De familie Kiekens

Al een tijdje waren wij op zoek naar leuke en speelse tafelbedekking. Daarvoor moet je blijkbaar op de markt zijn en dus trok ik vrijdag tijdens mijn middagpauze naar de markt in Leuven, op zoek naar “toile cirée” en een boeketje tulpen.

Geen probleem om het kraam te vinden en ook geen probleem om iets leuks te vinden. Toen de marktkramer me voorstelde om het op te rollen “want anders krijg je vouwen”, zei ik dan ook volmondig ja. Tot hij een kartonnen buis bovenhaalde en mijn keuzes er rond rolde. Toen dacht ik al dat ik het niet meteen praktisch had aangepakt. Want de toile cirée heeft een breedte van 1m40. De opgerolde versie dus ook. In een zakje raak je dat niet meteen kwijt.

Ik liet het boeketje tulpen dus maar voor wat het was en nam de rol onder mijn arm mee naar het werk. Gelukkig hoefde ik niet al te ver. Maar ik besefte meteen dat ik het misschien toch iets beter had overdacht. Ik moest dat ding immers nog thuis krijgen, met de trein!

Tegen ’s avonds had ik verschillende oplossingen zitten bedenken, maar aangezien ik niet van plan was de rol achter te laten op het werk (van een nieuwe aankoop moet je onmiddellijk genieten, niet?), had ik geen andere optie dan het ding onder de arm te nemen om mijn tien minuutjes naar het station te lopen. Heel grappig om de gezichten van de tegenliggers te zien, trouwens.

Op de trein heb ik de rol maar in de zetel naast mij gezet. Intussen was ik al immuun voor alle blikken. Maar toen ik in Heist van de trein stapte, was het weer hilarisch. Stel je voor dat je het zebrapad oversteekt met een rol van 1m40 dwars, net op het drukste moment en je dus aan twee kanten een rij wachtende auto’s dient te trotseren.

Thuis hielp de jongste een handje om onze beide tafels te voorzien. Vooral de tafelbekleding in de keuken vond ze zalig. Voor de eetkamer had ik het een klein beetje discreet gehouden, met als versiering een klein bloemetje. Maar voor onze keuken koos ik een iets opzichtiger ontwerp. “De familie Kiekens”, meende de jongste. “Grappig”, vond de oudste. De echtgenoot zag ik gewoon denken “altijd al geweten dat ik met een bende kiekens opgescheept zat, nu ook helemaal…”

En laat de marktkramer nu net de kippetjes aan de buitenkant gerold hebben, met de print schoon naar buiten gericht. Liep ik dus met een rol… kippen van 1 m40 door de stad, zat ik ermee op de trein en kon ik dan ook nog eens een wachtende rij auto’s passeren. Ach ja. Iemand moet voor de vrolijke noot zorgen. Toch?

kiekens

(Winter)moeheid

IMG_2627_miniIk ben de winter stilaan beu dit jaar. Ik snak naar lente. Het hoeft nog niet meteen twintig graden en stralende zon te worden, maar een paar dagen een rustig zonnetje zou toch wel aangenaam zijn. Het grijze regenachtige weer van de laatste weken werkt op mijn gemoed.

Toen we nog jonge kinderen hadden, waren februari en maart altijd de kantelmaanden. Je hebt er dan net een zware periode opzitten. De kinderen hebben zowat alle virusjes die op school en/of bij de onthaalmoeder de ronde doen, al mee naar huis gebracht en na zo’n 2 à 3 maanden ziektes begin je echt wel te lijden onder het chronische slaapgebrek.

Die eerste zonnige dagen, de eerste bloemetjes kunnen dan echt deugd doen. Je kan de was al eens terug buiten ophangen. De kinderen kunnen zich buiten al eens uitleven (waardoor de nacht ineens een pak rustiger wordt én een tijdje langer duurt)…  Je haalt de fiets al eens terug naar buiten om naar de winkels te fietsen in plaats van snelsnel met de auto boodschappen te doen. Een mens zou zelfs echt zin krijgen om aan de lenteschoonmaak te beginnen. Maar laat ons nu ook weer niet overdrijven 😉

Maar de lente is echt wel op komst: in onze tuin staan al een paar weken groene steeltjes die binnenkort paasbloemetjes zullen worden. Ik dacht vandaag zelfs al vaag de contouren van een bloempje te herkennen… De bloemetjes willen maar al te graag, nu de zon nog. Want nu de kinderen stilaan opgroeien, zijn het de oudjes hier in huis die nood hebben aan zon en lente om de laatste virusjes en de laatste vermoeidheid uit het lijf te verdrijven 😉