Klein geluk, de Paasversie

Soms valt alles perfect in de plooi. Zondag was het Pasen, raapten we eitjes, vierden we feest en keken we een hele dag naar de Ronde van Vlaanderen. Een dag met een gouden randje, en héél veel klein geluk.

IMG_9114

  • De examens zijn voorbij voor de jongste, dat is ook ontzettend veel klein geluk.
  • Het is vakantie voor de echtgenoot en de dochters. Ik moet nog even wachten, maar we hadden al een gestolen dagje. Je week beginnen met een extra dagje verlof is altijd net dat tikkeltje beter.
  • ’s Morgens paaseieren verstoppen in de tuin omdat de dochters dat nog steeds willen. Foto’s nemen terwijl ze eieren rapen. Ze toch moeten terugsturen voor een tweede ronde omdat ze hier en daar toch wat eitjes over het hoofd gezien hadden.
  • Uiteindelijk moet de echtgenoot een tip geven zodat ze ook het laatste eitje kunnen lokaliseren. We hebben het nog steeds, ook al zijn ze intussen al (bijna) volwassen, soms zijn hun oudjes hen toch nog te slim af 😉.
  • Naar oma en opa gaan op het afgesproken uur om de neefjes en het nichtje te zien eitjes rapen. Het blijft geweldig om de jongste kleinkinderen vol enthousiasme ontdekkingen te zien en te horen doen.
  • Veel te veel chocolade mee naar huis krijgen. (Maar we krijgen dat wel op 😉!)
  • Met zijn veertienen aan een lange tafel lekker eten en veel praten en lachen.
  • In de namiddag koers kijken.
  • Verzuchten dat het toch plezanter was toen Boonen nog reed en we ook effectief kans maakten om te winnen.
  • Een beetje teleurgesteld zijn als uitgerekend een Nederlander met de winst gaat lopen. En ja, Niki Terpstra heeft het zelf afgedwongen en hij heeft het dubbel en dik verdiend, maar konden ze in de favorietengroep erachter nu écht niet beter samenwerken?
  • Bewondering hebben voor Sagan omdat die tenminste toch probeert aan te vallen.
  • Maar kijk, volgende week is er weer een nieuwe koers en een nieuwe kans op Belgische winst.
  • ’s Avonds kwam de zon er nog door en ze beloven 20 graden aan het einde van de week!
  • Het was weer De Mol op tv. En dan gaan we met ons viertjes allemaal samen voor tv zitten, om in real time mee te zoeken naar de saboteur in het spel. En dan begin je “verdachten” in het vizier te krijgen, maar kan het even goed zijn dat de makers van het programma je op geniale wijze in het ootje nemen.
  • De dochters, verspreid doorheen het huis, weggedoken in een spannend boek.

Het is Paasvakantie. Er is tijd om uitgebreid te koken, om samen dingen te doen, om te genieten van elkaar en intussen toch het huis op orde te krijgen. Deze week zullen de echtgenoot en de dochters uitrusten, volgende week is het ook aan mij. Zalig!

Advertentie

Rekenfoutje #40 dagen bloggen

40dagenbloggenMaandag kwam ik in een gesprek met een collega(-blogster) tot de conclusie dat er een kloof gaapt tussen 40 dagen vasten/bloggen en Pasen. Ik was er immers volledig van overtuigd dat onze bloguitdaging nog liep tot komende zondag. We waren immers gestart op 1 maart: maart telt 31 dagen en dus moesten we nog 9 keer bloggen in april, in mijn ogen dus tot en met zondag 9 april. Maar hoe kwam het dan dat de veertigdaagse vastenperiode (waar onze uitdaging uiteindelijk op gebaseerd is) een week langer liep, tot Pasen (op zondag 16 april)?

We raakten er met zijn tweeën in eerste instantie niet uit. Geef toe: mijn logica (31 + 9) klinkt heel waterdicht ;-). Later op de avond liet ze me via social media echter weten dat het 40 dagen vasten is + 6 zondagen dat je blijkbaar vrijgesteld bent van het vasten. Het gaat dus eigenlijk om een 46-daagse vastenperiode, waarvan 6 zondagen niet meetellen. Het licht ging aan, de verklaring klonk volkomen logisch.

Alleen was het voor mij toch een beetje een tegenvaller. Ik was immers van een andere (verkeerde) redenering uitgegaan: namelijk een uitdaging van 40 dagen met daar 6 pasdagen afgetrokken. Dus eigenlijk 34 blogdagen. Aangezien ik al mijn pasdagen al ingezet heb (en zeker en vast nuttig besteed) wil dat dus zeggen dat ik – in plaats van nog 6 opeenvolgende dagen – nog 13 opeenvolgende dagen dien te bloggen. En dat zal niet simpel worden.

Tot dusver slaagde ik er in om maximum 9 opeenvolgende dagen te bloggen. Wil ik deze uitdaging tot een goed einde brengen, dan zal ik 20 op een rij moeten halen. Deze week zie ik dat eigenlijk best zitten: er zit al een weekplanning in mijn hoofd, de ideeën staan klaar en moeten alleen nog in tekst omgezet worden. Maar volgende week nemen we hier allemaal samen verlof, leggen we ons ritme wat lager en hebben we misschien ook wel een aantal tripjes gepland. In mijn hoofd had ik geen strikte blogplanning voorzien, maar we zullen voor een plan B moeten gaan ;-). Het zal nog wat trekken en sleuren worden en misschien moet ik deze week toch maar eens op voorhand werken en een paar reserveblogjes schrijven – wat ik dus nog steeds niet gedaan heb.

En zeggen dat dit allemaal niet nodig geweest was als ik mijn katholieke klassiekers wat beter gekend had. Ergens is de veertigdaagse vastenperiode wel blijven hangen, maar het was pas de eerste keer dat ik het optelsommetje maakte.  Allicht ook omdat het dit jaar zo schoon uitkwam met de start van de vastenperiode op 1 maart: dat maakte het tellen al een pak overzichtelijker. Dat de katholieken op zondagen wel mochten “zondigen”, was me compleet ontgaan. En dus heb ik mezelf – onbewust – toch wel een ferme pad in de korf gezet. Zucht. Ik wou dat ik kon zeggen dat het toeval is, maar laat ons eerlijk zijn: zulke “misverstandjes” durven me wel vaker te overvallen.

Terug naar de #40 dagen bloggen-uitdaging. We gaan dus door. Nog 13 dagen.

De klokken zijn toch geweest

Pasen2016Totaal verontwaardigd waren ze, onze dochters, toen ik durfde te opperen dat ze misschien stilaan toch te oud werden om eitjes te rapen. Of het misschien geen tijd werd om de traditie voor een tijdje in de koelkast te stoppen? Geen denken aan. En dus haalde ik toch maar terug eitjes in huis. Maar we spraken wel af dat we niet vroeger zouden opstaan om de eitjes te verstoppen, maar dat ze gewoon in bed bleven tot wij onze taak als paashaas vervuld hadden.

Om hen dan los te laten in onze tuin. Met kleine oogjes uiteraard want zo wil de traditie het. Het ging vlot, maar toch bleken ze na de eerste ronde toch hier en daar een eitje gemist te hebben. En dus mochten ze nog een keertje opnieuw gaan zoeken. En neen, we hadden ze niet meer opnieuw verstopt terwijl ze even met hun aandacht bij de jacht waren ;-).

Na het ontbijt werd het tijd voor het echte werk. De jacht bij oma en opa. Waar ze intussen met een kleine bende zijn. Onze dochters zijn de oudste kleinkinderen. Zij nemen de jacht niet meer zo serieus: zij vinden het intussen al leuker om de jongere kinderen een handje te helpen bij de zoektocht. Enkel de jongste had het met zijn twee nog niet helemaal door, ook al verklaarde hij in het begin heel duidelijk “oma gedaan”. Misschien moeten de Paashazen ook daar nog een beetje aan hun timing werken ;-). En wij maar hopen dat de andere 3 niets zouden opvangen. Al denk ik dat de magie ook voor de oudste twee intussen gepasseerd is.

Maar de gekleurde blinkende kleine eitjes uit het gras plukken vond de kleinste wel leuk. Ze in het mandje gooien (letterlijk dan) ook. Gelukkig waren het “maar” chocoladeeitjes en is opa intussen getraind in het vangen. Al schrokken we met zijn allen toch even toen hij ook een kippeneitje in handen kreeg, dat maar niks vond en terug liet vallen. In het zachte gras. Zonder erg dus.

Eigenlijk vind ik het helemaal niet erg dat onze meiden nog altijd graag eitjes rapen. Gelukkig hebben we het vroege opstaan intussen wel kunnen schrappen. Het is traditie, ik denk dat ik het ongelooflijk zou missen als ze besluiten dat ze nu echt wel te oud zijn en we hun eitjes dan gewoon maar op de ontbijttafel presenteren. Gelukkig zitten we bij oma en opa nog wel een aantal jaren safe voor de spanning, het gehol, het gezoek en het laten vallen van minstens één eitje…

Vrolijk Paasfeest!

Nele PasenPasen. Eitjes rapen, lekker eten en koers kijken 😉 Zo ziet de dag bij ons eruit. Al jaren. Zelfs al toen ik een kind was. Wij werden toen meestal gewekt door onze nicht en neef, de buurkindjes. Wij hadden toen al meer moeite met opstaan en dus hoorden we de gilletjes van opwinding tot boven. “Ja, ik heb er één gevonden.” “Oh, wat een mooi, kom eens kijken…” Dan waren wij ook niet meer te houden natuurlijk. Stel dat ze aan onze eieren zouden zitten…

Wij zochten telkens een combinatie van geschilderde (eigenlijk getekende) kippeneieren en hun chocolade varianten. De mandjes stonden al klaar in de keuken en dan mochten we de tuin in. Rennen was dat. Om ter snelst zoveel mogelijk eitjes verzamelen. We waren ook niet altijd even voorzichtig; minstens één kippeneitje overleefde onze zoektocht niet. Soms werd er wel eens geroepen “Nele, ik heb jouw eitje gevonden”. Mijn ouders tekenden immers ook onze naam op de eitjes en die met een andere naam erop liet je natuurlijk liggen. Nadat we alles gevonden hadden en ontbeten, gingen we samen met ons nichtje en neefje nog eens op zoek naar de achterblijvers. Normaal gezien hadden onze ouders wel geteld, maar het kon in onze ogen natuurlijk altijd zijn dat er eentje achterbleef en dat konden we niet laten gebeuren natuurlijk 😉

Ook bij onze grootouders mochten we eitjes gaan rapen. Bij mijn meter en peter herinner ik me niet meer zo veel. Daar was de hof ook niet zo groot. En dus hadden ze dat in een bepaald jaar opgelost door de eitjes ook in de kippenwei te verstoppen. Ik herinner me nog goed dat ik als kind daar toch mijn bedenkingen bij had. “Hoe weet ik dan dat ik de eitjes van de Klokken neem en niet die van de kippen? Dat zal je wel zien (ze waren gekleurd). Peter, ik ben bang van de kippen, ik durf dat niet. De kippen zitten in hun kippenhok hoor, die kunnen er niet uit…” En dan ga je met een klein hartje toch die wei in, maar al snel ben je zo aan het opgaan in die zoektocht dat je alles rond jou gewoon compleet vergeet…

Bij mijn oma en opa was Pasen echt een struggle for life. Mijn grootouders hadden liefst 8 kinderen, we waren met 18 kleinkinderen. Ook hun gazon was niet bepaald groot. Kan je je voorstellen wat dat gaf als die 18 kleinkinderen tegelijk werden losgelaten om eitjes te zoeken? Trauma’s hebben we er niet aan over gehouden. Je leerde snel en slim te zijn. De kleintjes stopten bij het allereerste eitje dat ze tegenkwamen, dus holden de groten meteen naar de verste uithoek van de tuin om vanaf daar tegen sneltreinvaart naar het begin terug te werken…

En vasthouden wat je had… De eitjes die we vonden, moesten we verzamelen. Die werden achteraf immers eerlijk verdeeld. Maar daar waren de kleintjes onder ons het natuurlijk niet mee eens. Als zij er per ongeluk toch in slaagden een chocolade-eitje in hun handjes te krijgen, lieten ze dat niet meer los. Eerlijk verdelen? Daar hadden zij geen boodschap aan. Vasthouden en recht het mondje in, ja. Wat dan weer tot luidkeels protest leidde bij de groten. “Moeke of Vake, die eet dat op, dat mag toch niet?”

Nele Pasen3Lang duurde dat zoeken echter nooit. Hoeveel eieren er ook lagen, op een kwartiertje waren ze altijd gevonden. Maar daar hadden mijn ouders (en ook de nonkels en tantes) wel iets op gevonden. Zij namen eitjes uit de doos om ze terug te verspreiden. Maar dat was een moeilijke, hoe groter we werden, hoe beter we de eitjes herinnerden. “Hoe, maar ik had die toch al gevonden? Is er nog zo eentje?” En dus werden er stilaan ook “blanco” kippeneitjes verstopt. Die Paasklokken hadden nooit tijd genoeg om ze allemaal te versieren…

Het zijn herinneringen die ik koester. Maar toen ik zelf kinderen kreeg, bleek dat het nog oneindig veel leuker is om je kinderen bezig te zien. Om diezelfde gelukzalige kreten te horen, om hen in rotvaart alle eitjes bijeen te zien zoeken…  En dan zet je – zelfs op een feestdag – die wekker onmogelijk vroeg om de hele tuin vol te leggen…

Vrolijk Pasen!