halfleeg lijkt, hebben wij het goed: we hebben elkaar, 2 prachtdochters, een ondeugende hond, een goed dak boven ons hoofd, een fijne omgeving. I’m a very lucky girl…

Wie gaat er voor de kinderen zorgen?

Volgende maand wordt één van de oma’s van mijn kinderen 67. Eindelijk de pensioengerechtigde leeftijd, volgens onze nieuwe regering. Gelukkig (voor ons) waren de regels in haar tijd nog wat soepeler, anders hadden wij het op bepaalde momenten met de kinderopvang niet gered.

Even terug in de tijd. Herfst 2004. Onze oudste was toen net 3 en begon aan haar eerste echte schooljaar. Ze was eerder dat jaar na de krokusvakantie ingestapt. Tot aan de paasvakantie met halve dagen, daarna nog 2,5 maand “voltijds”. In januari was ik voor de tweede keer mama geworden. Tot de paasvakantie was ik thuis, daarna mocht de jongste 2,5 maand naar de onthaalmoeder. Tot de leraar-echtgenoot in de grote vakantie 2 maanden als huisvader fungeerde.

Maar in september was het dus voor echt. Voor allebei. En dat hebben we geweten. Het was onze zwaarste periode ooit met onze 2 dames. Ze waren aanhoudend ziek van ergens in oktober tot ergens in maart. Nooit samen uiteraard, elk om de beurt. De ene week bracht de oudste een virusje mee uit school, de volgende week bleek ook de jongste “aangetast”. De volgende keer deed er een griepje de ronde bij de onthaalmoeder, een week later bleek ook de oudste dat te pakken hebben. Ik denk dat zowat alles die winter bij ons thuis is gepasseerd. Van alle varianten van griep over windpokken tot zelfs mond- en klauwzeer toe (ik wist toen zelfs niet dat ook kinderen dat konden krijgen, ik dacht dat dat enkel iets voor de veestapel was)…

Als we toen niet op de oma’s hadden kunnen rekenen, weet ik niet hoe we alles draaiende zouden hebben gehouden. Wij hadden geen “vaste” babysitdagen bij de oma’s, maar wat was ik toen blij dat we voor de noodopvang wel op hen konden rekenen. Ik was toen 7 jaar in dienst bij mijn toenmalige werkgever. Ik was een jonge mama en het was op dat moment niet evident om alles in balans te houden. Van me-time was toen helemaal géén sprake: we probeerden het kopje boven water te houden in de combinatie gezin-werk-huishouden.

Ik was al “blij” als de ziekte van de kinderen zich ’s avonds laat manifesteerde. Dat gaf ons wat voorsprong. Dan konden we de opvang ’s avonds nog regelen, in plaats van ’s morgens om 6u30 iedereen wakker te bellen. Als de oma’s het zagen zitten, dan belde ik naar mijn werkgever om te zeggen dat ik een ziek kindje had, dat ik al van thuis uit zou beginnen werken (die luxe had ik gelukkig wel), dat oma kwam babysitten en dat ik hoopte er tegen 11u te raken. Als we pas ’s morgens konden bellen, kon het nog een uurtje later zijn. ’s Ochtends zondigde ik dan volledig tegen alle opvoedkundige principes en zette de kinderen met een film voor de tv. Zeker de oudste was daar minstens een paar uur zoet mee en liet me redelijk ongestoord werken. Bij de jongste lag dat wat moeilijker, maar het hielp om halfuurtjes door te komen, tot oma arriveerde en mama halsoverkop alsnog naar haar werk vertrok.

Nog “interessanter” was het als de ziekte ook de uitgeputte mama of papa te pakken kreeg. Het heeft wel iets om samen met je zieke peuter of kleuter in de zetel te hangen. Het herstel gaat eens zo snel 😉

Hoe hadden we het anders moeten doen? De leraar-echtgenoot is niet echt flexibel. Is hij niet op school, dan laat hij zijn leerlingen in de steek. Die optie lichtten we dus enkel in allerhoogste nood. De mama was redelijk flexibel, maar hoe zou het overgekomen zijn als ik een winter lang wekelijks minstens 1 dag verlof nam om bij de zieke kindjes te blijven? Als ik dat gedaan had, had ik tegen maart 2005 nog exact 4 dagen verlof over. Hoe zouden we dan de rest van het jaar doorkomen? En zou de werkgever dat wel gepikt hebben? Hoe zit het dan met de continuïteit op het werk? Bovendien word je afgewogen tegen o.a. (mannelijke) collega’s (zonder kinderen). Je promotiekansen zijn dan ook nihil. Een griepje is overigens ook niet opgelost met een dagje rust: de kinderen zijn dan minstens 3 dagen thuis…

We hadden natuurlijk ook voor (betaalde) thuiszorg kunnen opteren, maar de moederkloek in mij zag het niet zitten om haar zieke, kleine kinderen achter te laten bij vreemden. Bovendien nemen 2 kleine kinderen al een flinke hap uit het gezinsbudget. Het is niet zo dat we in die periode veel marge hadden op het einde van de maand.

Maar als oma tot volgende maand had moeten werken, had ze niet kunnen bijspringen toen wij het nodig hadden. Of toen de daaropvolgende kleinkinderen het nodig hadden. Ik maak me dan ook grote zorgen. Mijn oudste is nu 13. Laat ons aannemen dat ze binnen een goede 17 jaar zelf aan kinderen begint. Tegen dan ben ik er 58 en heb ik nog 9 jaar te gaan. Wie zal er (in noodgevallen) voor mijn kleinkinderen zorgen? Zal mijn dochter dan zelf moeten thuisblijven en haar job op het spel moeten zetten? Zal ze haar kinderen bij betaalde vreemden moeten achterlaten?

Net als de oma’s wil ik maar al te graag bijspringen voor mijn kinderen. Stiekem zou ik, net als de oma’s bij ons, genoten hebben van een rustig dagje alleen met mijn kleinkind. Ik zou alle dingen gedaan hebben die eigenlijk niet horen en zou mijn kleinkind rotverwend hebben, voor één keer. Maar misschien is het beter dat ik doorwerk tot mijn 67ste, zodat de economie kan blijven draaien en mijn bijdrage aan de (neoliberale) maatschappij verzekerd is… Toch blijft de (sociale) vraag dan onbeantwoord: wie zal er voor de kinderen zorgen?

IMG_3653

Nobody’s perfect, but if you’ve been to Heist, you’re pretty close… #projectblogboek

projectblogboek_miniTwee weken geleden in een opwelling “Blogboek. Tips & Inspiratie voor meer blogplezier” gekocht van Kelly Deriemaeker. In één ruk uitgelezen (op de hometrainer). Ontzettend veel inspiratie opgedaan én goesting om erin te vliegen.

Afgelopen weekend #projectblogboek gezien en in een opwelling beslist om mee in te stappen. En dus krijg je bij deze een rondleiding door Heist-op-den-Berg, waar de roots van mijn man liggen. Zelf heb ik er ook een paar jaar gewoond, intussen ligt ons domicilie in een buurgemeente. Maar de link met Heist is wel gebleven.

Heist-op-den-Berg is gewoon handig voor iemand die in het landelijke Wambeek geboren en getogen is, met enkel een paar cafés, een bakker, een beenhouwer en een buurtwinkeltje. Naar de Colruyt (in Asse) boodschappen doen was toen al een hele uitstap…

Wat moet je zeker onthouden in Heist-op-den-Berg? De Bergstraat aan de voet van “den Berg”. Je kan er winkelen, uitgaan, lekker eten en een pintje gaan drinken. De “place to be” in Heist-op-den-Berg (letterlijk en figuurlijk, er is ook een café met die naam).

1. Shoppen in Heist-op-den-Berg

  • Via Via. Dé babywinkel bij uitstek in de ruime omgeving. Je legt er je geboortelijst en je kan er met je kinderen terecht voor kleren tot +/- 14 jaar.
  • Bizzar. Kleine meisjes worden groter. Wanneer het iets sjieker mag zijn, ook feestkledij.
  • Djeans. En dan worden het ineens tieners…
  • Plan Conceptstore Voor de mama. My cup of tea, met o.a. Lucy has a secret, Billi Bloom,… Ook voor hippe papa’s trouwens.
  • Piampiani. Zalige collectie schoenen. Ik hou van high heels (en ze mogen héél hoog zijn) en vind hier altijd mijn ding. Ze hebben ook een outlet-gedeelte en de solden zijn een aanrader…
  • Clem Vercammen. Juwelen voor jong en ouder, in alle prijsklassen. Zowel mijn mama, mijn dochters als ik vinden hier ons ding…

Al deze winkels vind je in de Bergstraat, of op wandelafstand. Verder zijn hier ook de meeste ketens (Esprit, Standaard Boekhandel, Veritas, Hema, Blokker,…). Zalig om met de fiets snel een uurtje te gaan (window)shoppen…

2. Eten in Heist-op-den-Berg

  • de 46 Uitstekende pizzeria in de Molenstraat. Onze kenners (mijn dochters) bevelen dit restaurant ten zeerste aan!
  • ’t Eetkafee Prachtige locatie tegen de flank van de Berg. Heerlijke wereldkeuken, zalige mojito’s!
  • Ijssalon Vaniglia in deelgemeente Itegem, maar de omweg meer dan waard. Het beste roomijs uit de ruime omgeving. (Al is het chocoladeijs van De Ijsberg in Beerzel met zijn grote stukken chocolade ook zeker en vast het vermelden waard)
  • Moochie. “Fabulous Frozen Yogurt”, nog niet lang in Heist-op-den-Berg maar deze zomer al zéér populair bij mijn dochters en hun vriendinnetjes.
  • Bakkerij en Koffiehuis Monty. Een instituut. Eén keer taart gaan halen voor een feest bij mijn ouders en dat was de allerbeste chocomoussetaart ooit gegeten. Wel niet goedkoop, maar zeker een aanrader voor speciale gelegenheden.

Als iemand tips heeft voor een goed Chinees restaurant in Heist-op-den-Berg, geef maar een seintje. Dat hebben we nog niet ontdekt…

3. Ontspannen in Heist-op-den-Berg

  • de Averegten. Provinciaal wandeldomein met grote speeltuin, kinderboerderij,… Als je geen blijf weet met je kinderen, kom dan naar de Averegten. Ga even wandelen tot aan de kinderboerderij, laat je kinderen dan een uurtje los in de speeltuin terwijl jij geniet van een hapje en een drankje in het Boshuis. Iedereen daarna moe en tevreden naar huis en (niet alleen) de kinderen zullen zeker en vast goed slapen…
  • Het Pelgrimhof, op de grens tussen Heist en Beerzel. De ideale stop tijdens het fietsen. Het zit er vol eenden en ganzen.
  • Hestival. Niet te groot, meestal leuke line-up. Wel nog niet echt veel geluk gehad met het weer. Telkens als we de afgelopen jaren wilden gaan, was het koud en nat…
  • de Rommelmarkt op zondagmorgen, in de ruime omgeving van de Bergstraat. Moet je zeker een keer doen in Heist-op-den-Berg. Zorgt voor files op de invalswegen op zondagmorgen. Wij halen er onze gebraden kip met gebakken patatjes…
  • Ijsbaan. Volgens de overlevering ga je op vrijdagavond “schaatsen” net voor je echt mag uitgaan. Voor gezinnen met jonge kinderen is de zondagvoormiddag dan weer een aanrader. De jeugd slaapt dan nog uit, dus is het dan rustig oefenen met jonge, onzekere schaatsertjes. Bovendien is de Ijsbaan de thuishaven van een professionele ijshockeyclub op nationaal niveau.
  • cc Zwaneberg en de bibliotheek. Cultuur, films, optredens, theater, dans,… en zoveel meer. Wij zijn vaste bezoekers van de bib, onze oudste heeft zelfs gevraagd of ze haar communiefoto’s er mocht trekken. Dat kon. We kregen nog voor de officiële openingsuren toegang en alle mogelijke rekwisieten werden uit de kast gehaald. Onvergetelijk.
  • alle cafés aan de voet van de Berg: ’t Pleintje, ’t Hoekske, de Place to be, de Oude Ketel,… Mooi weer en het zit er vol.

tas Heist-op-den-Berg_miniIk zal allicht nog heel wat “Hestse toppers” vergeten zijn. Ik reken dan ook op alle volgers uit de omgeving van Heist-op-den-Berg om massaal te reageren, om tips en aanvullingen door te sturen, dan kunnen we deze blog volgend jaar opnieuw delen, met de nodige bijsturingen 😉