Klein geluk #6 – de lenteversie

Ik weet niet of u vandaag al buiten bent geweest, maar het is warm en aangenaam! Het ideale moment voor een portie klein (lente)geluk.

De eerste keer 15 graden. Wat een zalig gevoel als je voor het eerst na een lange grijze winter en een periode van intense vrieskou voor het eerst geen winterpull hoeft aan te trekken. Om de zon voor het eerst terug met warmte te voelen. En dan te beseffen dat we dit soort temperaturen dagelijks beleefden, op zomervakantie in Noorwegen vorig jaar. De eerste echte lentedag, wat doet dat ongelooflijk deugd. Het geeft meteen zin in koude schotel en ijsjes 😉.

De allereerste narcisjes. Ze waren er in onze tuin al een paar weken, één klein bosje koppige bloemetjes. Ze hebben de vrieskou overleefd. Ternauwernood, want ze zagen er toen zo verrimpeld en zielig uit. Maar kijk, een weekje betere temperaturen en ze leven weer op. Bovendien ziet het ernaar uit dat ze binnenkort wel eens (veel) gezelschap zullen krijgen. Er duiken overal knoppen op en onze tulpen in het gazon steken ook terug hun kopjes op. Laat maar komen, hoe meer hoe liever, maar wel veel liefde voor die kleine, koppige narcisjes die al een paar weken in hun eentje het lentegevoel hoog hielden.

Een mooie bos tulpen in huis. Ik ben dol op tulpen en ik keek al een paar weken uit naar een mooie bos bloemen, maar de kwaliteit viel een beetje tegen. Of ik was gewoon te laat voor de schoonste bloemen, dat is ook een mogelijkheid. Maar woensdag was ik op tijd en waren de bloemen ook gewoon mooi. En dus kozen we gele tulpen, “voor het lentegevoel”, zei de oudste. Sindsdien maakt mijn hart elke keer een lentesprongetje als ik de vaas tulpen passeer. Het geeft instant lentegevoel en het zet aan tot opruimen, tot schoonmaken, tot een nieuwe start. Al slaag ik er al dagen in om dat gevoel te onderdrukken 😉.

De was droogt buiten. Na een hele winter droogrekjes vol natte kledij in onze veranda, hangt de was weer buiten te drogen. Dat gaat een pak sneller, ruikt een pak frisser (naar lente en buiten) en strijkt ook een pak makkelijker. Ook al moet je soms alle hens aan dek zetten om tijdens een regenbuitje alles zo droog mogelijk in te halen. Het rekje staat er nog, maar wat kijk ik uit naar het moment dat we dat weer even kunnen opbergen.

De eerste fietstocht. Het is intussen verschrikkelijk lang geleden dat ik nog buiten op een fiets zat, maar die eerste rit na de winter is altijd de fijnste. Een flauw zonnetje dat aanvoelt alsof het 30 graden is, wind in je haren en tijd hebben om de omgeving te spotten op lentebloemetjes. Dat je de dagen erna nog véél te lang zadelpijn hebt wegens absoluut niet meer getraind, nemen we erbij. Zeker omdat het écht wel de bedoeling is om dat stalen ros wat meer van stal te halen.

Intussen is het hier hoe langer hoe meer aan het betrekken: er is regen op komst, maar de dag is te mooi om er niet van te genieten. Het is tijd om naar buiten te trekken, om te ademhalen, om te genieten, om dat winterlijf weer aan het sporten te krijgen. Geniet van deze schone lentedag!

Lente

Klein geluk #5

20180216_150021[1]Een speciale week, want wij hebben hier Krokusvakantie. Dat betekent zo goed als een hele week vol kleine geluksmomenten met ons allemaal samen. Maar tegelijkertijd sloegen ook de ziektekiemen al voor de tweede keer in drie weken hard toe en heeft het een volle week geduurd eer ik me stilaan beter begon te voelen, eer ik terug normaal en zonder pijn kon eten. Dat zullen dan de voordelen van het ouder worden zijn zeker: dat “middelbare” lijf heeft al wat meer tijd nodig om te recupereren…

Maar toch, er was deze week te veel klein geluk:

  • De zon schijnt, de lente is in het land. De was kon deze week buiten drogen (en kwam ook effectief min of meer droog terug binnen). En zongedroogde was strijkt gewoon een pak beter en sneller, niet?
  • De eerste narcisjes staan in bloei in onze tuin. Na alle grijze, grauwe winterweken een schoon hoopvol teken dat de natuur ook aan een lente-omwenteling bezig is.
  • Onze oudste heeft een “familie-afspeellijst” samengesteld op Spotify, met voor elk wat wils. Het maakt onze verplaatsingen meteen mijn favoriete moment van de week. Zeker als onze dochters uit volle borst “hun” nummers meezingen. Accenten incluis.
  • Algemene hilariteit als de mama een jaren ’90 dansje toepast op “hun” nummers. Naar verluidt moeten wij in “onze tijd” toch verschrikkelijke dansmoves getoond hebben. Dat wij niet in schaamte ter plekke neergebliksemd zijn, blijft een onverklaarbaar gegeven. Maar grappig is het dus wel.
  • De oudste had deze week te veel energie en stortte zich op de keuken. Er waren biscotti con cornflakes, er was brownie en er was een heerlijke penne al forno-ovenschotel. We hebben niet geklaagd, maar (met mate) gesmuld.
  • Samen met de dochters naar “Groeten uit…” kijken. Het blijft geweldig om hun commentaar te horen en zien op “onze” tijd, op hoe wij leefden en uitgingen.
  • Een dagje reserveren voor de echtgenoot. Samen genieten.
  • Je in de winkelstraat erover verbazen dat die afgrijselijk lelijke shorts uit de jaren ’80 terug in de winkels hangen en dus binnenkort allicht weer het straatbeeld zullen kleuren. Alles komt terug, maar sommige dingen hadden écht wel in de jaren stillekes mogen blijven…
  • Uitslapen! Bizar hoe het (minstens) een week kost om alle vermoeidheid uit je lijf te krijgen (en die wallen tot min of meer aanvaardbare proporties terug te dringen) en het amper 1 mindere nacht vergt om je er als een zombie te laten uit zien.
  • ER ZIJN TERUG WITTE TWIXEN IN DE WINKEL! Ik heb meteen een jaarvoorraad ingeslagen en claim bij deze ook de rest.
  • Ik ben bij met de was en de plas deze week.

De zon schijnt, er bloeien voorzichtig hier en daar al wat narcisjes en krokusjes en binnenkort begint het wielerseizoen weer. Dat hardnekkige virus is min of meer mijn lijf uit en ik voel me uitgerust. Laat de lente nu maar écht komen, ik ben er volledig klaar voor 😉.

Lentekriebels

narcis_miniToen ik deze avond naar huis reed, overviel het me ineens: nu is het echt wel lente!

Ja, ik ben er laat mee. Vorig weekend toen iedereen van het zonnetje genoot en de barbecue voor het eerst bovenhaalde, moest ik werken. En dan gaat de wissel der seizoenen een beetje aan je voorbij 😉

Indie6_miniMaar daarnet, in de auto, met de zon op de achtergrond, was het niet meer te ontkennen. Het is lente én ik heb lentekriebels. En net dan spelen ze Stromae, “Ta fête”, en dan moet die volumeknop gewoon omhoog en dan moet je luidkeels meebrullen.

Gelukkig is het nog geen zomer, anders hadden de autoramen allicht open gestaan en hadden de andere chauffeurs kunnen meegenieten. Been there, done that 😉 Al was het toen een ander nummer van Stromae (“Papaoutai”) en waren de dochters toen ook van de partij… om dan de slappe lach te krijgen met zijn drietjes als je de gezichten van de andere chauffeurs en de mensen op straat te zien krijgt.

waslijn_miniDe bloemetjes staan eindelijk in bloei in onze tuin. Onze hond geniet van het zonnetje en komt niet als een arm, zielig dutske op het raam tikken om alsjeblief toch meteen opnieuw binnen te mogen (vooral als het regent kan ze zo zielig kijken door ons venster – wat doen wij dat beestje toch allemaal aan…) De was kan opnieuw buiten gehangen worden (en droogt wonder bij wonder)…

outfit_miniWe trekken zelfs de kast met zomerkledij al eens open om te zien of we toch niet, eventueel, met een warme pull erover, al dat leuke zonnige bloesje en toffe rokje kunnen bovenhalen. En als de nieuwe jeans niet ingelegd had moeten worden, had ik net als de oudste vandaag al mijn pas verworven aankoop kunnen showen in de lentezon.

Tijdens het middageten trekken we de jeansbroek al een stukje omhoog (kwestie van het wit van de winterbenen toch al iets minder stralend te maken) en kiezen we voor een wandelingetje buiten in plaats van ons binnen in de warmte van de cafetaria te koesteren…

Ik heb zo’n last van lentekriebels vandaag… En jullie?