Een kloppend gemis

Het is de periode van de schoolreizen en ook onze oudste is op uitstap. Amper voor één nachtje, maar toch voel ik een gemis diep vanbinnen. Dat rare moederhart toch.

Natuurlijk hoort het erbij: kleine meisjes worden groot en groeien op tot zelfstandige vrouwen. Onze oudste heeft het afgelopen jaar weer een hele groei doorgemaakt. We zien dat ze uit haar puberkuren aan het groeien is, we zien dat ze op veel vlakken stilaan echt wel volwassen keuzes begint te maken. Ze staat ook weer voor een keerpunt: er dringt zich weer een studiekeuze op en er wordt zelfs al eens nagedacht over “wat na het middelbaar”. Want ze heeft nog amper 2 jaartjes voor de boeg.

Het is dus tijd dat ze zich begint los te maken, dat ze haar zelfstandigheid begint te claimen. Ze is er duidelijk klaar voor, om haar vleugels uit te slaan. Ergens is het fijn om dit te mogen meemaken, om er getuige van te mogen zijn, van die groei naar volwassenheid, van de ontbolstering van je kind.

En toch. Telkens opnieuw doet dat losmaken ook een beetje pijn. Telkens opnieuw slik ik, in stilte, een kropje weg. Alweer een beetje meer loslaten, alweer een klein stapje dichter naar zelfstandigheid. Luidkeels moedigen we haar aan, om haar eigen weg te gaan. We supporteren mee bij elke stap die ze zet, soms in stilte, soms in woord en daad en soms net iets te luid (gênant, moeder). We vangen haar op als het eens niet loopt zoals ze gehoopt of gewild had. We zijn er voor haar en dat zullen we altijd zijn.

Maar hoe langer hoe vaker zullen we dat vanop afstand moeten doen. We zullen niet lang meer op deze manier deel uitmaken van haar leven. Stilaan, stapje voor stapje is ze op weg naar haar eigen leven, waarin wij een (hopelijk) belangrijke bijrol zullen spelen, maar ook niet meer dan dat. We zullen er ons moeten bij neerleggen dat ze haar eigen keuzes zal maken en dat we het soms misschien anders gewild of gedroomd hadden, maar dat we haar haar eigen weg moeten laten gaan. Want ze kan dat.

Vanavond is er één bed in huis onbeslapen. Vanavond maakt zij herinneringen die ze de rest van haar leven zal koesteren. Daar is de mama blij om. Maar toch schrijnt het een beetje, diep vanbinnen.

14 jaar geleden…

Lore14 jaar geleden lag ik op dit moment in het “moederhuis” met de oudste in mijn armen. Het was een mooie zondag, de laatste rit van de Tour werd gereden op de Champs Elysées. Die werd blijkbaar gewonnen door een Tsjech, Jan Svorada (dat herinner ik me niet meer, hoewel we wel net op tijd terug in de kamer waren om de aankomst van de Tour nog mee te maken). De Amerikaan Lance Armstrong won toen zijn derde Tour.

Om één of andere reden was ik er op voorhand rotsvast van overtuigd dat ik veel te vroeg zou bevallen. Ik was dus ook al 3 weken op voorhand in bevallingsrust gegaan en ik had de echtgenoot, die toen nog als freelancer bijwerkte voor 2 weken vrij gemaakt. Er waren in de voorgaande weken ook al een paar verwittigingen geweest, maar het bleek telkens loos alarm.

Omdat de dochter op zich liet wachten, waren we de avond voordien nog iets in Leuven gaan eten. Toen we naar huis terugkeerden, was de bevalling begonnen, maar ik had het niet door. Wist ik toen veel wat weeën waren en hoe dat precies hoorde te voelen. Toen ik rond 4 uur ’s nachts niet meer kon liggen en ik – op aandringen van de echtgenoot – dan toch de kliniek belde, was ik eigenlijk verrast om te horen dat het toch wel weeën waren. Op de vraag om de hoeveel minuten ze al kwamen, kon ik niet antwoorden. Even later, op weg waren naar het ziekenhuis, bleek dat ik toch al om de 5 minuten weeën had. Maar eigenlijk hadden we nog ruim de tijd. Het zou nog tot halverwege de middag duren voor ons meisje uiteindelijk op de wereld kwam. Het was toen al een langslapertje 😉

En dus maakten we ons in de voormiddag nog druk over het feit dat de echtgenoot eigenlijk moest werken. Konden we nog rondbellen op zoek naar vervanging. Wat tegen de middag uiteindelijk ook lukte, zodat we met een gerust hart naar de verloskamer konden 😉 En toen was ze er. En ze veranderde onze wereld. Van een koppel werden we ouders. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze was dan ook een prachtig kind (zeiden ze beiden héél objectief).

Intussen is dat kleine baby’tje van toen een prachtige jongedame van 14. Een tiener in de bloei van haar leven. En stellen wij tot onze verbazing vast dat ze snel opgroeien (en dat wij ouder worden). En leren we haar loslaten, geven we haar vertrouwen en ruimte (of dat proberen we toch). En zien we met fierheid (en een krop in de keel) dat ze dat goed doet. En dan denken wij terug aan dat baby’tje, het peutertje, het kleutertje, het lagere school-meisje en de tiener. En dan kijken we naar elkaar en vragen we ons af: “hoe hebben we dat voor elkaar gekregen? Die prachtige meid is wel onze dochter.”

En dus vieren we feest vandaag. Zetten we de dochter in de bloemetjes. En halen we herinneringen op aan die memorabele dag 14 jaar geleden. En vroeg de mama aan de papa om zijn geweer boven te halen om aanbidders nog even van ons erf te houden, want daar ben ik nog even niet klaar voor 😉