Zeven op zondag: zotte zomer

Wat een fantastische zomer hebben wij achter de rug. Het was hier een tijdje stil, maar we hebben zoveel beleefd, we hebben drie maanden gewoon keihard geleefd. In het moment, zoals ze dat dan zo schoon noemen. Vaak was er geen tijd om te schrijven en soms was er ook geen goesting. Er waren zoveel schone momenten dat we daar met ons hoofd gewoon een foto van genomen hebben en die opgeslagen hebben op onze interne harde schijf. Om daar later, als het leven zijn gewone gangetje terug gaat en de dagdagelijkse sleur het weer overneemt, af en toe naar te kunnen teruggrijpen. Herinneringen van o zo mooie dagen.

IMG_9206Zon. We maken het officieel: ik ben een zonnekind. Geboren in putteke Winter, dat wel, en als kind héél lang dol geweest op het witte, koude en feestelijke van “mijn” decembermaand. Maar intussen van kamp veranderd. De zon geeft het leven gewoon extra glans. En warmte maakt het leven aangenaam. Geef mij – ondanks ondraaglijke zomernachten – toch maar de 36 graden. Eventjes toch.

Zomerrokjes en jurkjes. Heeft er iemand van jullie deze zomer een jeans uit de kast gehaald? Een dikke drie maanden droeg ik alleen maar rokjes, jurkjes en topjes. Hoe zalig is dat? Of korte jeansshortjes. Af en toe combineerde ik zelfs al eens een rokje met sneakers. Al opteerde ik nog het meest voor sandalen. De platte versie. Jaja, zelfs op latere leeftijd kan een mens nog tot de jaren van verstand komen. Het gaat dus echt wel de verkeerde kant op met de glamour in mijn bestaan 😉, maar wat zaten ze gemakkelijk.

Voetbalzotheid. Wat. Een. Geweldig. WK. Voetbal! Deze uitzonderlijk getalenteerde generatie Rode Duivels deed het dan toch. België is nummer 3 van de wereld en daar zijn we ongelooflijk trots op. Al blijft de match tegen de Fransen ook twee maanden later nog altijd een pijnlijke herinnering. We waren gewoon beter, maar ze hebben het slim gespeeld. Eigenlijk hadden we gewoon in die finale moeten staan en dat WK moeten winnen. Binnen twee jaar dan maar op het EK?

Niet alleen de resultaten waren fantastisch, maar wat hebben we genoten van de collectieve zotheid die ons land in zijn greep kreeg. Nu zijn wij altijd wel blijven geloven. Ook in de jaren dat het niet wou lukken. Soms met de moed der wanhoop en vaak tegen beter weten in. Maar het is fijn als je zot kan doen omdat jouw team het gewoon goed doet. Ook al zie je zelf veel te weinig van de matchen omdat a. je bijgelovig bent en denkt dat je ongeluk brengt als je kijkt en b. omdat je gewoon niet goed tegen de spanning kan. En dus heeft vooral onze hond genoten van lange, intense wandelingen tijdens de matchen van de Rode Duivels. Wist je dat de straten opvallend leeg zijn tijdens de matchen van België? En dat je zelfs al wandelend gejuich, gevloek, geroep en getier hoort en je het duel in kwestie niet kan negeren…

Sport. Er was niet alleen het WK voetbal, maar ook het EK atletiek leefde hier in huis. Zeker als het de tweelingbroers Borlée een zilveren en een bronzen medaille oplevert in hun individuele 400 m. Of als Nafi Thiam alweer goud pakt in de veeleisende zevenkamp. Hoe snel zijn we haar topprestaties niet normaal gaan vinden? Terwijl zij nog altijd ongelooflijk jong is. Maar het allerschoonste moment was wel de 4×400 meter bij de mannen. Dat de Borlées na al die jaren zich nog kunnen opladen en telkens opnieuw het beste van zichzelf geven, blijft fantastisch mooi om te zien, maar dat youngster Jonathan Sacoor op zijn eerste grote meeting de Europese kampioen afhoudt en zo een tikje uitdeelt, dat was prachtig. Ik denk dat ze ons tot op straat hebben horen roepen 😉.

Muziek. Er waren héél veel optredens deze zonovergoten zomer. Er waren de Foo Fighters, er was Ed Sheeran, er was Werchter en Pukkelpop. Pearl Jam op Werchter was top. Hét optreden van de zomer. We stonden in het eerste vak, ik zag mijn jeugdidool Eddie Vedder tot op enkele meters, ik genoot met volle teugen van alle muzikale herinneringen, die op sublieme wijze vertolkt werden. Top!

Er was ook Pukkelpop. Wat een fijn festival is dat. Onze oudste ging voor Dua Lipa, wij genoten van Flogging Molly (Geweldig! Als het publiek spontaan begint te volksdansen, dan weet je dat het optreden geslaagd was.) en vooral Tourist LeMC. Zijn optreden was schoon, prachtig, intiem. Hij komt binnenkort in de Lotto Arena, een absolute aanrader!

Lekker eten. Misschien was het te vaak te warm om uitgebreid te koken, maar toch was de zomer overheerlijk. Er stonden veel salades op het menu, er werd vaak gebarbecued en we flansten al eens vaker een snelle pastaschotel in elkaar. Er werd uitgebreid en rustig ontbeten, met veel fruit, een beetje (zelfgemaakte) granola en een kopje latte. Er waren veel aardbeitjes tussendoor, of nectarines. Of ijsjes. Héél veel ijsjes. Er was pizza. Er waren broodjes met mozzarella, tomaat, olijfolie en peper en zout. Of we lieten de tomaat en mozzarella vallen en genoten van warme broodjes met olijfolie, peper en zout. Yummie 😉. Of stapelbroodjes, met restjes van de barbecuegroentjes, en veel augurkjes en ajuintjes. We namen de tijd en aten meestal buiten.

Gezelligheid. Er was zoveel warmte deze zomer. Er waren gezellige uitjes, met zijn tweetjes, met ons gezin, met vrienden. Er was voetbal, er was muziek. Er waren barbecues en feestjes. Er waren logeerpartijtjes in huis en genieten van de dochters en hun gezelschap in huis. Er waren fijne, intense babbels. Er was in stilte naast elkaar zitten op een zonnige zomeravond, lezend in een boek. Er was gelach, geplaag en zotheid. Het was vaak alledaags, en toch zo bijzonder.

De zomer van 2018 was heet, zonovergoten en ongelooflijk gezellig. “Warm” in alle betekenissen van het woord. Kunnen genieten van de kleine dingen is ook een kunst, net als leven in het nu. Dat maakte de zomer van 2018 onvergetelijk.

IMG_9356

 

Vijf op vrijdag, de headbangversie

Sinds onze dochter al eens een fuif bezoekt, komt ze af en toe met muziek “uit onze tijd” naar huis. Zo passeerden hier al “Sweet Dreams” (Eurythmics), Michael Jackson en Abba. Recent kwam ze thuis met “Freed From Desire” (Gala) en “Rhythm Is A Dancer” (Snap). Helemaal into nineties is ze en laat dat nu net de muziek van onze jeugd zijn. Al hadden we onmiddellijk toch wel wat bedenkingen bij de nummers die de tand des tijds hebben overleefd en nu af en toe nog eens de speellijsten van een fuif halen. “Dat is de boenkeboenke uit de jaren ’90, er was toen écht wel beter te vinden, hoor!”

Voor haar ouders was het hoogtepunt van de jaren ’90 het ontstaan van de grunge. Wij waren allebei rockliefhebbers – nog steeds – en namen de boenkeboenke er nu eenmaal bij, maar de hoogtepunten van de fuiven toen waren wel de stevige rocknummers, als er gepogood en geheadbangd werd. Als meisje bleef ik dan wel aan de rand van de dansvloer en mengde ik me niet in het geduw en getrek van de jongens, maar headbangen kon ik ook als de beste. Een dikke 10 jaar later hadden we trouwens een hippe anderhalf-jarige krullenbol in huis, die maar al te graag de mama nadeed en geweldig goed met haar krullen kon schudden. En dus, voor eens en voor altijd, de allerbeste jaren ’90 nummers. Het headbangen en het pogoën moet u er maar bijdenken.

Je kan de jaren ’90 niet begrijpen zonder Nirvana te kennen. Zij staan aan de basis van de nieuwe muziekstijl “grunge” en tonen in hun videoclip van “Smells Like Teen Spirit” hoe het moet. Ik was 18 toen ze doorbraken in 1991. Afgestudeerd in het middelbaar onderwijs en de wereld aan het veroveren in Leuven, waar ik Romaanse studeerde. Aan de faculteit Letteren, één van de meest “alternatieve” faculteiten in Leuven toen. Uiteraard werd dit grijs gedraaid op al onze fuiven, al waren we bij Romaanse misschien wel bij de minst alternatieven van Letteren. Maar dit was wel één van mijn favoriete dansnummers.

Als je Nirvana noemt, kan je ook niet om Pearl Jam heen. Als Nirvana de alfa van de grunge was, dan was Pearl Jam minstens de omega. Mijn favoriete band: ik was “team-Eddie” zouden de dochters nu zeggen. Zalig nummer om op te dansen, al was “Black” minstens even mooi. Maar “Alive” was een perfect nummer om alleen in op te gaan. Wat ik dan ook telkens deed als dit nummer gespeeld werd. En als het wat te lang duurde vooraleer dit nummer op de playlist kwam, dan ging ik het zeker en vast zelf aanvragen. Een jaren ’90-fuif was niet compleet zonder dit nummer.

Een paar jaar jonger dan de vorige twee nummers, maar ook dit is een nummer om alle remmen los te gooien, “luchtdrum” te spelen en met je haar te zwieren. Dit was wel een nummer waarbij ik het midden van de dansvloer écht wel probeerde te vermijden, want hier werd serieus tegen elkaar op gesprongen, er werd geduwd en getrokken en dus deed ik mijn ding uit de buurt van het mannelijk geweld 😉.

Kijk, op dit nummer moet ik gewoon dansen. Voor mij blijft dit een heel opzwepend nummer en dus kan ik niet van de dansvloer blijven. Als het nu per ongeluk nog eens op een feestje gedraaid wordt, laat ik alles vallen om op de dansvloer te kunnen staan. Als we op het punt stonden te vertrekken, zullen we ons vertrek met minstens een kwartiertje uitstellen. Hier dans ik altijd op. De “zachtere” strofes waarop je je wat inhoudt om daarna alles los te gooien tijdens het refrein. Zalig!

Je dacht natuurlijk dat “grunge” of stevige rock in de jaren ’90 enkel voor mannen was weggelegd, maar dat was helemaal niet het geval. Je had Hole, met Courtney Love, de vrouw van Kurt Cobain. Al had ik het niet bepaald voor het geschreeuw van mevrouw Nirvana. Waren wel goed: The Breeders met de zusjes Deal. Maar ik blijf hetgeen Kim Deal bij “The Pixies” deed wel hoger inschatten dan haar eigen project. Maar hét vrouwelijk nummer dat voor mij de jaren ’90 het best vertegenwoordigt, blijft “Lay It Down” van Magnapop. Of ze ooit nog andere hits scoorden, kan ik me niet herinneren, maar dit nummer staat er voor mij nog altijd.

Ondanks deze uitgelezen selectie geweldig goede muziek vrees ik dat ik de dochter niet heb kunnen overtuigen van de betere (alternatieve) muziek van de jaren ’90. Op de fuiven van tegenwoordig wordt dat ook allemaal niet meer gespeeld. Maar kijk, over smaken valt nu eenmaal niet te twisten. We zijn er al in geslaagd om onze dochters Bruce Springsteen te laten appreciëren, dat is ook al veel waard. Choose your battles en je moet weten wanneer je moet loslaten, zeker 😉.

Het geweldige vriendenboek (3)

20180320_203536[1]Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Voor mijn verjaardag kreeg ik “Het geweldige vriendenboek voor volwassenen” (PaperStore by Deltas). Het bevat een aantal leuke en grappige vragen, die ik met plezier voor jullie invul.

Deze week draait het rond “mijn favorieten”.

Mijn favoriete boek:

Mijn favoriete boek aller tijden is en blijft “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos De Laclos. Dat blijkt recent nog eens opnieuw in het Nederlands vertaald te zijn. Ik heb het uiteraard in het Frans gelezen, voor het eerst toen ik in Leuven Romaanse Talen studeerde. Ik weet niet of ik zou aanraden om een vertaalde versie te lezen, want de (Franse) taal was zeker één van de hoogtepunten van het boek. De brieven van de verschillende personages hadden allemaal hun eigen stijl, hun eigen finesse. Prachtig boek. Duizend keer beter dan welke filmversie ook die er ooit van gemaakt is.

Mijn lievelingsfilm:

De allereerste film die ik ooit op groot scherm zag, was “Top Gun”. Ik was toen een jaar of 13, 14 en die film maakte toen best wel indruk. Het flinterdunne liefdesverhaaltje, de knappe piloten, het verlies én het heldendom. Maar toen we de film een kleine dertig jaar later samen met de dochters bekeken, bleken zij totaal niet omvergeblazen. Traag, flauw, zeemzoeterig. Klopt allicht allemaal ook, maar ik vond ‘m op mijn dertiende best wel mooi. En Tom Cruise eigenlijk ook, maar ook dat deed de dochters alleen maar in lachen uitbarsten. Tja, les goûts et les couleurs… en ze blijken dan ook nog niet bestand tegen de tand des tijds…

Dit kan ik elke dag eten:

Pasta en chocolade.

Ik surf dagelijks naar:

Zeker facebook en instagram, maar ook een aantal kranten- en nieuwssites. Toen ik nog in de media werkte, had ik de gewoonte om mijn dag te beginnen met de voorpagina’s van de kranten. Eindigen deed ik dan weer met VRT teletekst, waar ik voor het slapengaan nog snel even pagina’s 101, 400, 500 en 800 bekeek. Ook al zitten we intussen al een hele tijd niet meer in dat wereldje: de gewoonte om het “nieuws van de dag” te overlopen ’s morgens en ’s avonds is wel gebleven.

Mijn favoriete muziek:

Rock. Gaande van Bruce Springsteen, Pearl Jam, REM tot Editors en Snow Patrol. (Machtige nieuwe single van die laatste groep trouwens, ik begin écht waar al te twijfelen of we toch geen twee dagen Werchter zouden plannen 😉.)

Frans. Zeker niet alle Franse muziek is goed, maar de laatste jaren zijn er wel een aantal goede artiesten opgestaan die toevallig ook in het Frans zingen. Denk maar aan Stromae en ook Maître Gims is zeker de moeite waard. Ik spits nog steeds mijn oren als ik iets Frans opvang. Het is misschien het enige dat momenteel écht is overgebleven van mijn studies, ik koester het dus!

Mijn hobby’s:

Er was een periode in mijn leven dat je daar zeeën van tijd voor had, maar dat tijdperk ligt intussen al ver achter mij. Als ik tijd heb, bak ik graag. Of neem ik eens graag de breinaalden vast en doe ik een poging om sjaal nummer 4 af te werken. Al blijft bloggen momenteel misschien wel mijn favoriete hobby.

Deze celebrity mag eens langskomen:

Eigenlijk zou ik me slecht op mijn gemak voelen als dit realiteit zou worden. Voor mij hoeft zo’n celebrity-bezoekje niet echt. Maar als ik dan toch een naam moet noemen, zou ik graag eens van gedachten wisselen met Barack Obama. En laat dat maar een goede, pittige discussie zijn. Als ik Bruce Springsteen, of één van mijn favoriete groepen zou kunnen ontmoeten, dan zou ik compleet starstruck zijn denk ik.

Mijn “guilty pleasure”:

Is vast en zeker zoet. Ijs of chocolade. En dan gaan we niet moeilijk doen: het mag een stukje chocolade zijn, of chocomousse, of een chocoladecake, of een moelleux, of brownie,… of gewoon een witte Twix.

Beetje bij beetje leer je me beter kennen 😉. Wie deze tag graag overneemt, doe gerust!

Sinterklaas kapoentje…

De Sint heeft dit weekend hier en daar al wat huizen bezocht, is een paar daken opgeklauterd en heeft door de schoorstenen met cadeautjes gestrooid. En dus mochten de neefjes en het nichtje hun cadeautjes komen ophalen bij mijn ouders. Onze dochters zijn de 12 intussen gepasseerd en vinden geen speelgoed meer in hun schoentjes (wel nog veel snoep – we kunnen ons de komende weken weer een chocolade-indigestie eten).

Het blijft leuk om de gezichten van de neefjes en hun nichtje te zien als ze voor het eerst de kamer waar al het speelgoed uitgestald staat in mogen. Vooral de kleinste – dik 3 jaar – besefte dit jaar voor het eerst écht goed wat er gaande was. Hij was dus eerst een beetje overdonderd, maar vloog al snel enthousiast in het speelgoed. Voor de kenners: bij hem was het Paw Patrol, een rage die we met twee dochters van intussen 16 en 13 compleet aan ons hebben zien voorbij gaan. (Gelukkig maar 😉!) De andere dozen (voornamelijk Lego) herkenden we maar al te goed. Daar hebben onze dochters (en hun ouders) zich ook een tijdlang héél erg goed mee geamuseerd.

Al moeten we eerlijk bekennen dat het grootste plezier bij een Lego-doos wel het ineensteken is. Daarna is de lol er een beetje vanaf. In tegenstelling tot concurrent Playmobil, waar onze dochters – ook na het ineensteken – maar bleven mee spelen. En dat trouwens nog altijd een succesnummer is bij de jongere neefjes en het nichtje op verjaardags- en andere feestjes.

Bij ons moet de Sint nog op bezoek komen en kunnen we dus nog niet teveel tipjes van de sluier oplichten. Al was de goedheilig man wel zo vriendelijk om ook de ouders al met een cadeautje te bedenken. Volgend jaar komt Pearl Jam immers optreden op Werchter en dat konden we niet aan ons laten voorbijgaan. En dus bestelde ik zaterdag al twee tickets voor wat jeugdsentiment. Onze laatste keer op de festivalwei dateert van Bruce Springsteen op TW Classic 2013. Maar onze laatste keer Werchter kon ik me zelfs niet meer herinneren, dat moet al meer dan 10 jaar geleden zijn. (Het was inderdaad editie 2003, met Coldplay en REM als afsluiter!) Maar kijk, voor Pearl Jam doen we een inspanning 😉. In de hoop dat ze toch een aantal verzoekjes spelen.

En zo waren niet alleen de kinderen dit (Sinterklaas)weekend in de wolken, maar begonnen ook hun oudjes al eens wat weg te dromen. Van een zonnige festivalzomer vol geweldige muziek. Want liet The War On Drugs al niet vallen dat zij naar Pukkelpop komen?

Eddie Vedder-crush

Toen ik in de hoogdagen van de grunge jong was, was je voor Nirvana of voor Pearl Jam. Beide groepen kwamen uit Seattle en er heerste in die begindagen van “onze” nieuwe muziekstroming toch wel wat onderlinge rivaliteit. Lange tijd bleek Nirvana aan het langste eind te trekken met hun instant succes “Nevermind”, tot frontman Kurt Cobain veel te vroeg overleed.

Maar ik hoorde van in het begin tot het kamp van Pearl Jam. Mijn dochters zouden het nu “team-Eddie” noemen. Hun “Ten” kon zeker naast “Nevermind” staan en was in mijn ogen ook gewoon beter. En dat lag vooral aan de stem van Eddie Vedder: een mix van onvervalste rock en warme soul, ook al kon hij zijn klep zeker ook een serieus stukje open zetten. En laat ons eerlijk zijn: de jonge Vedder was gewoon ook een pak knapper dan zijn Nirvana-evenknie (zelfs al voor de drugs zijn onherroepelijke neerwaartse effect liet optekenen bij die laatste).

Gelukkig bleek de echtgenoot ook in het Pearl Jam-kamp te zitten: dan hadden we dat toch al gemeen qua muzieksmaak. (Tot hij Springsteen introduceerde, me meenam naar een Springsteen-concert en ik verkocht was, maar dat is een ander verhaal.) Op een optreden van Pearl Jam moesten we echter jarenlang wachten. Wij hadden tickets voor Werchter 2000, maar na het gedrum en de doden op Roskilde net tevoren, schrapte Pearl Jam toen de rest van zijn Europese tour. Het zou uiteindelijk nog tot 2006 duren eer we hen eindelijk live aan het werk zagen in het Sportpaleis in Antwerpen. En dat was een memorabel optreden. Zo fantastisch goed dat ik nog jaren op de herinneringen kon teren en het niet eens erg vond dat we niet in België waren om hen alsnog op Werchter aan het werk te zien.

Vanavond speelt Eddie Vedder – solo – in de Lotto Arena. Ik had in eerste instantie geen tickets: het optreden was immers in amper 6 minuten uitverkocht en ik hoorde niet bij de gelukkigen. Vorige week had ik de kans om alsnog aan tickets te raken, maar wegens de examens van onze dochters (en een zware dag voor de oudste) besloten we het uiteindelijk toch maar aan ons voorbij te laten gaan. Ook al is het met pijn in het hart.

Maar omdat de muziek voor zich spreekt, omdat het toch wel een beetje pijn aan mijn (muziek)hart doet, omdat ik er in gedachten toch wel bij ben vanavond, mijn favoriete Pearl Jam/Eddie Vedder-nummers:

Als je mij dan nu wilt excuseren, ik ga de rest van de avond Pearl Jam spelen en mezelf zielig vinden omdat ik er toch niet bij kan zijn ;-).

U2, twee dagen later…

U2_miniWoensdag mocht ik met een vriendin naar U2 in het Sportpaleis in Antwerpen. Intussen zijn we 2 dagen later en ben ik me nog steeds aan het afvragen hoe goed ik het nu eigenlijk vond. Ja, ze speelden ontzettend veel “oude” nummers, stuk voor stuk hoogtepunten. U2 is en blijft een belevenis: er is visueel altijd wel een vernieuwend element, dat aandacht vangt en voor een wauw-ervaring zorgt. Ditmaal was het een soort schermcontainer. Er werden beelden op geprojecteerd, maar Bono en de rest van de groep konden er ook doorheen lopen of erin spelen en dan werd de container min of meer doorzichtig.

De opkomst van de groep was geweldig: ze liepen gewoon doorheen de massa naar hun podium. De “supergroep” was even bereikbaar. De geluidsbalans zat de eerste paar nummers wel niet helemaal goed. Ik had in het begin te vaak het gevoel dat Bono’s prachtige stem verloren ging in het geluid van de instrumenten. Even dacht ik zelfs, “oei, hij haalt de hoge noten niet”, maar dat bleek in het verdere verloop van het concert absoluut niet het geval.

Het publiek was duidelijk klaar voor een feestje. Al van in het begin werd er enthousiast geklapt, gedanst en meegezongen, maar pas op het einde barstte het feest echt los met o.a. “Desire”, “Where the Streets Have No Name”, “Pride”, “With or Without You”, “Beautiful Day” en “I Still Haven’t Found…” Echte pareltjes en onvervalst jeugdsentiment. Schitterend trouwens hoe die toch wel moeilijke nummers (zowel instrumentaal als vocaal) live minstens de plaat evenaren. Enkel de ietwat laidback-versie van “Sunday Bloody Sunday” kon me niet echt bekoren. Ik miste het gejaagde, de power van het nummer. In tegenstelling tot mijn gezelschap.

Het was de tweede keer dat ik U2 live aan het werk zag. Pas 5 jaar geleden zag ik ze voor het eerst, in het Koning Boudewijn-stadion. Ik was toen echt zwaar onder de indruk. Wij stonden die septemberavond ook vlak aan het podium en Bono was ontzettend energiek, een ware popgod. Dat vond ik woensdag net iets minder. Hij blijft een vat vol charisma, maar het was wel minder energiek dan de vorige keer. Misschien kampt hij nog steeds met de naweeën van dat zware fietsongeval eind vorig jaar. Of anders voelt hij de tol der jaren ;-).

En dus vraag ik me 2 dagen later nog altijd af hoe goed ik het eigenlijk moet vinden. Dit optreden hoort voor mij niet thuis in het rijtje met allerbeste concerten die ik ooit zag. Dan blijf ik toch bij Bruce Springsteen zweren: qua energie kan de Bono van woensdag écht wel een voorbeeld nemen aan de nochtans 11 jaar oudere Boss. Ook Snow Patrol, Pearl Jam en het vorige optreden van U2 behoren wel tot mijn absolute toppers. Als ik er een cijfer op moet plakken zou ik woensdag een 7 geven. Iets beter dan gemiddeld, met een paar absolute uitschieters, maar jammer genoeg ook een paar indommelmomenten onderweg…

Maar wat ik niet begrijp, is het gsm-gebruik tijdens optredens. Dat je foto’s neemt, zeker als je dicht genoeg bij het podium staat, kan ik nog volgen. Maar al dat gefilm… Toen we nipt op tijd onze plaatsen innamen, was het koppel voor ons al volop aan het opnemen. En dat zou de rest van het optreden doorgaan. Afgewisseld met selfies met op de achtergrond een mini-Bono van een paar milimeters groot. Ik begrijp het niet goed.

Ik ga naar een optreden voor de muziek, om te dansen, te zingen, om te genieten en om mezelf eens goed uit te leven. Wat heb je aan een optreden als je een hele avond een schermpje voor je houdt om te filmen? Om dan een dag later op youtube te bekijken wat je eigenlijk compleet gemist hebt de dag zelf? Omdat je het belangrijker vond om erbij te zijn, om deel uit te maken van het evenement-U2? In plaats van op te gaan in de muziek van U2? Maar misschien ben ik gewoon te oud geworden om dat nog te begrijpen…