Genieten op moederdag

Wij eten graag. Eten is tijd nemen voor elkaar, samen aan tafel zitten, babbelen, lachen en intussen culinair verwend worden. Eten is genieten. Veel hebben wij daarvoor niet nodig. Als we maar samen zijn. Op weekdagen moet het vaak echter snelsnel gebeuren. Samen ontbijten zit er meestal niet in, ’s middags zijn we op school of op het werk en ’s avonds moet het samen eten wel eens plaats ruimen voor de hobby’s of het schoolwerk van de kinderen.

In de weekends nemen we al eens wat meer tijd voor onze maaltijden. We durven al eens uitgebreider koken en ook aan het ontbijt durven we al eens wat meer aandacht besteden. We persen vers fruitsap, we steken croissants of broodjes in de oven (of halen verse koffiekoeken bij de bakker), nemen ruim de tijd met een krant of een magazine erbij. Rustig wakker worden.

Heel soms mag het nog eens wat meer zijn. Dan gaan we buitenshuis brunchen. Veel hebben we dat hier nog niet gedaan. Toen de echtgenoot en ik ons twintigste samenzijn vierden, brunchten we samen. Of die keer dat de echtgenoot van zijn klas een Bongobon kreeg, hebben we zalig geprofiteerd van dat “ontbijt met bubbels”.

Uitgebreid ontbijten hangt voor ons meestal samen met reizen. Onderweg naar het zuiden, één hotelletje om de lange reis te breken. Overnachten, met ontbijtbuffet. En dan nemen we het ervan. Niet alleen wij, maar ook onze kinderen genieten van de ruime keuze aan fruitsap, koffiekoeken, stokbroden, spek met eitjes, vers fruit, plaatselijke specialiteiten,… In het zonnetje, met in de vroege ochtend al de belofte aan een warme dag. Net voor we terug in de auto stappen om het tweede (vaak kortste) stuk van de reis nog aan te vatten.

Dat zomergevoel hadden we zaterdag ook, toen we, één dagje voor moederdag, met ons viertjes gingen brunchen. In Bar Muza, in Lier, op aanraden van een vriendin die net als ik ongelooflijk hard geniet van eten. Het was écht de moeite. Uitgebreid zout en zoet buffet. Je betaalt per persoon en kan aanschuiven zoveel je wil. Er was een ruime keuze aan brood, pistoletjes, koffiekoeken, beleg, yoghurt, cake, fruitsla, dessertjes. Het was ontzettend lekker én veel. En ze bleven maar aanvullen. Er bleef maar (heerlijk) eten komen. De oudste en de mama gaven het na twee rondjes (zout en zoet) op. De jongste was de moedigste. Zij nam haar tijd, laste een pauze in en ging nog een keertje. Genoot met volle teugen.

20160508_141546[1]Het was fijn, het was rustig, het eten was uitstekend en we hadden elkaar. De zon scheen, we zaten in een prachtig, rustgevend kader (midden in de stad). We hadden allemaal een écht (zuiders) vakantiegevoel. Het ideale begin van een prachtige dag (en daar kon de parkeerboete écht geen verandering in brengen).

En voor deze mama was er één dagje voor haar feestdag niets fijners dan heel haar gezin om haar heen en te mogen toekijken hoe ze allemaal genoten. Het gebabbel, het gelach, het onderling geplaag, de steekjes heen en weer,… ik had me geen mooier cadeau kunnen wensen voor mijn moederkesdag. De start van een nieuwe traditie?

Advertentie

Moederkesdag

Bloemetjes moederdag_miniOnze feestdag! En ik ben verwend geweest: bloemetjes, (heerlijk) eten gemaakt door de oudste, een zelfgemaakt cadeautje van de jongste… Genieten! En tegelijkertijd is het niet alleen mijn feest. Het is ook het feest van de dochters, want zonder hen was ik niet de mama die ik nu ben.

Het is telkens ook weer even stilstaan bij de twee vruchtjes die het niet gehaald hebben. Bij de kindjes die hadden kunnen zijn. Maar zonder wie de dochters er nooit geweest waren. En dus kan je dat verlies – met dank aan de schoonmama voor het inzicht – plaatsen en nu 15 en 12 jaar later relativeren…

Het is ook het feest van mijn moeder, van “ons moe”. Mama, oma, de hulplijn als we het eens niet zo goed meer weten, de plek om zelf nog “kind” te mogen zijn. En het voorbeeld dat het allemaal wel goed komt. Dat we, nu we op het randje van de puberteit staan, het wel zullen overleven. Dat het kan stuiven, maar dat de storm ook weer zal gaan liggen en dat de dochters hun weg terug naar huis wel zullen vinden.

Het is het feest van alle mama’s. Sommigen wachten al jaren op het moment dat ze mogen aankondigen dat ze mama zullen worden. Sommigen zijn ongewenst kinderloos en zullen vandaag toch weer even moeten slikken. Sommigen staan er alleen voor en hebben het helemaal niet makkelijk om alle zorgen in hun eentje te dragen. Sommigen moeten hun kinderen één week op twee missen. Sommigen leven in ruzie en zien hun kinderen niet meer. Sommigen moeten hun kinderen afstaan om hen een beter leven te gunnen. Sommigen hebben een kind verloren en dragen dat met zich mee…

Misschien is het vandaag wel het moment om daar toch even bij stil te staan, om je geluk te koesteren en om je schatten dicht bij jou te houden en eens flink te knuffelen. Dat zal ik zeker doen!