Klein geluk #2

Net in 2018 blikken we snel nog even terug op het laatste klein geluk van het vorige jaar en al de eerste mooie momenten in het nieuwe jaar. Ons “klein geluk”. Deze (vakantie)dagen zijn er duidelijk voor gemaakt.

  • Oudjaar vieren met de usual suspects. Een gezellige avond hebben en er zo in opgaan dat we de overgang bijna gemist hadden, op 20 seconden na (letterlijk). Verwittigd worden door het vuurwerk dat net een paar minuten te vroeg het nieuwe jaar inluidde en nog net op tijd de tv opzetten om mee te kunnen aftellen. Geen betere manier om 2018 af te trappen dan de start bijna over te slaan, omdat we zo gezellig aan het kletsen waren 😉.
  • Het voorlezen van de Nieuwjaarsbrieven. Ik mag me gelukkig prijzen: twee keer werd ik gevraagd of ik meter wou worden. Twee keer heb ik met veel plezier (en een tikje ontroering) ja gezegd. Deel uitmaken van het leven van die twee jongens heeft mijn leven ongelooflijk verrijkt. Bovendien is het als meisjesmama eens wat anders, met twee jongens als metekindjes. Er zijn zoveel leuke momenten, maar het brieven lezen rond Nieuwjaar behoort absoluut tot de topmomenten. Het is grappig en altijd ook een tikje ontroerend.
  • Terugkeren van het Kerstfeest (op Nieuwjaar) bij mijn ouders. In de auto het cadeautje van de echtgenoot (een verzamel-cd van het afgelopen jaar) opzetten en de hele terugrit, die een uur duurt, vergast worden op een zangstonde van de dochters, die werkelijk ALLE nummers van de cd kenden, zo goed als van voor naar achter en terug. Accenten incluis. Het beste uur van 2018 tot nog toe!
  • Mezelf trakteren op een nieuw boek voor de start van 2018 en niet kunnen wachten om eraan te beginnen. (We gaan deze blog dan ook kort houden 😉!).
  • Voor het eerst sinds de start van de vakantie zo goed als een hele nacht doorslapen en me zelfs een beetje overslapen. Me daar niet schuldig om voelen, maar gewoon genieten van het uitgeslapen gevoel.
  • De dochters hebben van de vakantieperiode gebruik gemaakt om nog eens wat bakexperimenten uit te proberen en daar profiteert de mama met volle teugen van: het huis geurt fantastisch en er is niets heerlijkers dan lauwwarme koekjes of cake…
  • De lichtjes in de kerstboom aansteken en deugd hebben van de winterse gezelligheid.
  • Er voor het eerst in jaren nog eens in slagen om onze kerstkaartjes min of meer op tijd gemaakt én verstuurd te krijgen.

Twee weken verder zijn de dagen in onze vakantie goed gevuld, maar zijn wij bij ons voornemen gebleven om geen grootse plannen te maken, om de dagen en de weken te nemen zoals ze komen. Om gewoon te genieten van de kleine dingen. Van elkaar, van wat rust te midden van alle feestdrukte.

trots

Advertentie

Op naar 2018…

Alweer een jaar voorbijgevlogen, alweer staan we aan de vooravond van een nieuw, veelbelovend jaar. Of het dat ook wordt, weten we nog niet, maar als je op het punt staat een nieuw boek te openen, dan blijft het spannend, dan koester je hoop en verwachtingen. Pas 300 bladzijden (of 365 dagen later) kan je de balans opmaken.

2017 was een schoon jaar. Eén van de hoogtepunten dit jaar was onze reis naar Noorwegen:

Het was een andere trip dan we gewend waren, maar dat maakte het uiteindelijk net zo mooi. We lieten ons verrassen door het Noorse landschap, het Noorse eten, de Noorse gezelligheid en we verloren er een stukje van ons hart.

2017 was een rustig muzikaal jaar. Ik miste hét concert van het jaar (Eddie Vedder in de Lotto Arena), maar ontdekte wel een nieuwe groep. Elbow tekende voor mijn optreden van het jaar. Intiem, humoristisch, fijn en o zo schoon. Ik denk dat iedereen die er die avond op Pukkelpop in de Marquee bij was, totaal ondersteboven naar huis is gegaan.

2017 was vooral een jaar vol vele fijne, kleine geluksmomenten die we mochten delen met familie en vrienden. Voor mij als mama blijft het telkens opnieuw een ongelooflijke eer dat ik deel uit mag maken van het leven van mijn dochters. Dat ik er voor hen mag zijn. Dat ik hen mag steunen als het even wat minder loopt. Dat ik samen met hen mag delen in hun successen, in hun hoogtepunten. Dat ik er telkens opnieuw mag zijn om hen aan te moedigen. Het is met een ongelooflijke fierheid dat ik mijn gekoesterde baby’tjes zie uitgroeien tot jongvolwassen vrouwen met het hart op de juiste plaats.

En we staan er nog steeds samen, de echtgenoot en ik. Al 22 jaar een paar, al 18 jaar gehuwd in goede en kwade dagen. Het is nog steeds fijn samen, het is graag zien, het is lachen en huilen samen, maar vooral geluk delen.

Men zegt wel eens dat je – als je terugblikt – vooral het mooie onthoudt en de mindere momenten wegfiltert. Maar 2017 was gewoon een fijn jaar. Gevuld met kleine geluksmomenten, samen. En we stonden er ook samen als het dan toch eens wat minder was.

Voor 2018 wens ik jullie vooral veel kleine geluksmomenten samen. Lach, leef, vrij, geniet van het leven, samen! Gelukkig nieuwjaar en tot in 2018!

2018

(www.quotefancy.com)

Maak er een schitterend jaar van!

2016 was misschien wel een moeilijk, zwaar en donker jaar, maar bij de start van 2017 verhopen we het beste. Voor onszelf en voor de wereld. Ook al liet de aftrap in Istanboel meer van hetzelfde zien, toch geloven we erin. We gaan er het beste van maken in dit nieuwe jaar. Met onze goede voornemens en onze nieuwjaarswensen.

Tijd. Toen we op Oudejaarsavond de kaap van de 12 uur naderden, elkaar een gelukkig nieuwjaar mochten kussen en het beste wilden toewensen voor het nieuwe jaar, kwam “tijd” opvallend vaak voor in de wensen en in onze goede voornemens. Teveel mensen hebben het te druk en willen het anders in het nieuwe jaar. En toch gaan we – eens de goede voornemens weggeëbd zijn – weer helemaal op in de dagdagelijkse drukke realiteit en beginnen we al snel weer te snakken naar de eerste vakantiedagen. Laat het dit jaar meer worden dan enkel een goed voornemen voor die eerste paar weken en de paar weken vakantie halverwege je jaar. Laat “tijd” geen onbetaalbare luxe zijn of iets dat je “later” wel zal inhalen. Begin nu aan later. Je leeft maar een keer…

Voel. Wees boos, verontwaardigd, gefrustreerd, opgewekt, blij, verliefd, dankbaar, triest, melancholisch, geraakt,… Alles behalve onverschillig. Laat je raken, stel je open. En ja, dan loop je ook het risico dat je gekwetst wordt, dat het wel eens pijn kan doen, dat je geraakt wordt. En dan? Dan heb je tenminste gevoeld en geleefd.

Droom. Altijd zijn er nog dromen, plannen, vage projecten waarmee ik misschien nog wel iets wil doen. 2017 wordt het jaar. Ik begin eraan. Met kleine stapjes, met kleine doelen. Allicht loop ik wel eens tegen de lamp en allicht zal ik wel eens teleurgesteld worden. En dan? Dan heb ik het tenminste geprobeerd. Dan heb ik geleerd dat sommige dromen het waard zijn om vast te houden en dat andere wensbeelden misschien beter losgelaten worden.

Geniet. Er zit iets moois in elke dag. Ga er naar op zoek, ontdek het en geniet er met volle teugen van. Geluk is geen droombeeld dat ergens aan het einde van de horizon op jou ligt te wachten als je maar hard genoeg gewerkt hebt, als je maar braaf genoeg geweest bent, als je maar genoeg je best hebt gedaan. Geluk zit in de kleine dingen, in het dagelijkse leven. In het kopje koffie ’s morgens, in de knuffel van de kinderen ’s avonds voor het slapen gaan, in een grapje dat je deelt, in een momentje van tijd voor elkaar. Geluk hoeft niet te wachten tot je er tijd voor kan en wil maken.

Doe zot. Leef je leven ten volle. Haal eruit wat erin zit. Geniet, feest, vrij, lach, dans, zing, en loop keihard met je kop tegen de muur. Sta recht, grabbel jezelf terug bij elkaar, leer eruit en ga verder. Hoe kan je beseffen wat je hebt, als je niet af en toe eens tegen de lamp dreigt te lopen?

Deel. We zijn zo gezegend, we hebben zoveel en we beseffen het vaak niet. We zijn gezond, we hebben werk, een dak boven ons hoofd, we leven in luxe en rijkdom, maar we zijn eraan gewend geraakt. We hebben alles en toch willen we steeds meer. Misschien kan het ook wel met een beetje minder. Ruim op, gooi je ballast weg en geef de spulletjes waar je niets meer mee doet aan mensen die ze wel kunnen gebruiken. Winwin: jij krijgt ruimte en rust in je kast/huis/hoofd en iemand heeft echt iets aan de spulletjes die bij jou maar stof staan te vergaren.

Leef! Het is aan ons om iets van 2017 te maken. Hoe het jaar uitdraait, ligt voor een groot stuk in onze eigen handen. Maak er dus wat van! Dat gaan wij hier ook proberen. Elke dag opnieuw. Met vallen en opstaan. Met veel humor en liefde voor elkaar. Met onze eigen verlangens en dromen die we delen. Met handen om elkaar te helpen en op te vangen. Met zakdoekjes voor als het pijn doet en wat moeilijker loopt. Met een lege agenda om te vullen. Met drukte en tijd, met sleur en momentjes om van te genieten.

Onze allerbeste wensen voor 2017!

Kusje hier, kusje daar, gelukkig Nieuwjaar…

voornemens22015 is nu toch al even bezig, het is dus hoog tijd voor mijn goede voornemens voor dit jaar. Ik wil mezelf geen onrealistische doelen stellen in 2015 en dus beperk ik mijn lijstje tot 4 – min of meer – realiseerbare idealen.

1. Meer kwalitijd, met dank aan Ruth Van Ammel voor het inspirerende begrip. In november 2013 startte ik in een nieuwe job. Het was een zwaar eerste jaar. De combinatie van het nieuwe/onbekende, het werken in shiften en mijn eigen perfectionisme maakte dat ik af en toe toch gevaarlijk dicht tegen mijn grenzen aanbotste. Ik kan ook zo moeilijk loslaten. Ik zit te vaak te veel te malen in mijn hoofd, wat maakt dat ik wel lichamelijk thuis ben, maar er niet met mijn gedachten bij ben. Zeer lastig, voor mezelf en voor mijn naaste omgeving.

Dat moet anders en beter in 2015. Maar hoe ik dit in de praktijk moet brengen, weet ik niet. Wat doen jullie om de combinatie werken-gezin te doen draaien? Hoe regelen jullie alles praktisch? Hoe scheiden jullie werk en gezin? Laat die praktische tips maar komen 😉

2. Minder Cola Light, minder suiker. Ik vrees dat ik met een Cola Light-verslaving zit. Ik ben absoluut geen koffiedrinker (helaas), maar ook ik heb mijn cafeïneshotje nodig om de dag te starten (en om de middag… en soms de avond door te komen). Dat maakt dat ik toch wel wat centilitertjes Cola Light zie passeren op een dag (soms mag je zelfs de centi- laten vallen)… Ik weet dat het niet gezond is.

Bovendien heeft Cola Light als onaangename bijwerking dat je meer trek hebt in suikers. Wat ik dus “bespaar” in calorietjes met mijn suikervrije frisdrank krijg ik in de loop van de dag door de telkens terugkerende sugarrush wel binnen in koekjes, cake, chocolade, snoepjes, chips,… Niet dat ik écht overdrijf én ik fiets meer dan genoeg om hier en daar eens te mogen snoepen, maar ik zou het allemaal wel wat gezonder willen.

De bedoeling is om stap voor stap de Cola Light-verslaving én de suikerverslaving aan te pakken. De eerste 2 dagen van 2015 heb ik de Cola Light toch al weten te beperken tot eentje. En ook de suikers bleven binnen de perken. (Was ook niet moeilijk, dankzij de indigestie van Oudjaar 😉 )

3. Gezonder leven. Dit hangt uiteraard heel erg samen met puntje 2. Ik wil de geraffineerde suikers van mijn snoepverslaving voor het grootste stuk vervangen door fruit en groenten. Ik wil graag ook terug kwaliteit in ons eten. Meer groenten en fruit, meer tijd nemen om (gezond) te koken, om af en toe te kunnen experimenteren in mijn keuken.

Blijven bewegen ook, maar dat is een goed voornemen van al een serieus aantal jaren terug dat intussen wel al een gewoonte werd. Dat komt – zolang ik gezond blijf en gespaard blijf van blessures – wel in orde 😉

4. Lezen en schrijven. 2014 was een wisselvallig lectuurjaar. Misschien heb ik gewoon te veel “shit” gelezen. Vaak was ik boeken te snel beu, las ik vlug het einde en kon ik me er niet meer toe bewegen de rest van het boek ook te doorworstelen.

Waren wel de moeite waard: “De Engelenmaker” (Stefan Brijs), “Kou uit het Oosten” (Ken Follett) en “Het spoor van de amazones” (Anne Fortier). Stuk voor stuk boeken die ik in één ruk uitgelezen heb en die ik niet voor mezelf verknoeid heb door het einde te spieken. Niet allemaal even hoogstaand en sommige hadden korter gekund of beter uitgewerkt. Maar het waren wél boeken die me zin gaven om te blijven lezen. Ligt nu al op me te wachten: “La Superba” van Ilja Leonard Pfeiffer. Straks begin ik eraan, ik verwacht er veel van.

2014 was mijn eerste blogjaar. In het “Blogboek” van Kelly Deriemaeker vond ik de nodige tips & inspiratie om de “honger naar schrijven” die er al langer was in de praktijk om te zetten. Het was als het terugvinden van een oude liefde. Tegelijk zo vertrouwd en toch weer anders. Het schrijven geeft me adem, brengt mijn denkend hoofd even tot rust en schenkt me zoveel vreugde. Ik heb genoten van de reacties, soms uit onverwachte hoek, en was vaak verrast door het plezier dat jullie halen uit mijn hersenspinsels. Het borrelt in mijn hoofd nog van de ideeën, dus we gaan nog wel even door 😉

voornemensOf  mijn voornemens allemaal realistisch zijn, valt nog af te wachten. We zullen zien eind december 2015.

Wij gaan hier in ieder geval ons best doen om er een boeiend, gedreven, empathisch, optimistisch, passioneel, gezond, sportief, creatief en liefdevol 2015 van te maken en dat wens ik jullie ook toe.

Laat de tips voor meer kwalitijd maar komen en als op 31 december 2015 zou blijken dat ik grandioos gefaald heb om iets van mijn goede voornemens in de praktijk om te zetten, dan kan ik begin 2016 deze post gewoon copypasten 😉

Honden en vuurwerk, geen goede combinatie!

Indie5_miniVandaag exact 2 jaar geleden, op oudejaarsavond 2012, vierden we de overgang van Oud naar Nieuw bij ons thuis. We hadden gezelschap en waren volop in de keuken bezig toen het ondenkbare gebeurde: ons Indie was verdwenen.

Omdat ons hondje een blaffertje is, zeker als er “onbekend” volk in huis is, hadden we haar even in de tuin gezet. We hadden haar daar ook even laten zitten, zodat ze “haar ding” nog kon doen voor het vuurwerk zou losbarsten. Toen we haar na een tijdje wilden binnenlaten, bleek ze echter onvindbaar. De paniek die toen volgde, is onbeschrijfbaar.

Wat was er gebeurd? Blijkbaar had één van de verre buren het al rond 20 uur in zijn hoofd gehaald om vuurwerk af te steken. Wat wij niet (bewust) gehoord hadden, aangezien wij op dat moment volop in de keuken bezig waren, met een dampkap en een frietketel op en met een veertiental mensen in huis. Ons Indie moet daarop in paniek geraakt zijn en heeft zich door een minuscule opening in de omheining gewurmd. (Het heeft ons achteraf dagen gekost om het gat te vinden waar ze doorheen geraakt is). Ze is dan gaan rondzwerven.

Toen we constateerden dat ze weg was, konden we dat in eerste instantie niet geloven, maar we zijn wel onmiddellijk gaan zoeken. De echtgenoot en ons bezoek zijn haar normale wandelparcours afgestapt. Toen dat niet uithaalde, zijn we ook met auto’s langs de baan beginnen zoeken. Wij wonen immers in een zijstraat van een redelijk grote baan. Na een uurtje heb ik ook de politie gebeld. Die avond is ons Indie 2 keer gesignaleerd. 2 keer heeft de politie ons gebeld om dat te melden, 2 keer zijn we gaan zoeken, maar waren we te laat.

Het was een jaarwisseling in mineur. Voor ons en voor de kinderen. En voor ons bezoek uiteraard. We hebben afgeteld, we hebben geproost op het nieuwe jaar, maar het was met een ferme krop in de keel.

Toen het bezoek vertrokken was, heb ik onmiddellijk een post op mijn facebookpagina geplaatst, met een foto van ons Indie erbij, met de vraag om zoveel mogelijk te delen. Na een korte nacht (van ons allemaal, ook onze kinderen hebben toen zeer weinig geslapen) vroeg de oudste of ze affiches mocht maken en of ze die mochten gaan ophangen bij de bakkers (ongeveer de enige zaken die op zo’n dag open zijn). Ze waren toen al heel de straat én de omgeving afgelopen om te gaan vragen of iemand soms ons Indie gezien had.

In de namiddag werden we in de omgeving van Gent verwacht, voor de verjaardag van een neefje. Van bij ons thuis is dat toch een dik uur rijden. Toen we net gearriveerd waren, kreeg ik telefoon. Van een vrouw uit de buurt, die de affiche van de kinderen bij de bakker gezien had, én die ons Indie in beeld had. Die verschillende keren geprobeerd had ons Indie te lokken, maar onze wantrouwige én schrikachtige hond niet meekreeg.

We hebben onmiddellijk de schoonouders gebeld en zijn halsoverkop opnieuw uit Gent vertrokken. De echtgenoot, normaal gezien de rustigste en meest plichtsbewuste chauffeur in heel België, heeft die dag toch wel een paar snelheidsovertredingen begaan tussen Gent en Heist-op-den-Berg. Toen we aan de laatste lichten voor ons huis waren, kregen we telefoon van de schoonmama. Dat ze Indie hadden, dat ze terug thuis was en dat we het rustig aan konden doen. Ik denk dat onze collectieve zucht van opluchting tot in Gent te horen was.

Waar ons Indie die nacht allemaal gezeten heeft, weten we niet. Ze was vies, vuil, modderig en uitgehongerd. We hebben haar gevonden in het weiland aan de overkant van de drukke baan. In bekend terrein, ook voor haar, want daar durven we ook met haar wel eens gaan wandelen. Ze was op weg naar huis. Ze had duidelijk wel een schrik gepakt van auto’s, bleek nog weken later bij het wandelen.

Wij hebben die avond ongelooflijk veel geluk gehad. Dat Indie niet aangereden is, dat ze – na de eerste blinde paniek – stilaan de weg terug naar huis zocht, en dat een vriendelijke buurvrouw (die we een paar dagen later letterlijk in de bloemen gezet hebben) de moeite deed om het telefoonnummer te gaan opzoeken nadat ze ons hondje gespot had. Dat mijn schoonouders haar wilden gaan zoeken en uiteindelijk veilig terug thuis brachten.

Hou dus straks je dieren in de gaten! Zeker honden zijn vaak bang voor vuurwerk en kunnen dan wel eens onverwachte streken uithalen. Wij laten ons Indie vanavond alvast niet uit ons zicht verdwijnen 😉

Maar geniet met volle teugen van de overgang naar het Nieuwe jaar en zet 2015 alvast al goed in! De allerbeste wensen!