Vijf op vrijdag: weekendroutine

Elk weekend staan er een aantal to do’s op mijn lijstje. Sommige taken komen eens om de zoveel tijd voor, andere plannen keren wekelijks terug. Ze maken deel uit van onze gezinsorganisatie en van onze gewoontes. We zijn er gewend aan geraakt, ook al zijn er een paar vaste gebruiken die ik zeker niet zal missen.

De wasroutine. Ik probeer het hele was- en strijkcircus af te werken in het weekend. Dat betekent een heel weekend wassen draaien, was ophangen (liefst buiten), was strijken en terug opbergen in onze kasten. Ik doe dit gelukkig niet alleen: de ophang- en opbergtaken worden al eens uitbesteed aan de tienerdochters. Als zondagavond alle manden leeg zijn, heb ik goed werk geleverd, maar vaak blijft er wel een wasmand over. Die er vaak nog staat tegen het volgende weekend (en dus de volgende wasroutine). Jammer maar helaas. Tijdens de week probeer ik wel in te halen, maar de drukte van het werkleven steekt daar vaak een stokje voor (of het gebrek aan goesting/inzet van ondergetekende, het is maar hoe je het bekijkt 😉).

Koken. Tijdens de week is de echtgenoot meestal als eerste thuis en neemt hij het koken op zich, zodat we – wanneer ik thuiskom – meteen de benen onder tafel kunnen steken. In het weekend probeer ik tijd te maken om wat uitgebreider te koken. Om wat te experimenteren, of net de gerechten te bereiden die wat meer tijd vragen. Zoals lasagne bijvoorbeeld, of een ander pastagerecht. Vaak probeer ik ook nog wat extra te koken zodat we ook tijdens de week eens een avond winnen, maar de laatste tijd lukt dat niet meer zo makkelijk. Ik vrees dat ik er nog altijd niet aan gewend ben dat de dochters intussen ook al volwassen eters zijn. Schotels waar we vroeger makkelijk met zijn vieren twee keer van aten, raken nu meestal al meteen volledig op. Maar kijk, dat is dan ook een teken dat het lekker was, hopelijk.

Fietsen. Op zaterdag en zondag probeer ik ’s ochtends te fietsen. Het fietsen gaat me sowieso ’s morgens het best af, maar ik zie het absoluut niet zitten om tijdens de week een uurtje slaap op te offeren om te sporten. Dus trainen we ook een paar keer ’s avonds, maar dat is elke keer opnieuw doorbijten. Het duurt een pak langer eer ik het ritme vind en het is vaak aftellen naar het einde. En teleurgesteld zijn als je ineens constateert dat je nog een pak langer moet dat je ingeschat/gehoopt had. Het contrast met de ochtendsessies kan niet groter zijn: dan loopt het bijzonder vlot en tikken de minuten veel sneller weg dan je inschat. Bovendien ligt het ritme altijd wat hoger en durf ik wel eens wat langer doorgaan “als de flow me te pakken heeft”.

Genieten met een boek(je). Al is het maar een uurtje, maar elk weekend probeer ik tijd te maken om rustig een aantal pagina’s te lezen. Of ik neem een tijdschrift door. Er zijn ook weekends dat ik aan één stuk door lees, als het boek waarin ik bezig ben spannend of meeslepend is (en dringend uit moet). Lezen is voor mij nog altijd tot rust komen, ontspannen, wegduiken in een andere wereld. Even de boel de boel laten en gewoon genieten.

Familietijd. Tijdens onze weekends maken we tijd voor elkaar. We zitten al eens wat langer aan tafel, we praten en lachen, we kijken samen “De Mol” en beginnen er pas aan als iedereen er is. Of we gaan op familiebezoek en praten bij met ouders, (schoon)broer en (schoon)zus en genieten van de speelsheid van de neefjes en het nichtje om ons heen. Soms is het “full house” en dan kan het best wel druk zijn met zijn allen. Soms is het “in beperkt gezelschap” en dan is er wat meer tijd en ruimte om bij te praten en te discussiëren. Het is een fijne terugkeer naar mijn roots, naar mijn ouderlijke woonst en de vele herinneringen. Maar het is net zo plezant om op het einde van de namiddag met ons vieren naar “onze thuis” terug te rijden.

weekendvibesEen weekend is voor ons vaak een stapje terug. We laten het ritme even wat zakken en maken tijd voor de simpele dingen waar we tijdens de weekdrukte soms te snel over gaan. Het lukt zeker niet altijd en soms is het ook gewoon van hier naar daar hollen, maar in de loop der jaren ben ik er hoe langer hoe beter in geslaagd om dat stukje voor ons af te schermen en zoveel mogelijk te bewaken. Om een baken van rust te bewaren in een wereld die steeds sneller en steeds veeleisender lijkt te worden.