A smile a day…

Vanmorgen op weg naar het werk. Zoals gewoonlijk nog niet 100% wakker. Vanaf het station heb ik nog een kwartiertje wandelen voor de boeg. Doorheen een typische stedelijke woonwijk, waarvoor ik hoe langer hoe meer sympathie krijg. Af en toe passeert er een bus of een fietser. Soms zelfs al eens een auto of een eenzame wandelaar.

Het is het moment van de dag waarop ik in gedachten de komende dag al een beetje overloop. Dat ik me mentaal voorbereid op wat komen gaat. Maar even vaak loop ik ook gewoon gedachteloos verder, met de blik op nul en een lege geest. Alleen maar stappend en me concentrerend op mijn tempo, op die éne kasseistrook die elke morgen toch wat tricky is op mijn hakken en op de vele dwarsstraatjes die ik kruis, telkens hopend dat er toch geen auto of fietser zal opduiken die me nog te snel wil af zijn en me vaak nogal scherp de pas afsnijdt.

Vaak ben ik me tegelijkertijd bewust en niet bewust van mijn omgeving. Soms ben ik al 3 bochten verder zonder dat ik weer weet hoe ik daar geraakt ben en vraag ik me af of ik vanmorgen die bloemenwinkel of die frituur (mijn ijkpunten) wel gepasseerd ben. En dan zie ik wel beweging rond mij zonder écht oog te hebben voor de mensen rond mij.

Vandaag liep het echter anders. Vanmorgen werd mijn aandacht getrokken door een klein meisje in een bakfiets. En terwijl ik me van haar bewust werd, brak haar gezichtje open in een prachtige glimlach. Een glimlach die haar van oor tot oor deed stralen, een glimlach die héél haar snoetje oplichtte. Ik reageerde verrast en zwaaide heel even, waardoor ze nog harder straalde. Het nam amper een paar seconden in beslag en toen verdween ze in een bocht en kon ik haar niet meer zien.

Maar wat een schone manier om de dag te beginnen! Wat een straaltje zon bracht dat kleine meisje in een grijze ochtend. Wat zat ze te glunderen. Héél eventjes was ik compleet overdonderd. Ze zal het allicht niet beseft hebben, maar ze heeft mijn hele dag gekleurd. Dat kleine meisje in de bakfiets, met haar prachtige, uitbundige lach op een doodgewone, grijze ochtend in Antwerpen. Soms zit geluk écht wel in de kleine dingen.

glimlach

(www.loesje.nl)

Un cappuccino, per piacere!

Het is gebeurd! Ik ben van kamp gewisseld. Ik drink koffie. Cappuccino, één kopje ’s morgens. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou schrijven. Ik was geen koffieliefhebber. Ik lust het wel, maar ik vond er eigenlijk niet veel aan. Bovendien wou dat zwarte goud nogal eens op mijn maag blijven liggen en durfde het mij ’s nachts al eens uit mijn kostbare slaap houden. Het hielp ook niet dat ik tijdens mijn zwangerschappen een plekje niet ver van de koffieautomaat had. Ik voel de misselijkheid nog opkomen telkens een collega een vers bakje troost kwam halen. Die geur! Waar ik tevoren zelden wel eens een kopje durfde te nemen, was ik na mijn zwangerschappen helemaal immuun voor koffie. En dus hield ik het bij warme chocolademelk of een sporadisch kopje thee.

Mijn cafeïnerush ’s morgens vond ik in mijn ochtendblikje Cola Light. En ja, ik weet het, het is een vreemde gewoonte. Dat zie ik toch telkens in de blikken van de omgeving als ik er thuis in de rapte niet in geslaagd ben om te ontbijten en dan maar op de trein mijn belangrijkste maaltijd van de dag naar binnen speel. Inclusief blikje Cola Light. Bovendien is het niet echt gezond, doe ik al eeuwen pogingen om de verslaving af te bouwen, zonder al te veel succes overigens, en heb ik steeds meer cafeïne nodig om hetzelfde effect (een iet of wat wakkere staat) te bekomen.

Verandering van omgeving kan dan deugd doen. Zeker omdat je in Italië zo goed als nergens nog Cola Light vindt. Bovendien maakt het niet echt deel uit van het gemiddelde ontbijtbuffet in een Italiaans hotel. En dus dronken we water, of (vers) fruitsap. Tot de ochtend dat de echtgenoot voor één keer een kopje cappuccino bestelde. Wat rook dat ontzettend lekker. En dus bestelde ik de volgende ochtend ook een bakje Italiaanse troost. En smaken dat dat deed! De gebruikelijke neveneffecten bleven ook uit: geen last van een zware maag en rustige nachten.

En dus vroeg ik de volgende morgen opnieuw een kopje cappuccino, en de dag daarna nog eentje. De laatste week in Italië startte telkens weer met een zalige Italiaanse koffie. Het werd stilaan een gewoonte. En terug in België bleef ik dat volhouden. Want een Senseo hadden we al, voor het bezoek, weet je wel.

Intussen ben ik al een tijdje terug aan het werk. Liggen de echtgenoot en de dochters nog te slapen als ik opsta en aan mijn ochtendritueel begin. Elke morgen neem ik de tijd om te ontbijten, met een kopje cappuccino, mijn Italiaanse cornflakes en de krant erbij. Stiekem geniet ik wel van de rust ’s morgens, van het ontbijt in mijn eentje. Bij goed weer zit ik in onze tuinkamer, met de deur open, in het zonnetje.

IMG_7007En ja, tot mijn verbazing hoort daar nu ook een kopje koffie (of een caffè latte) bij. Het hoort bij de zomer, het hoort bij de rust ’s morgens, ik neem ook echt de tijd om ervan te genieten. Ik mis de cafeïneboost van mijn blikje Cola Light ook absoluut niet (en begin mezelf stilaan ook af te vragen hoe ik dat in godsnaam al die tijd op een quasi nuchtere maag naar binnen kreeg).

De hamvraag zal zich allicht begin september stellen als we hier allemaal samen terug aan onze ochtendrush beginnen en het een pak minder relax zal worden. Is de cappuccino een blijvertje of wordt het een Italiaanse zomerherinnering? Maar op één of andere manier lijkt het absoluut geen straf om de wekker een kwartiertje vroeger te zetten zodat ik nog op mijn gemak van mijn kopje koffie kan genieten. Stel je voor, binnenkort word ik nog een ochtendmens ;-)!