Het brandt! En toen was er even paniek…

dochters_miniZondagavond. De ladies of the house zitten voor tv, de echtgenoot geniet van zijn bad na zijn (bos)loop. Wij hebben immers geluk. Wij wonen aan de voet van het hoogste punt van de provincie Antwerpen, Beerzelberg. Zalig bos om in te lopen en in te gaan wandelen.

Tegen kwart na tien stuur ik de kinderen naar boven voor hun avondritueel. Na een kwartiertje ga ik ze nog welterusten wensen en komt de echtgenoot naar beneden met het nieuws “dat er iets serieus aan de hand moet zijn in de buurt, want dat hij intussen al 4 brandweerwagens heeft horen passeren”. Uiteraard had ik niks gehoord. Wij zaten met ons drietjes gezellig voor tv. Ik had wel ons hondje buiten tekeer horen gaan, maar ik dacht dat de buurman weer buiten zat. Om god weet welke mysterieuze reden klikt het niet tussen Indie en de buren. Telkens onze buren buiten komen, voelt ons hondje een onweerstaanbare drang om haar terrein te verdedigen, met veel lawaai. Een of ander jeugdtrauma van ons Indie vermoeden wij, maar ik wijk af.

Terwijl de echtgenoot nog aan het vertellen is, horen we opnieuw een brandweerwagen passeren. Wij dus naar buiten. En toen hoorde je het gewoon knetteren. Dus ik zeg tegen de echtgenoot: “Het is Beerzelberg” en ik loop door het huis naar de voorkant. En daar zag je boven de bomen aan het uiteinde van de straat een oranje gloed, witte en zwarte rook. Aanhoudend lichtflitsen ook en met momenten zag je de vuurgensters gewoon door de lucht vliegen.

Nu moet je weten dat wij in vogelvlucht misschien op 500 meter van Beerzelberg wonen. Toen ik het geluid hoorde en het vuur in de verte zag, was het even blinde paniek. Dus ben ik naar boven gelopen, heb de kinderen uit hun bed gehaald en gezegd dat ze hun kleren moesten aantrekken “aangezien het bos in brand stond en we hier weg moesten”. Aan de echtgenoot vroeg/beval ik om de wagen opnieuw uit de garage te halen, mijn computer en de wasmanden in de koffer te zetten. Op mijn computer staan immers de meeste van onze foto’s. (Ik durfde het niet over alle fotoalbums hebben, maar ik heb er wel aan gedacht.) En wat de wasmanden betreft, ik was er nog niet in geslaagd om de strijk van onze reis bij te werken. In de wasmanden zat zowat alles. Dan zouden we toch nog iets van kleren hebben.

Gelukkig hield de echtgenoot het hoofd wel koel. Intussen hadden zowat alle buren zich op straat verzameld en dus zette hij de wagen wel buiten, maar we gingen daarna wel even informeren. En toen bleek dat het intussen “al veel minder was” en dat het allicht niet het bos, maar wel de taverne aan de rand van Beerzelberg was die in brand stond. Vandaar ook de lichtflitsen, dat zouden de gasflessen zijn. Eén van de buren reed ook even tot bij de brandweer (de straat mochten we uiteraard niet in) en daar bleek inderdaad dat het jammer genoeg de taverne was, maar dat alles onder controle was en dat de brandweer sowieso de hele nacht bleef nablussen. Gelukkig raakte er niemand gewond, maar de materiële schade is wel groot.

Eerlijk, ik heb die nacht niet goed geslapen. Licht, omdat ik de brandweer wou horen als ze toch zouden komen evacueren. En het was toch wel even schrikken. Tot die avond had ik er nog nooit bij stilgestaan dat er ook een keerzijde is aan zo dicht bij het bos wonen. Dat het wel heel akelig is om dat geknetter te horen en die oranje gloed te zien, of de vuurgensters. Dat we geluk hadden dat het net een paar dagen goed geregend had, zodat het bos niet kurkdroog was. Toen het de dagen erna dan ook typisch Belgisch zomerweer was, heb ik dan ook niet geklaagd 😉

En wat hebben we geleerd? Dat er gelukkig toch iemand van ons kalm blijft, en dat ik op zo’n moment aan foto’s en kleren denk. En dat er binnenkort toch nog een paar rookmelders extra komen in ons huisje…

Pantoffelheld in de sneeuw…

Ik ben een winterkind. Ik ben dol op sneeuw, vrieskou, donkere dagen, warmte en gezelligheid binnen. Of beter, dat was ik. Voor ik door de sneeuw reed. Toen was de liefde snel over.

Geboorte van een trauma

sneeuwspreukEen paar jaar geleden, op een mooie novemberzondag, reed ik met de kinderen naar mijn ouders. Het was Oma’s verjaardag geweest, we zouden met de hele familie feest vieren. Onderweg naar mijn ouderlijk huis zette ik de echtgenoot af op zijn bijjob. Ik zou hem ’s avonds terug oppikken. Het was een gezellige dag. Het eten was lekker, het gezelschap was goed en in de loop van de namiddag begon het lichtjes te sneeuwen. Een prachtige dag met andere woorden.

Tot ik telefoon kreeg van één van mijn toenmalige freelance medewerkers. Hij was onderweg voor zijn avondshift, maar wou me verwittigen dat het “volledig dicht zat” en dat hij de start van zijn shift zeker niet zou halen. Echt ongerust maakte ik me nog niet; ik had nog wel even voor ik de echtgenoot moest oppikken. Maar het bleef sneeuwen. En stilaan slipten de straten dicht. En dus besloot ik – iets vroeger dan normaal – toch al maar richting de echtgenoot te vertrekken.

Het zou een rampzalige rit worden. Ternat-Vilvoorde, normaal gezien een dik halfuurtje, bleek problematisch. Ik raakte met moeite de autostrade op en stond toen stil… en bleef stilstaan. Bleek dat in Groot-Bijgaarden de oprit richting Bergen afgesloten was. Daardoor moest iedereen de ring op richting Zaventem… Bovendien is het stukje bij het oprijden van de ring in Groot-Bijgaarden écht wel bergop. Niet steil, niet dramatisch, maar daar en toen wel problematisch voor vrachtwagens. Die raakten niet omhoog en schoven achteruit.

Met 2 kleine meisjes achterin de auto hield ik de echtgenoot op de hoogte van het gebrek aan vorderingen… tot ook de gsm het voor bekeken hield. Toen was het kwart voor 7 en was ik al anderhalf uur onderweg. Het zou nog tot rond half negen duren eer ik eindelijk bij de echtgenoot raakte. Die had zich intussen zorgen zitten maken: hij had op het nieuws de beelden gezien van vrachtwagens die de brug in Vilvoorde niet opraakten en wist dat ik daar ergens met onze 2 dames rondreed. Gelukkig waren zij rustig in slaap gevallen. Dat de mama toen af en toe even panikeerde, hebben zij niet geweten.

Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest als die avond, toen we de echtgenoot eindelijk bereikten en ik het stuur aan hem kon overlaten. We hebben die avond verder de binnenwegjes genomen. Het heeft lang geduurd voor we eindelijk veilig thuis waren. Een trauma was geboren 😉

Een tweede paniekaanval

Sinds die ene zondag probeerde ik sneeuwrijden zoveel mogelijk te mijden. Thuiswerken kon én als er sneeuw voorspeld werd, maakte ik gretig gebruik van die mogelijkheid. Een bezoekje aan de (groot)ouders werd uitgesteld als het weer onvoorspelbaar winters was.

Maar uiteraard heb je niet alles in de hand. En zo gebeurde het een paar jaar geleden toch weer dat ik de sneeuw door moest. Het was de laatste donderdag voor de kerstvakantie. De avond van de oudercontacten. ’s Namiddags begon het te sneeuwen. Even getwijfeld, maar uiteindelijk toch vrij vroeg naar huis vertrokken, in een kansloze poging om de avondspits alsnog voor te zijn. Maar uiteraard was ik niet de enige die zo redeneerde. In eerste instantie ging alles vlot. Ik haalde Mechelen nog redelijk probleemloos.

Bij het inrijden van Mechelen was ik nog optimistisch. Ik heb toen nog naar huis gebeld om te melden dat ik het oudercontact allicht toch nog zou halen. Het bleek een beetje voorbarig, want Mechelen stond volledig vast. In de vroege namiddag, bij de eerste sneeuwval, bleken een aantal vrachtwagens de bruggen in Mechelen-Zuid niet te verteren. Gevolg: beide bruggen waren redelijk lang volledig versperd geweest en dus stond alles stil. Toen ik drie kwartier later amper een paar meter opgeschoven was, moest ik de echtgenoot verwittigen dat het oudercontact er dan toch niet inzat.

Het zou die avond uiteindelijk een kleine 4 uur duren eer ik de afstand Vilvoorde-thuis vol maakte. Toen ik Mechelen eindelijk uitreed, begon het opnieuw hevig te sneeuwen. Met trillende benen reed ik amper 30 km/u uit angst om te slippen, maar ik werd wel vlotjes ingehaald door de Lijnbussen, die blijkbaar geen last hebben van gladde wegen. Ik was volledig op toen ik ons huisje haalde…

Nooit meer?

sneeuwspreuk2Vanmorgen had het weer gesneeuwd, maar gelukkig viel het al bij al nog mee. Er stonden wel weer geweldig lange files deze morgen, maar écht glad was het in de Kempen niet. Bovendien ben ik intussen een paar keer van job veranderd: autostrades zitten er voor mij niet meer in. Ik heb mijn sneeuwtrauma voorlopig dus min of meer onder controle, maar een winterkind zou ik me toch niet meer noemen. Geef mij maar zon en zomer, alstublieft 😉