Klein geluk #2

Net in 2018 blikken we snel nog even terug op het laatste klein geluk van het vorige jaar en al de eerste mooie momenten in het nieuwe jaar. Ons “klein geluk”. Deze (vakantie)dagen zijn er duidelijk voor gemaakt.

  • Oudjaar vieren met de usual suspects. Een gezellige avond hebben en er zo in opgaan dat we de overgang bijna gemist hadden, op 20 seconden na (letterlijk). Verwittigd worden door het vuurwerk dat net een paar minuten te vroeg het nieuwe jaar inluidde en nog net op tijd de tv opzetten om mee te kunnen aftellen. Geen betere manier om 2018 af te trappen dan de start bijna over te slaan, omdat we zo gezellig aan het kletsen waren 😉.
  • Het voorlezen van de Nieuwjaarsbrieven. Ik mag me gelukkig prijzen: twee keer werd ik gevraagd of ik meter wou worden. Twee keer heb ik met veel plezier (en een tikje ontroering) ja gezegd. Deel uitmaken van het leven van die twee jongens heeft mijn leven ongelooflijk verrijkt. Bovendien is het als meisjesmama eens wat anders, met twee jongens als metekindjes. Er zijn zoveel leuke momenten, maar het brieven lezen rond Nieuwjaar behoort absoluut tot de topmomenten. Het is grappig en altijd ook een tikje ontroerend.
  • Terugkeren van het Kerstfeest (op Nieuwjaar) bij mijn ouders. In de auto het cadeautje van de echtgenoot (een verzamel-cd van het afgelopen jaar) opzetten en de hele terugrit, die een uur duurt, vergast worden op een zangstonde van de dochters, die werkelijk ALLE nummers van de cd kenden, zo goed als van voor naar achter en terug. Accenten incluis. Het beste uur van 2018 tot nog toe!
  • Mezelf trakteren op een nieuw boek voor de start van 2018 en niet kunnen wachten om eraan te beginnen. (We gaan deze blog dan ook kort houden 😉!).
  • Voor het eerst sinds de start van de vakantie zo goed als een hele nacht doorslapen en me zelfs een beetje overslapen. Me daar niet schuldig om voelen, maar gewoon genieten van het uitgeslapen gevoel.
  • De dochters hebben van de vakantieperiode gebruik gemaakt om nog eens wat bakexperimenten uit te proberen en daar profiteert de mama met volle teugen van: het huis geurt fantastisch en er is niets heerlijkers dan lauwwarme koekjes of cake…
  • De lichtjes in de kerstboom aansteken en deugd hebben van de winterse gezelligheid.
  • Er voor het eerst in jaren nog eens in slagen om onze kerstkaartjes min of meer op tijd gemaakt én verstuurd te krijgen.

Twee weken verder zijn de dagen in onze vakantie goed gevuld, maar zijn wij bij ons voornemen gebleven om geen grootse plannen te maken, om de dagen en de weken te nemen zoals ze komen. Om gewoon te genieten van de kleine dingen. Van elkaar, van wat rust te midden van alle feestdrukte.

trots

Meisjesmama, jongensmeter

Twee dochters heb ik. Ongelooflijk fier ben ik op mijn meiden. Ongelooflijk gelukkig ook met onze prachtige dames. Vooral omdat ik nooit geloofde dat het voor mij weggelegd zou zijn. Ik zag mezelf immers helemaal als jongensmama. Zelf ook een halve jongen, met mijn rattenkopje in de puberteit. Ik voetbalde en ik had zelfs redelijk wat speldoorzicht (wat enorm frustrerend was als we met een damesploeg in competitie probeerden uit te komen en je één van de weinige speelsters was die probeerde “je vrouw” en je positie te houden, terwijl de rest van de ploeg als een zwerm bijen op de bal afdook). Ik was toen al ongelooflijk geïnteresseerd in sport en had absoluut niks met de typische meisjesdingen. Een kort kapsel was vooral handig bij het sporten en kleren moesten eerst en vooral “praktisch” zijn.

Dat veranderde wel wat bij het ouder worden: de jongensinteresses mogen dan wel gebleven zijn, het jongensachtige ging er (gelukkig) toch wat af. Vooral qua kledingstijl dan toch, make-up, kapsels en accessoires zijn nog altijd niet echt mijn ding en echt handig kan je mij ermee niet noemen. Toen we dus aan kindjes begonnen, was ik er altijd van uitgegaan dat er jongens zouden volgen. Het was dan ook (even) schrikken toen de gynaecoloog een meisje ontdekte in mijn buik. Ik moest toch even wennen aan het idee. Maar lang duurde dat niet, en toen we bij een tweede zwangerschap ontdekten dat we terug een dochter verwachtten, was ik stiekem blij: twee zusjes.

Dat de echtgenoot de naam niet zou verder zetten, vond ik wel erg. Dat hij geen zonen zou hebben om mee naar het voetbal te gaan, daar zat ik toch ook even mee in mijn maag. Hij niet, dat zou hij dan wel met zijn kleinzonen doen. En onze dames groeiden op en geheel naar familietraditie waren het toch ook weer geen poppemiekes: ze speelden met Playmobil, bouwden (net als de papa) Lego (al waren het dan Harry Potter-huizen, en verkozen ze Lego Friends en Lego City). Al vrij vroeg keken ze mee naar onze voetbalwedstrijden en probeerden ze de matchen mee te volgen en te begrijpen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan of misschien hebben wij hen een klein beetje geïndoctrineerd. Een piepklein beetje maar ;-)!

En toen werd ik gevraagd om meter te worden van één van de kindjes van mijn broer. En ditmaal was ik ervan overtuigd dat het een meisje zou worden. Maar het werd een zoontje en het was liefde op het eerste gezicht. Een jongetje. Een kleine stap in het onbekende. Bij meisjes wist ik intussen perfect wat ze wilden, waar we ze blij mee konden maken en de dochters waren ook altijd bereid om die arme mama met raad en daad bij te staan, maar een jongetje was toch iets nieuws. Maar het klikte en al snel begrepen we elkaar. Ik mocht hem verwennen met voetbalspulletjes, kastelen, ridders, draken en dinosaurussen. Hij werd een voetbalmannetje. Uiteraard, want onze indoctrinatie ging gewoon verder ;-). En hij weet op zijn bijna negende al goed wat hij wil, ook al wil dat zeggen dat hij voor een andere ploeg supportert dan zijn papa. En de meter staat erbij, kijkt ernaar, moedigt zijn keuzes aan en juicht mee in stilte.

7 jaar later kreeg ik een nieuw verzoek tot het meterschap, ditmaal van mijn jongste zus. En het werd opnieuw een jongetje en weer was ik meteen verkocht. Intussen is hij twee geworden (stilaan oud genoeg om de voetbalindoctrinatie te beginnen), één brok energie en vrolijkheid. Hij windt ons allemaal rond zijn vingertjes, we weten het en we genieten ervan. Wat natuurlijk gemakkelijk is als je als meter het opvoedwerk aan de ouders kan overlaten.

Ik voel me de koningin te rijk, met mijn twee dochters en mijn twee jongens-metekindjes. Ergens is er in de loop der jaren een mooi evenwicht gekomen tussen de dames en de heren in mijn leven.