Kerstmis is…

Met volle teugen geniet ik elk jaar weer van de kerstdagen. Eerst nog even mijn verjaardag vieren en daarna van het ene familiefeest naar het andere. Het zijn drukke, maar gezellige dagen. Op kerstavond maken we telkens weer tijd voor elkaar, voor ons gezinnetje. Even samen in ons coconnetje kruipen, even genieten van elkaar. Het is dat soort momenten dat ik ergens diep in mijn hart opsla. Als herinneringen om te koesteren.

Kerstmis is…

  • Lekker gezellig samen eten. Uitgebreid eten, met hapjes, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Het hoeft niet exquis of verrassend te zijn. Meestal bepalen de dochters wat er gekookt wordt en vaak is dat gewoon een herhaling van de voorgaande jaren want “dat is kersteten voor ons, mama”. Lang tafelen, lachen en genieten, dat is Kerstmis.
  • Music for life op de achtergrond. Net zoals Oudjaar voor altijd verbonden is met “de Tijdloze”, is kerstavond de slotdag van Music for Life. Een hele dag staat de televisie op de achtergrond te spelen. Af en toe onderbreken we het koken of het eten even voor een optreden of een pakkende getuigenis, maar meestal is het onze Kerst-sfeermuziek op de achtergrond. Voor het slot maken we wel altijd tijd. Dan komen we met zijn allen even in de zetel zitten en pinkt de mama ook stiekem een traantje weg als ze de ontroering van de (doodvermoeide) presentatoren ziet van zodra het bedrag bekend is gemaakt. Het past zo bij kerstavond: die inzet, de warmte… En ja hoor, ik weet best dat we misschien ook tijdens het jaar wat meer een inspanning zouden mogen doen en dat we onze vrijgevigheid beter niet beperken tot die éne (warmste) week voor Kerstmis. Maar op het einde van alweer een jaar geeft het me telkens opnieuw hoop en warmte. Op een betere toekomst. Op verandering.
  • Pakjes onder de kerstboom. Veel pakjes onder de kerstboom. Grote en kleine. Echte en fop-pakjes. Met opgroeiende dochters wordt het jaar na jaar moeilijker om hen te verrassen. Om iets te vinden waar ze echt blij mee zullen zijn. Het helpt ook niet als je toch wel wat uitstelgedrag vertoont in je zoektocht naar het ideale cadeautje. (En je je dus de zaterdag voor Kerst alsnog in het gewoel dient te storten om toch maar iets onder de boom te kunnen leggen 😉!) Maar kijk, de last minute-ingevingen waren goede. De dochters waren verrast én tevreden. En daar doe je het als mama toch voor.
  • Tijd voor elkaar. Kerstavond vieren we samen. De gsm’s blijven (zo veel mogelijk) uit, we doen samen dingen. We babbelen, lachen, openen cadeautjes, kijken samen een kerstfilm en spelen een spelletje samen. Gisteren haalden de dochters “Dixit” uit de kast. En het was leuk, grappig en fijn samen. Ook al was de mama er niet bepaald goed in en duurde het wel even vooraleer ze de spelregels door had. Dat gebeurt als je alweer een nieuw levensjaar hebt afgetrapt en een dagje ouder geworden bent 😉.

20171224_092929[1]Kerstmis is voor ons “tijd samen”. Met ons viertjes, met onze families. Wij hopen en wensen voor jullie hetzelfde: dat Kerst een gezellige tijd mag worden, samen. Met de mensen om je heen van wie je houdt. Geniet ervan de komende dagen!

Advertentie

Vijf op vrijdag: december-voorpret

Het einde van november is in zicht. Het zijn de somberste dagen van het jaar en er is voorlopig nog te weinig kerstverlichting om de boel wat op te fleuren. Het is donker als je naar je werk vertrekt en het wordt alweer donker als je naar huis terugkeert. Maar we maken het thuis gezellig: we halen bloemetjes in huis, we doen onze kachel branden, steken onze kaarsjes aan en beginnen stilaan plannen te maken voor de feestdagen.

We denken al eens na over goede voornemens voor 2018. Na bijna 44 jaar op deze wereld heb ik wel door dat ik geen goede voornemens hoef te maken op 1 januari. Het duurt in de maand januari vaak welgeteld een (paar) dag(en) vooraleer we de goede doelstellingen door ramen en deuren zwieren. Maar vorig jaar heb ik stiekem in december komaf gemaakt met mijn Cola Light-verslaving. (Still going strong, trouwens!) Het duurt 3 weken om van een voornemen een gewoonte te maken. En dus wil ik in december misschien nog eens een experimentje opzetten. Wie weet heb ik dan tegen januari opnieuw een gewoonte die mijn leven beter maakt, in plaats van een vage wens om het eindelijk eens volledig anders aan te pakken. Te beginnen op 1 januari. Of 2 januari. Of de maandag na de vakantie. Misschien. Of toch maar niet?!

We beginnen stilaan al eens aan de feesten te denken. Wat gaan we wanneer doen en met wie? Zullen we er eindelijk nog eens in slagen om dit jaar wel kerstkaartjes gemaakt te krijgen en te versturen? Wanneer kunnen en mogen we de kerstboom zetten? Vaag beginnen we ook al wat te mijmeren over onze kerstlijstjes: boeken die we nog willen lezen, series die we willen zien, muziek die we willen horen, hoeven we even niet meer zelf te kopen. We beginnen ze te verzamelen op ons wenslijstje. Ideeën om de geliefden te verrassen beginnen stilaan ook op te borrelen. Het enthousiasme voor Sinterklaas begint hier intussen toch wat te zakken. Met twee tienerdochters in volle examenvoorbereiding is de magie toch wat verder te zoeken en dus kijken we liever uit naar de kerstvakantie en de eindejaarsfeesten. Al zal het ook wel even slikken worden als de oudste dit jaar voor het eerst zal uitgaan op Oudjaar en er om middernacht dus niet “live” zal zijn voor de kussen en wensen. Misschien moet ik dat “loslaten” toch aan mijn goede voornemens toevoegen 😉.

We beginnen de post-examenweek al te plannen. Het gaat ineens allemaal zo vlug. Nog één week les en daarna beginnen mijn huisgenoten (beetje bij beetje) aan hun examens. Dat eerste trimester is weer voorbij gevlogen. Daarna twee weken doorbijten en dan zijn we allemaal samen thuis. Het moment om nog wat aankopen te doen en om gewoon samen wat te cocoonen bij de kerstboom. De echtgenoot heeft dan wel nog een drukke week, maar het is gewoon fijn om dan met ons drietjes samen wat te plannen. Om te gaan shoppen, om wat “vrouwenfilms” te kijken, om gezellig samen te bakken. Om de echtgenoot in de watten te leggen als hij tegen zijn verbeterdeadlines aankijkt of lange dagen op school maakt.

We tellen al een beetje af naar Music For Life en De Tijdloze. Als de examens er voor de dochters opzitten, begint Music For Life. Het is gewoon gezellig om dan samen thuis te zijn. De lichtjes in de kerstboom branden, en liggen pakjes klaar en de tv staat de hele dag op. Geweldige muziek, pakkende verhalen en dat enthousiasme in de kou, ik krijg het er écht warm van. In die periode vind ik het vaak zonde dat de gewone programmering van de zenders “Music for Life” verdringt.

Op Oudjaar maakt “De Tijdloze” al jaren deel uit van onze feestvreugde. Als er in huis gevierd wordt, is de Tijdloze de achtergrondmuziek bij het koken, het klaarmaken en de start van de gezelligheid. Als we buitenshuis vieren, vind ik het vaak zonde dat we nét in de top 20 moeten vertrekken. Al checken we rond 8 uur altijd nog even wie er dit jaar nu weer op één staat in “onze” Tijdloze.

44. Ergens tussendoor mag ik ook nog eens wat kaarsjes uitblazen. Het wordt een mooi, evenwichtig getalletje dit jaar. “Ocharme, zo midden in de feesten verjaren, vind je dat niet erg?” Neen. Het maakt december extra bijzonder. Midden in de feest- en examen-drukte was er altijd ook even tijd voor mijn speciale dag. Al toen ik kind was en nog steeds nu ik “groot” ben.

Aanleiding van dit blogje was een mailtje van StuBru om te stemmen voor de Tijdloze. Ineens besef je dat het toch wel weer heel snel gegaan is. Het zijn dan misschien de donkerste dagen, maar hier en daar begint er toch een eenzame kerstversiering op te duiken. Het “holiday season” is er écht bijna. Laat de voorpret dus maar beginnen!

Tijdloze top 3

We’re only human after all…

_mg_5471In de loop der jaren maak je met je eigen gezinnetje nieuwe tradities. Sommige neem je over van je eigen thuis, sommige zijn nieuw. Bij ons is Kerstmis onlosmakelijk verbonden met Music for Life op StuBru. Het begint allemaal al een week op voorhand, als de dolle week weer afgetrapt wordt. Het is de enige week in het jaar dat ik een koptelefoon mee naar het werk neem, om toch maar zo veel mogelijk te kunnen genieten van de geweldige muziek en de samenhorigheid die bij de acties horen.

Dan durf ik het wel eens lastig krijgen bij een pakkend verhaal, of zit ik met een krop in de keel te luisteren naar alweer een prachtig liedje met een speciale betekenis voor die ene luisteraar en ben ik oprecht ontroerd. Op kerstavond staat de tv gewoon een hele dag aan. Het is veruit de enige dag in het jaar dat onze kinderen ’s morgens niet kiezen wat er gekeken wordt, maar dat ze gedwongen worden met mama en papa mee naar Music For Life te kijken. En doorheen de kerstvoorbereidingen komen we af en toe eens uit de keuken, voor een mooi nummer of een prachtig verhaal. Dan pinken we hier al eens samen een traantje weg.

Het is elk jaar opnieuw pakkende radio. Voor mij de mooiste radioweek van het jaar. Ook omdat het zoveel hoop geeft. Zoveel mensen die kleine en grote acties doen voor anderen. Van de allerkleinsten die hun spaarcentjes geven aan dat ene goede doel, of van de verenigingen die een recordopbrengst afstaan. Dat het dit jaar een goede editie ging worden, was al van bij de start duidelijk en je voelde het ook gewoon doorheen de week. Zoveel verschillende mensen, zoveel redenen om zich in te zetten, om te helpen. Van het gezin dat de terminale papa beloofde om 20.000 euro in te zamelen en dat gewoon met brio doet. Van de vrouw die haar man en zoon verloor aan een hersentumor (niet erfelijk, “brute pech”), maar toch de kracht vindt om truffels te verkopen voor het goede doel. Van de jongens die in hun veel te rauwe verdriet om hun pas overleden broer toch hun verhaal komen doen en hun geld doneren. En zoveel andere verhalen.

Het geeft een beetje hoop op het einde van een moeilijk en donker jaar, met de Brexit, de presidentsverkiezingen in de VS, de te vele aanslagen. Een jaar waarin mensen op macroniveau te vaak tegen elkaar opgezet en uitgespeeld worden, waarin te vaak de nadruk gelegd wordt op de verschillen tussen ons. En dan krijg je in de week voor Kerstmis een hele week de allermooiste radio. Van mensen die het belangrijk vinden om verbinding te maken, om zich belangeloos in te zetten voor een veelheid aan goede doelen. Van gewone mensen die buitengewone dingen realiseren. Dat het net op het einde van 2016 een veelheid aan acties (gemiddeld 20 per dorp) en een recordopbrengst opleverde, stemt me hoopvol voor 2017.

Na afloop gaan wij hier samen aan de feesttafel. We eten lekker, we delen onze cadeautjes uit en tellen onze zegeningen: we zijn gezond, we hebben elkaar en we vieren samen feest. Maar de verhalen blijven nog wel even hangen. Elk jaar opnieuw doet die ene radioweek me des te meer beseffen hoe dankbaar we mogen zijn dat wij het goed hebben, dat we kunnen en mogen delen. Dat we dat soms wel wat meer zouden mogen beseffen en misschien wat minder kunnen zagen en klagen. Is dat geen goed voornemen voor 2017?

Cake for life 2015

cake_miniOok dit jaar wilden onze dames maar al te graag hun steentje bijdragen aan Music For Life. En dus trokken zij zaterdagnamiddag met hun tweetjes onze keuken in. Een paar uur later stonden 6 marmercakes te blinken in onze keuken. De keuken was compleet ontploft, maar daar heb je nu éénmaal afwasmachines voor. En mama’s, want de afwas raakt natuurlijk niet vanzelf op de juiste plek ;-).

Zondagmorgen trokken onze dames met hun cake en hun spaarpotje de boer op. Aan 1 euro per stuk gingen ze de omringende straten af. En ze hadden succes: tegen ’s middags hadden ze 72,5 euro verdiend voor “Prinses Harte”, hun zelfgekozen goede doel. Ook over hun plaatje waren ze het snel eens: dat zou “Est-ce que tu m’aimes”, van Maître Gims worden.

IMG_5475Deze namiddag trokken we dan naar De Schorre in Boom, om Music For Life een bezoekje te brengen. Onze dames met hun spaarpotje en het vaste voornemen om hun centjes te doneren. Maar sinds we de laatste keer een bezoekje brachten aan het Glazen Huis (toen nog op het Martelarenplein in Leuven, in de prehistorie dus) is er blijkbaar wel één en ander veranderd. Wij herinnerden ons nog heel goed de glazen buizen waar je je centjes in kon deponeren en dat wilden we met onze dochters graag doen.

Maar al sinds een jaar of 4 nemen ze bij Music For Life geen cash geld meer aan. We moeten onze actie nu registreren en het geld gewoon storten. En dat zullen we uiteraard ook doen, maar het voelt toch enigszins anders aan. Het was immers een actie van onze kinderen: ze hadden samen zelf hun goed doel gekozen, ze hadden zelf de cake gebakken, ze hadden zelf hun spaarpotje geknutseld, ze hadden zelf hun cake aan de man gebracht en ergens is het wel jammer dat ik nu de centjes zal moeten overschrijven. Voor hen was het authentieker geweest als ze hun centjes echt hadden kunnen afgeven…

Maar we hebben Linde Merckpoel wel gezien, we waren van de partij en de centjes worden straks overgeschreven. En al is het maar een druppeltje op een hete plaat, het initiatief kwam wel volledig uit henzelf en dat telde voor ons meer dan de uiteindelijke opbrengst…

Cake for Life

cake_miniAl een paar jaar vragen de kinderen of zij niets kunnen doen voor “Music For Life”. Al een paar jaar zit “Cake For Life” in ons hoofd. We bakken samen cake, de kinderen gaan hem huis aan huis verkopen voor het goede doel. Maar al een paar jaar komt het er door tijdsgebrek niet van.

Dit jaar heeft de mama niet alleen de kerstvakantie vrij, maar ook de week ervoor. En dus opperde de mama een paar weken geleden bij de jongste of we niet aan onze “Cake For Life” zouden beginnen. Maar of dat niet in een project voor school kon. De meester van de jongste zat blijkbaar ook al even op een plannetje te broeden en dus vonden we elkaar. De klas van de jongste zal volgende week cake verkopen in de refter op school, op het oudercontact,… Bakkers van dienst zijn mama’s, papa’s, oma’s en opa’s van de klas van de jongste. De kinderen werken rond “Music For Life”, bepalen hun goede doel, kiezen een liedje uit en verkopen de baksels die wij aanleveren…

Woensdagnamiddag had ik een halve dag vrij. De kinderen waren aan het studeren, de papa was aan het verbeteren en dus besloot de mama al eens de “Cake For Life” uit te testen. Al zal het volgende week wel een versnelling hoger moeten (wegens nog meer cakes om te verkopen). En dus maakten we marmercake, chocoladecake en kokoscake met noten en appeltjes. Dat kostte me toch wel een kleine 3 uur. (Ik maakte ook nog witloofsoep omdat ik toch bezig was 😉 De cakes werden vandaag op het werk verkocht en daarna gingen de kinderen met veel enthousiasme de straat rond om de rest aan de man te brengen.

En dat deden onze dames uitstekend. Onze fijne buren bleken ook zeer enthousiaste goede doel-steunpilaren. Maar het was dan ook gewoon zeer lekkere cake 😉 Uiteraard hebben wij voorgeproefd. De jongste heeft de kokos-appel-notencake leren eten én we zitten hier intussen allemaal met een cake-indigestie… voor het goede doel uiteraard. De eerste 37 euro voor “Music For Life” is binnen.

Het grote geld zullen we allicht niet binnenrijven met onze “Cake For Life”, maar de kinderen doen iets. Ze kiezen een goed doel, ze zijn met de actie bezig, ze verkopen en geven hun zuurverdiende centjes zonder morren weg om iets voor een ander te doen. Dat mag ook wel eens in december, in de Sinterklaas-, kerst- en oudejaarsovervloed…