Klein geluk #13

We zijn de laatste weken echt wel ongelooflijk hard met ons gat in de boter gevallen. Het stralende lenteweer zet de natuur in volle pracht en daar genieten wij met volle teugen van.

lente

  • Onze hele tuin staat in bloei en toont een ongelooflijke rijkdom aan kleuren.
  • De klaprozen bloeien uitbundig.
  • De zon blijft stralen. Graag tot oktober 😉.
  • Geen moederdagcadeautje willen, maar graag gaan shoppen met ons vieren.
  • Toch een moederdagcadeautje krijgen <3.
  • Een blogdate met een bijzonder fijne blogdame.
  • Een uitzonderlijk productieve blogdate.
  • Veel inspiratie en spannende ideeën.
  • Nieuwe lakens op je bed.
  • De was die volledig afgewerkt is voor het einde van het weekend (dankzij een helpende hand).
  • Een heerlijk kopje koffie om de middagdip tegen te gaan.
  • Een geslaagd kookexperiment.
  • Dat harde korstje van een versgebakken cake.
  • Pasta, hoe meer hoe liever!
  • De fruitsla met banaan, kiwi, blauwe bessen en aardbeien bij het ontbijt.
  • Gegrilde groenten.
  • Uitslapen.
  • Uit bed sluipen en de rest van het gezin laten uitslapen.
  • Stiekem genieten van de rust in een slapend huis.
  • De spannende afloop van De Mol. De enige die ik al die weken totaal niet verdacht heb, blijkt de mol te zijn en mijn mol wint het spel. Maar wat blijft dat programma knap gemaakt. Wat een plezier spat er van het scherm en wat is dat ongelooflijk schone feelgood-tv.
  • Een zonnebril die weer rechtgezet is en op mijn snoet blijft staan 😉.
  • Een vergeten aanwinst in je kast ontdekken en je er ongelooflijk goed in voelen.
  • Wanneer je op de Stoffenbeurs perfect vindt wat je zocht. (Ook al moet je eerst een uur vruchteloos rondlopen om dan uiteindelijk bij het begin te eindigen en daar alle stoffen te verzamelen.)
  • De autoritjes met de dochters. Zalig bijbabbelen.

Het leven zoals het is. Geen grootse reizen, maar een paar korte tripjes in de buurt. Altijd fijn in goed gezelschap. Toch is het hier zeker niet al goud wat blinkt. Zo was er deze week nog eens een migraineaanval (je moet de week van de migraine gepast inzetten natuurlijk), maar we kregen ‘m gelukkig snel onder controle. En toch zit er ook schoonheid in zo’n dagen, want slapen doet dan extra deugd en dat eerste kopje koffie “the day after” smaakt des te beter. Bovendien apprecieer je daarna des te meer de alledaagsheid van het leven.

Week van de migraine

Van 14 tot 19 mei is het al voor de zesde keer de “Week van de Migraine”. Ergens in mijn puberteit had ik voor het eerst hoofdpijn. Heel lang is de diagnose “migraine” bij mij niet gesteld, ondanks het feit dat mijn moeder ook aan migraine lijdt en het heel vaak erfelijk is. Ik had op geregelde tijdstippen hoofdpijn, maar het was uitzonderlijk dat ik niet meer kon functioneren. In die zin heb ik veel geluk gehad. Maar langs de andere kant hangt het voor een stuk ook af van je definitie van “functioneren”.

Er zijn gradaties in de aanvallen die ik heb. Wat ik lichte aanvallen noem, kan ik misschien het best omschrijven als een band rond mijn hoofd, als een constante druk. Op dat moment kan ik mijn normale taken nog uitvoeren, maar voel ik wel enige hinder.

Als het een gradatie erger wordt, dan kan ik me wel nog ophouden, maar kan ik eigenlijk niet echt goed meer functioneren. Op dat moment bonkt mijn hoofd en voel ik pijn. Niet alleen in mijn hoofd, maar ook mijn schouders en nek zitten dan compleet vast. Ik voel dan een constante druk heen en weer tussen mijn hoofd en mijn nek. Op zo’n momenten zou ik graag even een snok geven, zodat de spanning uit mijn nek, schouders en hoofd kan wegvloeien.

In de ergste fase doet alles pijn en heb ik het gevoel dat ik mijn zijzicht kwijt ben. Ik kan mijn ogen dan precies niet meer tot het uiteinde krijgen om opzij te kunnen kijken, ik moet mijn volledige hoofd dan draaien. Ik word dan ook gevoelig aan licht en moet gaan liggen. Op dit moment kan ik niet meer nadenken, kan ik niks meer doen en ben ik niks meer waard. Dit is het moment dat ik het gewoon moet uitzitten.

Ik zit intussen al meer dan 30 jaar met de regelmaat van de klok migraineaanvallen uit – in verschillende gradaties – en toch blijft het moeilijk in te schatten wanneer de hoofdpijn overgaat in een migraine en wanneer ik dus de migrainemedicatie moet inzetten om de aanval tegen te houden. Misschien ben ik daar ook te voorzichtig in. Als kind zag ik hoe mijn moeder volledige weekends in bed doorbracht omdat ze een migraineaanval had. Hoe ze geen licht verdroeg, zware hoofdpijn had en misselijk was. Hoe ze er alles aan deed om toch geen aanval uit te lokken (en dus geen chocolade, geen kaas at bijvoorbeeld of geen alcohol dronk, want dat waren mogelijke triggers). Hoe ze héél erg voorzichtig was met de migrainemedicatie, want die had toen serieuze bijwerkingen. Misschien zijn die herinneringen onterecht ergens blijven hangen.

Intussen is de geneeskunde wel geëvolueerd en weten we toch al iets meer over migraine en zijn oorzaken. Ook is de medicatie intussen verbeterd, met minder bijwerkingen. Maar toch blijven er hardnekkige misverstanden:

  • Het is “maar” hoofdpijn.
  • “Ik heb elke maand hoofdpijn tijdens mijn regels, met een pijnstiller is dat zo voorbij.”
  • Wees zuinig met de medicatie, want de bijwerkingen zijn erger dan het beetje hoofdpijn dat je probeert te bestrijden.
  • Eet geen chocolade of kaas en drink zeker geen rode wijn, dat lokt allicht een aanval uit.
  • Ik wil ook wel “wat hoofdpijn” als ik daardoor wat extra verlof kan krijgen.

Laat ons zeggen dat ik in de loop van mijn 30-jarige migraineparcours al heel wat heb uitgetest en vermeden om toch maar geen aanvallen uit te lokken. Dus at ik een hele tijd geen kaas of chocolade en weigerde ik telkens opnieuw alcohol. Jammer genoeg zonder effect: de migraineaanvallen kwamen toch.

“Het is maar hoofdpijn.” Meestal denk ik in de eerste fase zelf dat het (nog) niet erg genoeg is om een migrainepil te nemen. Zo laat ik de aanval toch doorkomen waardoor ik na een paar dagen alsnog in de zwaarste fase raak en plat ga. Omdat ik bij de start denk “dat het nog niet erg genoeg is”.

Normale pijnstillers hebben geen effect op migraine. Ook al neem ik de zwaarste variant, ik voel daar gewoon geen effect van. Ik heb aangepaste migrainepijnstillers en ik heb pillen die een aanval onderdrukken. Die laatste pillen zetten de aders in je hersenen die door een migraineaanval samentrekken in één keer terug open, waardoor je mogelijk zou flauwvallen. Als ik die laatste pillen neem, probeer ik een uur of twee te slapen. Daarna is de hoofdpijn wel weg, maar dan voel ik me geradbraakt. Dan ben je doodop en heb je nog een tijdje “druk” in je hoofd, maar dan bonkt het niet meer pijnlijk.

Aan dat “extra verlof” heb je écht niet veel als je je dagen in bed doorbrengt omdat de hoofdpijn niet te harden is. Bovendien duikt migraine meestal op na het wegvallen van “stress”, dus véél vaker tijdens een weekend of aan het begin van je vakantieperiode. Zo kan ik me bijvoorbeeld heel erg druk maken in de vakantieverplaatsing, de rit van en naar onze bestemming, maar zal ik eigenlijk nooit migraine hebben tijdens de rit zelf. Wel durft de migraine dan doorbreken eens we op onze bestemming zijn en dus kan ik een kruis maken over de eerste vakantiedag(en)…

Ik wil absoluut geen medelijden, laat dat duidelijk zijn. Maar een beetje begrip zou wel fijn zijn. Het is niet zomaar wat hoofdpijn, het is een diagnose die gesteld is door een arts en ik heb er aangepaste medicatie voor. Die ik beter wat sneller zou nemen als ik de eerste tekenen voel, maar zelfs ik denk elke keer opnieuw “het is maar wat hoofdpijn, we zullen nog even afwachten, misschien gaat het deze keer wel over als ik er een nachtje over slaap”. Het mag ook niet zichtbaar zijn (alhoewel mensen die het weten het wel aan mij kunnen zien als ik een migraineaanval doormaak en ik het ook herken bij lotgenoten), maar het is daarom niet minder echt en zeker niet minder pijnlijk.

Wil je hier meer informatie over? Surf dan zeker naar deze website.

En toen ging het licht even uit

gedachten-met-mij-vandoor-300x424Wij hebben hier een paar drukke weken achter de rug. Mijn weekend- en avondshiften en ook de echtgenoot had een paar weken na elkaar met vergaderingen, klassenraden, oudercontacten ’s avonds…  Dagen waarin we elkaar soms maar even zien en vaak om praktische afspraken te maken. Wie is er wanneer thuis of waar zien we elkaar straks? Jij doet de jongste nog weg voor je naar je vergadering rijdt, ik pik de kinderen dan straks wel op en doe nog even snel boodschappen tevoren… En ja, ook de kinderen hebben een drukke agenda, het is soms een heel gepuzzel om dat allemaal rond te krijgen.

Bovendien merk ik de laatste jaren dat ik mijn leeftijd stilaan begin te voelen. Ik recupereer niet meer zo snel. Ik heb moeite om de snelle opeenvolging van activiteiten te verteren. Of mis ik mijn vrije woensdag van vroeger? Dat rustpunt in het midden van een drukke week? Even de tijd stilzetten, even ademhalen? Feit is dat mijn lichaam protesteert. En de laatste maanden uit zich dat (te) vaak in migraineaanvallen. Nooit in de drukste periode, maar altijd net erna, als het weer even wat rustiger wordt. Net op het moment dat we het ritme laten zakken, net op het ogenblik dat de adrenaline wegvalt, ga ik plat. Gaat het licht uit. Intussen weet ik perfect hoe ik het moet aanpakken: excedryn innemen in de hoop dat deze pijnstiller de hoofdpijn onderdrukt, maar als dat niet helpt, heb ik geen andere keuze dan sumatriptan in te nemen en in mijn bed te kruipen. Dan gaat het licht letterlijk voor een paar uurtjes uit. Maar aangenaam is het zeker niet.

En ja, wij zijn hier niet de strakst georganiseerde familie. Wij maken geen weekplanning, niet voor activiteiten, niet voor eten. Wij hebben een maandkalender waarop we de niet te missen zaken noteren. Maar wij gaan niet op zondagavond of zo samenzitten om onze agenda te bekijken en de taken te verdelen. Wij maken winkellijstjes voor een dag of 2, 3 en doen dan opnieuw inkopen. Soms vallen we wel eens uit de lucht wat de agenda van de kinderen betreft en dan moeten we snelsnel improviseren. Soms hebben we eens geen zin om te koken en dan gaan we wel eens een frietje halen (of een pizza).

Maar de laatste tijd bekruipt me hoe langer hoe meer het gevoel dat we het misschien toch anders moeten aanpakken, dat we misschien toch wat meer structuur moeten inbouwen. Nu dient mijn hoofd te vaak als organiser en blijf ik maar doormalen over wat we wanneer moeten doen, wie dat gaat doen, wat ik niet mag vergeten mee te brengen van de winkel (en uiteraard prompt vergeet in de winkel) Mijn koppeke staat nooit stil, hoogstens eens in standby-modus en dat is verschrikkelijk vermoeiend…

En het zorgt er zeker voor dat ik te weinig geniet van de leuke momenten. Het zorgt ervoor dat ik ook dan te veel pieker, al in gedachten ben bij wat nog moet, wat nog komt en veel te weinig in het nu leef. Het zorgt ervoor dat je tegen de kinderen snauwt, uit het niets (omdat het woensdag is en de kuisvrouw donderdag komt en het hele huis weer een rommel is en ze dringend moeten opruimen), dat je al die kleine onbenullige zaken opstapelt tot je tegen een hele berg aankijkt en je de moed niet meer hebt om die ook nog eens te beklimmen. Het zorgt ervoor dat je je terugtrekt in jezelf (omdat je lastig bent, omdat je het niet wil afreageren, omdat je oplossingen zoekt en niet vindt) in plaats van hulp te vragen of tijd te nemen.

En dus heb ik deze week “Getting things done” besteld in de Standaard Boekhandel. Ik heb al veel goede commentaar gelezen over dat boek, over de methode. Ik ben dus benieuwd. Nu nog de tijd vinden om dat boek ook te lezen…

En intussen, hebben jullie soms gouden tips? Hoe win je tijd? Hoe breng je rust? Hoe overleef je een drukke periode met de glimlach? Alle tips zijn welkom, ik probeer ze maar al te graag uit 😉

Vanavond niet schat, ik heb hoofdpijn

hoofdpijn_miniDeze week was ik 3 dagen kwijt. Een migraineaanval. Dinsdag begonnen, even gaan liggen, woensdagavond opnieuw doorgekomen en donderdagochtend groot feest. Letterlijk dan: het bonkt in mijn hoofd en ik zie zwarte vlekken. En helaas kan ik niet zeggen dat ik op Tomorrowland sta.

Ik zou het intussen al gewend moeten zijn. Het maakt nu toch al vele jaren deel uit van mijn leven. Ergens in mijn late tienerjaren dook dit zwarte beest voor het eerst op, het bloeide volop in mijn twintiger en dertiger jaren en nu neemt het stilaan af. Enfin, het beperkt zich nu tot een paar keer per jaar. Het was nog maar de eerste keer dit jaar dat ik niet kon werken. Dat was vroeger wel anders.

Ik kan niet zeggen dat het als een verrassing kwam, toen ik mijn eerste aanval kreeg. Het maakt deel uit van het genetisch pakketje dat ik kreeg bij mijn geboorte. Samen met de gehoorproblemen trouwens. Ze hebben mij wel goed bedeeld toen ze de X-chromosomen combineerden 😉

Nu moet ik er wel eerlijk aan toevoegen dat ik het ook een stukje aan mezelf te wijten heb dat het deze week zo zwaar doorkwam. Ik heb immers al ervaring en weet wat ik moet doen om het in de hand te houden. Maar – en ook dat is alweer een familiale erfenis – ik denk te vaak dat ik het beter weet dan de dokters én ik ben niet zo happig op de pilletjes die erbij horen. Zo’n pilletje nemen wil immers zeggen dat je een paar uur plat gaat, maar ze beletten wel dat de aanval zich doorzet. Maar die pilletjes hebben redelijk wat bijwerkingen en ik probeer ze dus zoveel mogelijk te vermijden.

Soms lukt het. Soms ga ik slapen en ebt de hoofdpijn weg in mijn slaap. Dat was dit keer helaas niet het geval. En dus kreeg ik onder mijn voeten van mijn dokter. Dat een zware migraineaanval te vergelijken is met een zware hersenschudding en dat ik die dus toch beter vermijdt.

Enfin, de pilletjes hebben gewerkt. Ik ben wel nog de hele dag suf geweest en heb nog met een houten kop rondgelopen, maar ik ben er terug bij. Min of meer. Met de goede voornemens in elk geval om de volgende keer wel het doktersadvies op te volgen. Want aan de gehoorproblemen én de migraine kan ik misschien niet ontsnappen, maar de familiale “betweterige” koppigheid kan ik op dit vlak misschien beter in de hand houden 😉