Oma’s middeltjes getest: boter voor zachte lippen

In de winterperiode durf ik wel eens last te hebben van gebarsten lippen. Jammer genoeg ben ik dan ook nog eens van de prutserige soort. Het gevolg: kapotte lippen. Een hele winter lang loop ik dan ook rond met een lippenstift in mijn handtas en van zodra ik barstjes voel komen, wordt er serieus gesmeerd. Sinds ik de volwassen staat van dienst heb bereikt, lukt het me ook om een lippenstift een hele winter lang te houden en op te gebruiken. Barstvrij zou ik mezelf nu ook weer niet noemen, maar laat ons zeggen dat het min of meer onder controle is.

Toen ik een jaar of dertien was, had ik ’s winters ook al last van gebarsten lippen. Uiteraard kreeg ik dan van mijn ouders wel een Labello-lipstick (in de winter moest je de blauwe hebben, in de zomer was het smeken om de roze ;-)), die ik prompt verloor. Waar mijn ouders natuurlijk niet blij mee waren: “Je moet echt beter voor je zaken leren zorgen, dat kost allemaal geld,… Dan maar geen lippenstift meer!” (30 jaar later zijn de dochters even nonchalant als de mama als het op het zorgen voor hun spulletjes aankomt en krijgen ze exact dezelfde litanie te horen, l’histoire se répète…).

Maar ik was er op dat moment vet mee natuurlijk: de winter was nog maar amper begonnen, ik zat al met gebarsten lippen en mijn Labello was uiteraard weer op mysterieuze wijze verdwenen. Om dan maanden later op de meest vergezochte plekken weer op te duiken: zo vond ik er ooit eentje terug in onze doos met kleurpotloden. Overigens ben ik er na al die jaren nog steeds van overtuigd dat ook de 8 jaar jongere zus wel eens wat verzamelde dat eigenlijk niet van haar was. Maar bewijzen had ik niet en ik had mijn waardevolle dingetjes ook niet moeten laten rondslingeren natuurlijk…

IMG_6300Een van mijn tantes had echter de ideale oplossing voor mijn probleem: boter! Een natuurlijk middeltje en altijd in huis. Het zou minstens even goed werken als een Labello, een pak minder kosten én uiteraard veel moeilijker kwijt te spelen zijn. Overtuigd was ik niet meteen, maar op een avond dat mijn lippen echt wel pijn deden, rood waren van de snijdende wind én ik al teveel geprutst had aan de losse velletjes, besloot ik me er dan toch maar aan te wagen.

En dus sneed ik een klontje boter (echte Ardense boter uiteraard) en smeerde dat over mijn lippen. Lang heeft het experiment niet geduurd. Lippenstift is immers ook het ideale excuus om constant aan je lippen te likken, toch? Boter is NIET lekker. Het smaakt écht vies. Met een stukje keukenrol was het dan ook even snel verwijderd als het erop gesmeerd was en dus konden de smeekbedes en zaagpartijen om een nieuwe Labello als vanouds herbeginnen: “Alsjeblieft, mijn lippen doen echt pijn, ik zal er echt waar héél goed voor zorgen deze keer,…”

Dan ging ik met mijn vader mee naar de Colruyt, overtuigde ik hem om toch opnieuw een setje Labello-sticks voor me te kopen, kreeg hij bij onze thuiskomst onder zijn voeten omdat hij zich veel te gemakkelijk in de luren had laten leggen en was ik de lippenstiften uiteraard binnen de kortste keren weer kwijt… Maar boter heb ik nooit meer geprobeerd, alhoewel de tante in kwestie nog steeds beweert dat er niks beters is tegen gebarsten winterlippen dan een laagje goeie ouderwetse boter.

Wat denken jullie? Het proberen waard of heb ik me – goedgelovig als het kind dat ik was – blaasjes laten wijsmaken?

Oma’s middeltjes getest: plattekaas met bruine suiker

Tijd voor een nieuwe test van oma’s middeltje. En alweer eentje met een familiegeschiedenis. Van plattekaas met bruine suiker leer je fluiten. Echt of niet echt?

Nele5_miniHet heeft wel even geduurd vooraleer ik leerde fluiten. Evident vond ik dat niet als kind. Om de één of andere reden kreeg ik mijn lippen en mijn ademhaling niet zo afgestemd dat er ook geluid uit mijn mond kwam. Terwijl de jongere broer, de neefjes en de nichtjes toch al wel wat decibels produceerden, bleef het langs mijn kant stil. Was wat gefluit zou moeten zijn vooral veel luchtverplaatsing, vooral veel geblaas. Gelukkig had mijn meter de ideale oplossing: beschuit met plattekaas en bruine suiker.

Op donderdag hadden mijn ouders vroeger vaak klassenraad en dan werden wij op de lagere school opgepikt door mijn grootouders. Het vieruurtje kregen wij dan ook bij meter en peter. Meter had er haar missie van gemaakt om me te leren fluiten. Volgens haar leerde je van plattekaas met bruine suiker fluiten. Het werkte wel alleen met ronde Anco-beschuiten, een dikke laag plattekaas en véél bruine suiker.

Meter maakte de beschuitjes met veel liefde voor mij klaar, legde er twee op een bordje (we moesten daarna nog eten), ik at ze op en moest daarna oefenen: mijn lippen goed zetten en dan maar blazen. Het had zijn tijd nodig. Je kan niet zeggen dat het in één twee drie een gewonnen race was. Ik heb wekenlang, zo niet maandenlang beschuitjes met plattekaas en bruine suiker gegeten en geoefend. Voor de spiegel, terwijl meter geduldig toonde hoe je je mond moest zetten.

En na héél veel oefenen (en maandenlang 2 beschuitjes) begon er dan toch geluid uit te komen. Leerde ik beetje bij beetje fluiten. Meters inspanningen loonden. Of dat nu echt aan de beschuit met plattekaas en bruine suiker lag of vooral aan het goede voorbeeld en de niet-aflatende aansporingen om toch maar opnieuw te proberen? Wie zal het zeggen?

Het grappige is dat ik me hier nooit vragen bij gesteld heb. Wou je leren fluiten, dan at je beschuit met plattekaas en bruine suiker. En uiteindelijk kwam het dan wel in orde… Toen ik samen met de echtgenoot brainstormde over “oma’s middeltjes” was dit ook voor hem een gekend verhaal. Ook hij wist dat je leert fluiten van plattekaas met suiker. Beschuiten speelden in zijn familiegeschiedenis dan weer niet zo’n grote rol ;-).

Maar werkt het nu echt? Tja. Ik heb maandenlang van meters beschuiten met plattekaas en bruine suiker gesmuld en ik kan fluiten. Dat kan toch geen toeval zijn?

Oma’s middeltjes getest: de anti-verkoudheid ui

Er zijn zo van die trucjes die overgeleverd worden van moeder op dochter. Wijsheden die al “eeuwenlang” in de familie zitten. Dingen die je doet, omdat je ze zo aangeleerd gekregen hebt. Waar je je geen vragen bij stelt, maar die je gewoon automatisch uitvoert. Maandelijks gaan we er hier zo eentje presenteren en uittesten. Verwacht geen wetenschappelijke verklaringen, daar doen we niet aan. Ook over de representativiteit van de proef maken we ons geen illusies: wij stellen enkel ons lichaam in dienst van de wetenschap (“Het lichaam van Nele”, met andere woorden) en delen onze bevindingen met jou. Dan weet je meteen of het nut heeft om de volkswijsheid te geloven of dat je ze beter links laat liggen.

ui_miniAls eerste trucje: de ui tegen verkoudheid. Naar ’t schijnt moet je een doorgesneden ui op je nachttafeltje leggen als je neus verstopt zit door een verkoudheid. Blijkbaar zou het traanvocht van de ui je neus vrijmaken en je op die manier een goede nachtrust bezorgen. Dat wil alvast de theorie…

Waar ik absoluut een grondige hekel aan heb, is een verstopte neus. Ik adem door mijn neus. Een verstopte neus betekent dan ook een onrustige nacht, vaak wakker worden en veel moeite hebben met het inslapen. En dus ben ik bereid om alles te proberen als dat een droomnacht oplevert. Zeker als je op dat moment ook zwanger bent van je eerste kindje en je geen geneesmiddelen mag/wil nemen tijdens je zwangerschap.

Toen ik op zappybaby de tip vond dat een ajuin een geweldig effect heeft op een verstopte neus, was ik dan ook meteen bereid om dat trucje uit te proberen. Dat leverde wel wat hilarische toestanden op: zouden we de ui best ook pellen of gewoon doorsnijden? (Het is eens een ander onderwerp voor het slapengaan ;-).) En waar zou je de ui dan best leggen? Enfin, na veel vijven en zessen sneden we dat ding gewoon door (zonder te pellen) en deponeerden we de ui op een bordje op ons nachttafeltje. Lang duurde dat niet. Na amper een kwartiertje verhuisde de ajuin al naar een hoekje van onze slaapkamer, want de doordringende geur was niet bepaald slaapbevorderend.

Heeft het geholpen? Heeft de ajuin mijn verstopte neus vrijgemaakt en ons een rustige nacht bezorgd? Totaal niet. Halverwege een zeer onrustige nacht hebben we dat ding gewoon het raam uitgegooid. Allebei waren we wakker geworden met barstende hoofdpijn en allebei gaven we de ui in de hoek van de kamer de schuld. Van zalig doorslapen was die nacht geen sprake geweest. Of de neus vrij was? Ook al niet. Maar met een uivrije kamer en voldoende frisse lucht, hebben we wel nog een deugddoende (halve) nacht gehad.

Dit grootmoedersmiddeltje mag dus meteen de vuilbak in. Nooit heeft een ui nog een plekje gekregen in onze slaapkamer! Al moet ik wel toegeven dat mijn neus spontaan ontstopt telkens we bij een verkoudheid nog maar durven opperen: “Weet je nog, die ene nacht dat we geloofden dat een ajuin mijn verstopte neus vrij zou maken?” Al krijg ik dan telkens opnieuw lik op stuk: “Jij met je volkswijsheden, ik had toch gezegd…”

Wil je dit proberen, ga gerust je gang, maar zeg achteraf niet dat ik je niet verwittigd had ;-)!

Hebben jullie ook van die middeltjes? Deel ze gerust in de comments, wij offeren ons lichaam maar al te graag voor het hogere doel…