Knallen als veertigplusser…

Het shoppen vorige week was niet helemaal naar wens verlopen. Want ondanks al mijn tips & tricks kwam ik met lege handen thuis. En met het gevoel dat ik de weg een beetje kwijt ben. Sinds mijn favoriete merk failliet ging, vind ik het moeilijk om mijn ding te vinden. Langs de ene kant wil ik graag kwaliteit (en heb ik dat allicht ook nodig om bepaalde leeftijdsgebonden minpuntjes te camoufleren), maar langs de andere kant moet het wel nog betaalbaar blijven. En praktisch. Want ik durf al eens onhandig zijn, er wordt al eens gespeeld, gekookt, gewerkt en daar horen ook ongelukjes bij.

De dochters vonden het wel een leuke shoppingtrip: zij vinden op de Meir gegarandeerd hun gading in de Zara, de H&M en co. Ik word gewoon moe als ik die winkels binnenstap. Ik heb er geen overzicht, ik vind er mijn ding niet, vaak word ik volledig overrompeld en haak ik af van zodra ik de rommelhoopjes zie liggen. En dan hadden we nog geluk dat we vroeg vertrokken waren, in de voormiddag viel de rommel nog mee.

Waar ik jaren terug zonder aarzelen mijn kleerkast kon vullen in de Esprit, Mexx en consoorten, is dat toch helemaal veranderd op een paar jaar tijd. Vroeger vond je bij Esprit gegarandeerd basisstukken in allerlei kleuren en meestal ook van goede kwaliteit, aan een faire prijs. Ik heb in de kast nog truien liggen die intussen al een tiental jaar meegaan en nog steeds mooi zijn van kleur en van vorm. Dat kunnen we jammer genoeg niet zeggen van dezelfde truien die we een paar jaar geleden voor de dochters kochten in dezelfde winkels: intussen zijn de vormen niet meer wat ze ooit waren en ook de kleur is maar een schim van wat het ooit was. Maar wat me vooral opvalt, is dat ook Esprit overgestapt is naar de polyester- en andere fake materialen. Het voelt allemaal zo goedkoop, het voelt gewoon niet meer als een normaal t-shirt.

Maar we hebben binnenkort wel een paar feestjes voor de boeg en dus trokken we naar een dameswinkel in onze buurt, waar ze een heel gamma van merken hebben. Ik heb nagenoeg alle jurken in de winkel gepast ;-), maar ik vond niet meteen mijn goesting. Tot ik na aandringen van de oudste een (lange) plissérok probeerde. In knallend rood. Ik had niet gedacht dat het me zou staan want ik ben met mijn (bijna) 1m60 maar een kleintje en lang valt dan vaak niet mooi. Maar ik stond er geweldig mee en de rok viel ook mooi. In één klap verliefd.

De oudste vond er dan nog een knallend boho-shirt bij. Een perfecte combinatie, die prachtig zal matchen met mijn nieuwe glimmende pumps. Soms moet je niet ver gaan om je ding te vinden. Betaalbaar, mooi en van degelijke kwaliteit. Ik denk dat ik me er maar moet bij neerleggen dat mijn tijd van H&M, Zara en andere ketens gepasseerd is. Dat ik me wat meer op de dameswinkels moet toeleggen. Want als je daar goed zoekt, dan vind je ergens in een verborgen hoekje altijd nog iets dat knalt. Dat stuk winkel dat de échte dames snel voorbijlopen, daar zal je mij meestal vinden. Want het is niet omdat ik een bepaalde leeftijd bereikt hebt, dat er niet een hoekje af mag/moet zijn ;-).

old lady

(www.someecards.com)

Advertentie

Te oud voor een paardenstaart ?

staart_miniGisterenmorgen kreeg ik de vraag wanneer ik mijn paardenstaart zou afknippen, “want daar werd ik nu toch echt te oud voor”. Het klopt, ik ben vorig jaar op tram 4 gesprongen. Om dergelijke toestanden in de toekomst te vermijden, heb ik dan maar even geïnformeerd bij collega’s en de dochters wat niet meer past bij mijn leeftijd

1. Spelen. Veruit het meest populaire antwoord. Geen (water)glijbanen meer, geen skateboard, hoolahoop of touwtjespringen… Al moet ik er eerlijk aan toevoegen dat kinderen het perfecte excuus vormen om wél nog van dit soort activiteiten te genieten. Wie heeft nooit als mama of papa de Sint een handje geholpen met het ineensteken van de Playmobil-villa? Wie is nog nooit zijn kinderen moeten gaan redden boven op de glijbaan en gleed dan meteen mee naar beneden? En als de eigen kinderen te groot worden, dan zijn er nog de mete- of petekindjes, de neefjes en het nichtje… Nog minstens 10 jaar speelplezier op komst!

2. Disneyfilms. Geen probleem voor de volgende 10 jaar. Ik “offer” me wel op om met de kinderen, de neefjes en het nichtje mee te kijken…

3. Kledijvoorschriften. Volgens de oudste moet ik me kleden naar mijn leeftijd. Wat dat exact wil zeggen is minder duidelijk. Ik mag me ook niet “te oud” kleden… Wat zeker op het verboden lijstje staat: blote buiken (ok), gekleurde haarspeldjes en rekjes, roze (al mag poederroze én zalmkleur wel) en nachtkledij van Hello Kitty (of andere figuurtjes). Laat ons de pyjama’s van Woody dan een aanvaardbaar alternatief noemen (die hebben een echte volwassenen-collectie)…

4. Pyjamafeestjes. Maar heb je dat echt nog nodig als de volwassen variant een citytrip met de vriendinnen is?

5. Haarstijl. “Geen 2”, verduidelijkte de jongste. Eén staart kan perfect, maar geen twee… Dat geldt evenzeer voor 2 vlechtjes of 2 dotjes… Eerlijk gezegd, daar voel ik me al sinds mijn puberteit te oud voor. Dat gaan we dus niet missen.

6. Uitgaan. In de wind zijn met de kinderen erbij is echt not done. De vele herinneringen aan de communiefeesten uit mijn jeugd met die ene zatte nonkel zijn weliswaar heel grappig, maar ik wil niet dat mijn kinderen, neefjes en nichtje me zo onthouden… Bovendien moet ik eerlijk bekennen dat mijn recuperatievermogen ook niet meer is wat het ooit was. Een nacht lang uitgaan en dan toch de les om 9.00 uur halen… Die tijd ligt ondertussen ook al meer dan 20 jaar achter mij…

7. Dansen. Ik zou absoluut graag nog eens een goede fuif meemaken. Dit is meteen dan ook een warme oproep om nog eens iets te organiseren voor de oude zakken onder ons. “Getrouwfeest” wordt er immers niet (veel) meer en ik zie me eerlijk gezegd ook niet meefuiven met de dochters (zouden zij ook niet bepaald zien zitten). Speciale TD’s voor veertigers dan maar? Een echt gat in de markt volgens mij…

Conclusie: kinderen zijn het perfecte excuus om al die dingen te doen die je eigenlijk niet meer hoort te doen. Je moet je gedragen naar je leeftijd (je mag je kinderen uiteraard niet in verlegenheid brengen) en die paardenstaart… die blijft nog wel even 😉