Een nieuwe hobby…

Ik brei! En ik beleef daar ontzettend veel plezier aan. Een paar maanden geleden zocht ik een manier om mijn denkend kopje af en toe eens een pauze te gunnen. In de loop der jaren probeerde ik redelijk wat hobby’s uit, maar met weinig blijvend resultaat. Onze jongste dochter volgt al een paar jaar naailes en dat leidt tot de mooiste creaties. Bovendien geniet ze ontzettend van het hele proces: de lessen, het contact met haar naaijuf, het bedenken van de volgende projecten, het fabriceren ervan tot het dragen.

Ik zocht ook naar een dergelijke hobby. Waarbij je iets actiefs combineert met een zeker resultaat. Al snel kwam ik uit bij breien. En dus kreeg ik een bol wol mee en probeerde ik eerst een week uit of ik het nog kon. Er was wat hulp van ’t internet nodig om de steken opgezet te krijgen en ik moest ook nog een keertje kijken hoe ik nu weer rechts en averechts moest breien, maar al snel had ik de smaak te pakken. Tijd om me aan een eerste projectje te wagen.

Dat werd een sjaal, voor mezelf. Ik was al een tijdje op zoek naar een warme, neutrale wintersjaal. Iets donkers. Maar verschillende zoektochten bleven vruchteloos en ook een tip op het kerstlijstje leverde geen sjaal op. Bovendien was het prijskaartje – als ik dan iets naar mijn goesting vond – ook niet min. En dus begon ik vol goede moed aan mijn eerste project. En dat ging redelijk snel. Na amper een tweetal weken breien op de vrije momenten was mijn sjaal een feit. Er was nog even hulp nodig van mijn moeder om de sjaal ook van de breipriemen te krijgen, maar hij was er. En fier dat ik was. De eerste dagen kriebelde de wol wel; het was dus even wennen, maar het blijft leuk om de vrucht van je eigen arbeid te kunnen showen.

Intussen deden ook de dochters al hun bestelling en zitten we al aan sjaal-project nummer 3. In de verte gloort zelfs al een eerste “bernadette”. Ik heb de smaak dus goed te pakken en kan al een paar voorbarige conclusies meegeven:

  • Ik brei het liefst met dikke priemen (voor de kenners: nummer 12). Dat gaat snel, ziet er mooi uit en je hebt ongelooflijk snel resultaat. Jammer genoeg kozen de dochters voor hun sjaals wat dunnere wol (nummers 5 en 6). Dat gaat wat trager: een mens moet al wat meer geduld uitoefenen en laat dat nu niet mijn schoonste deugd zijn.
  • Vooral als we tv kijken, neem ik snel mijn breiwerk erbij. Het is op korte tijd al zo goed als een automatisme geworden. En het is niet dat ik veel steken laat vallen of fouten brei als ik even afgeleid wordt.
  • “Wacht, ik maak even mijn priem af”, is intussen ook al een standaardzinnetje geworden hier in huis.
  • Naar ’t schijnt heb ik een héél rare manier om averechts te breien. Maar mijn sjaals zien er tegelijkertijd wel schoon uit, dus dat zal me worst wezen.
  • Breien is verbazend effectief in het stilleggen van gedachtekronkels. Geef mij een priem “rechts-averechts” en ik ben de draad kwijt van alles waarover ik zat te piekeren. Het leven is ook geweldig simpel als je je alleen maar op rechts-averechts dient te concentreren 😉.

En het resultaat? Dat mag er zijn (al zeg ik het zelf!):

20180217_143305[1]

De #ploft-in-uwe-zetel-avond

Minister van Welzijn Jo Van Deurzen heeft het idee van “donderdag-datedag” gelanceerd. Koppels moeten meer tijd voor elkaar vrijmaken en kunnen dus best één avond per week voor elkaar reserveren. Alhoewel ik het concept zeer genegen ben, vind ik het niet zo makkelijk in de praktijk te brengen en dus lanceer ik bij deze een iets praktischer alternatief, de “ploft-in-uwe-zetel-avond”. Wij geven hiervoor vanavond met veel plezier het startschot.

Lang geleden, toen we nog geen kinderen hadden (en de dieren nog spraken) was het allemaal simpeler. Toen was het elke avond date. Toen hadden we ook nog tijd voor hobby’s. Intussen bepalen de kinderen voor een groot stuk onze agenda. Zij hebben wel hobby’s en hebben iemand nodig om hen van en naar hun dansen, tennis, stikles,… te voeren. Of naar de vriendinnen, want zij hebben ook nog een sociaal leven, in tegenstelling tot hun oudjes ;-).

Natuurlijk is het niet zo erg gesteld. Maar het is niet simpel om het huishouden, je professionele leven en het leven van je kinderen te combineren. Zeker niet als je tussendoor ook nog af en toe eens wat me-time wil of het spannend wil houden in je relatie. Het is elke week opnieuw nogal een uitgebreide to do-lijst om af te werken en een heel geregel om alle balletjes in de lucht te houden. Meestal lukt het, maar soms wordt er al eens iets “vergeten”. Soms moeten er ook gewoon keuzes gemaakt worden: zal ik strijken vanavond, of gaan we samen in de zetel zitten? Wordt er nog voor school gewerkt of zijn we te moe? En vaak ruilen we me-time of kwalitijd met ons tweetjes in voor een extra halfuurtje nachtrust. Zodat we de volgende ochtend toch enigszins uitgeslapen aan een nieuwe werkdag kunnen beginnen.

img_7358_miniMaar vrijdag is onze “ploft-in-uwe-zetel-avond”. Dan doen we niks, maar installeren we ons met ons tweetjes in de zetel voor televisie. Soms durven we zelfs eens een flesje wijn te ontkurken. Elke week doen we ook verwoede pogingen om de kinderen op tijd in hun bed te krijgen, maar slagen we daar jammer genoeg hoe langer hoe minder in ;-). Maar om minister Van Deurzen een plezier te doen, zal ik zelfs wat kaarsjes aansteken. Dan kunnen we even de illusie hoog houden dat we nog eens een romantisch tête-à-tête beleven, terwijl we het Britse Poldark volgen. Romantiek voor mij, (een beetje) spanning en avontuur voor de echtgenoot.

En morgenvroeg, tegen een uur of tien, na een verkwikkende nachtrust, zal ik eens nadenken over onze volgende date en hoe we die gaan organiseren. Ooit. Als we de kinderen eindelijk het huis uit gekregen hebben ;-).