Klein geluk #8

Het was lente vandaag! Het was hier bij ons een fantastisch mooie dag. Een onverwacht cadeautje, want hadden ze geen grijze dag voorspeld? Het ideale moment om wat klein geluk op te lijsten en te delen.

  • Onze tuin wordt momenteel overspoeld door narcissen of paasbloemen. Ze duiken overal op en ze bloeien uitbundig. Dat maakt mij zo ongelooflijk blij.
  • Het was warm vandaag. Zalig!
  • De was heeft een hele dag buiten gedroogd.
  • We aten voor het eerst weer in de veranda.
  • We aten lente: de eerste tomaat-mozzarella van het seizoen én onze broodjes werden rijkelijk belegd met groenten.
  • We haalden opnieuw bloemetjes in huis. Instant happiness.
  • We deden een klein beetje van lenteschoonmaak en hebben een keuken die blinkt.
  • We hadden een uitgebreid (gezond) ontbijt met granola, pompelmoes, fruitsla en een heerlijk kopje koffie
  • De Panini-stickers zijn terug voor het WK in Rusland! Nu beginnen we écht aan de laatste rechte lijn naar dat voetbalfeest.
  • Er zaten al 2 Belgen tussen de eerste lading stickers en ook Messi en Ronaldo plakken al in ons verzamelalbum.
  • Het was al tijd voor het eerste ijsje van het seizoen <3.
  • De examens van de jongste zitten er op: de sfeer is dus redelijk uitgelaten. Ook de oudste heeft nog maar 2 dagen les “voor de vakantie begint”.
  • De echtgenoot gaat voor één keer niet op buitenlandse trip, we moeten hem de volgende dagen NIET missen. Hoera!
  • Ik heb nog eens een goed boek uitgelezen. Een spannend Russisch oorlogsverhaal zorgde ervoor dat de treinritten voorbij vlogen de afgelopen week.
  • Het was de eerste dag voor korte sokjes en mijn voeten zijn er niet afgevroren.
  • REM is volgens mij écht aan een revival toe. Ze worden de laatste dagen regelmatig gespeeld op Studio Brussel en telkens opnieuw denk ik “wat was dat toch een ongelooflijk goede groep”. Meer van dat, graag.

Bovendien hebben we ook de komende dagen nog fijne vooruitzichten. Vanaf morgen blijft het een uurtje langer licht. We gaan op familiebezoek (dat was door de examens vorige week niet gelukt). De Paasvakantie komt stilaan in zicht en dan zitten er een aantal familiedagen in. Dat er ook een paar minpuntjes volgen de komende dagen (we slapen een uur minder, de lente verdwijnt weer), dat gaan we vanavond vakkundig negeren. Een wijs staatsman zei ooit “dat we de problemen pas oplossen als ze zich stellen” en vandaag is het lente. De rest zien we dan wel weer 😉.

lente

Maartse buien…

Vorig weekend genoten we met zijn allen van het zonnetje en van een aangename 15 graden. Dit weekend daalt de temperatuur weer onder de nul graden, voelt het buiten aan alsof het -14 graden is (volgens één of andere krant) en ligt er een laagje sneeuw. Typisch Belgisch. Typisch maartse buien. Ook typisch voor deze tijd van het jaar: het is straks namelijk Milaan-Sanremo en “La Primavera” bekijken we hier vaak terwijl het buiten stormt, regent, hagelt of sneeuwt (of alles tegelijk 😉).

20180317_094930[1] Het hoort zo, maar toch vind ik het moeilijk om een stapje terug te zetten als je voor het eerst hebt mogen proeven van lenteweer, een aangenaam zonnetje, een zonnebril op je neus en voor het eerst ook eens iets anders kon dragen dan de winterkleren die je sinds een half jaar afwisselt en stilaan grondig beu bent. Bij de eerste lentezon droom ik stiekem al van zomer, van rokjes, van zonnebrillen en terrasjes. Dan wil ik de winter- en zomerspullen al wisselen in de kasten en wil ik de sandalen boven halen.

Natuurlijk is maart nog véél te vroeg. In het beste geval gebeurt de kastenwissel pas in de Paasvakantie, de voorbije jaren was het vaak zelfs mei vooraleer het weer goed genoeg was om t-shirts en rokjes boven te halen. Maar toch. Ergens diep in mijn geheugen ligt de herinnering begraven aan dat éne jaar waarin het al in de Paasvakantie 30 graden was. Waarin de hele lente ongewoon warm was. (Volgens mij zo’n 6 jaar geleden, dat moet dus 2011 of 2012 geweest zijn.) De zomer was dat jaar wel typisch Belgisch, niet zo geweldig dus, maar dat kleine feit heb ik vakkundig uit mijn geheugen gewist.

Kijk, het is een lange, grijze en zelfs koude winter geweest. Ik heb nood aan zon en aan warmte. Ik wil mijn melkwitte benen (een jaar geen zomer in Italië en de benen fluoresceren bijna) een kleurtje gunnen. Geduld is een schone deugd, ik weet het, want na de maartse buien volgen ook nog de aprilse grillen, maar ik bezit die deugd niet 😉. Het is genoeg geweest. De sneeuw en koude mag terug opgeborgen worden tot volgende winter, wanneer ik ze de allereerste keer wel terug kan appreciëren. Aangezien de spinnen al naar buiten komen en we daar ook mee moeten leven, mag er toch iets zijn om naar uit te kijken.

Maar kom, het is koers deze namiddag en Greg Van Avermaet is in vorm. En wie weet schijnt in Milaan de zon wel…

Klein geluk #6 – de lenteversie

Ik weet niet of u vandaag al buiten bent geweest, maar het is warm en aangenaam! Het ideale moment voor een portie klein (lente)geluk.

De eerste keer 15 graden. Wat een zalig gevoel als je voor het eerst na een lange grijze winter en een periode van intense vrieskou voor het eerst geen winterpull hoeft aan te trekken. Om de zon voor het eerst terug met warmte te voelen. En dan te beseffen dat we dit soort temperaturen dagelijks beleefden, op zomervakantie in Noorwegen vorig jaar. De eerste echte lentedag, wat doet dat ongelooflijk deugd. Het geeft meteen zin in koude schotel en ijsjes 😉.

De allereerste narcisjes. Ze waren er in onze tuin al een paar weken, één klein bosje koppige bloemetjes. Ze hebben de vrieskou overleefd. Ternauwernood, want ze zagen er toen zo verrimpeld en zielig uit. Maar kijk, een weekje betere temperaturen en ze leven weer op. Bovendien ziet het ernaar uit dat ze binnenkort wel eens (veel) gezelschap zullen krijgen. Er duiken overal knoppen op en onze tulpen in het gazon steken ook terug hun kopjes op. Laat maar komen, hoe meer hoe liever, maar wel veel liefde voor die kleine, koppige narcisjes die al een paar weken in hun eentje het lentegevoel hoog hielden.

Een mooie bos tulpen in huis. Ik ben dol op tulpen en ik keek al een paar weken uit naar een mooie bos bloemen, maar de kwaliteit viel een beetje tegen. Of ik was gewoon te laat voor de schoonste bloemen, dat is ook een mogelijkheid. Maar woensdag was ik op tijd en waren de bloemen ook gewoon mooi. En dus kozen we gele tulpen, “voor het lentegevoel”, zei de oudste. Sindsdien maakt mijn hart elke keer een lentesprongetje als ik de vaas tulpen passeer. Het geeft instant lentegevoel en het zet aan tot opruimen, tot schoonmaken, tot een nieuwe start. Al slaag ik er al dagen in om dat gevoel te onderdrukken 😉.

De was droogt buiten. Na een hele winter droogrekjes vol natte kledij in onze veranda, hangt de was weer buiten te drogen. Dat gaat een pak sneller, ruikt een pak frisser (naar lente en buiten) en strijkt ook een pak makkelijker. Ook al moet je soms alle hens aan dek zetten om tijdens een regenbuitje alles zo droog mogelijk in te halen. Het rekje staat er nog, maar wat kijk ik uit naar het moment dat we dat weer even kunnen opbergen.

De eerste fietstocht. Het is intussen verschrikkelijk lang geleden dat ik nog buiten op een fiets zat, maar die eerste rit na de winter is altijd de fijnste. Een flauw zonnetje dat aanvoelt alsof het 30 graden is, wind in je haren en tijd hebben om de omgeving te spotten op lentebloemetjes. Dat je de dagen erna nog véél te lang zadelpijn hebt wegens absoluut niet meer getraind, nemen we erbij. Zeker omdat het écht wel de bedoeling is om dat stalen ros wat meer van stal te halen.

Intussen is het hier hoe langer hoe meer aan het betrekken: er is regen op komst, maar de dag is te mooi om er niet van te genieten. Het is tijd om naar buiten te trekken, om te ademhalen, om te genieten, om dat winterlijf weer aan het sporten te krijgen. Geniet van deze schone lentedag!

Lente

Klein geluk #5

20180216_150021[1]Een speciale week, want wij hebben hier Krokusvakantie. Dat betekent zo goed als een hele week vol kleine geluksmomenten met ons allemaal samen. Maar tegelijkertijd sloegen ook de ziektekiemen al voor de tweede keer in drie weken hard toe en heeft het een volle week geduurd eer ik me stilaan beter begon te voelen, eer ik terug normaal en zonder pijn kon eten. Dat zullen dan de voordelen van het ouder worden zijn zeker: dat “middelbare” lijf heeft al wat meer tijd nodig om te recupereren…

Maar toch, er was deze week te veel klein geluk:

  • De zon schijnt, de lente is in het land. De was kon deze week buiten drogen (en kwam ook effectief min of meer droog terug binnen). En zongedroogde was strijkt gewoon een pak beter en sneller, niet?
  • De eerste narcisjes staan in bloei in onze tuin. Na alle grijze, grauwe winterweken een schoon hoopvol teken dat de natuur ook aan een lente-omwenteling bezig is.
  • Onze oudste heeft een “familie-afspeellijst” samengesteld op Spotify, met voor elk wat wils. Het maakt onze verplaatsingen meteen mijn favoriete moment van de week. Zeker als onze dochters uit volle borst “hun” nummers meezingen. Accenten incluis.
  • Algemene hilariteit als de mama een jaren ’90 dansje toepast op “hun” nummers. Naar verluidt moeten wij in “onze tijd” toch verschrikkelijke dansmoves getoond hebben. Dat wij niet in schaamte ter plekke neergebliksemd zijn, blijft een onverklaarbaar gegeven. Maar grappig is het dus wel.
  • De oudste had deze week te veel energie en stortte zich op de keuken. Er waren biscotti con cornflakes, er was brownie en er was een heerlijke penne al forno-ovenschotel. We hebben niet geklaagd, maar (met mate) gesmuld.
  • Samen met de dochters naar “Groeten uit…” kijken. Het blijft geweldig om hun commentaar te horen en zien op “onze” tijd, op hoe wij leefden en uitgingen.
  • Een dagje reserveren voor de echtgenoot. Samen genieten.
  • Je in de winkelstraat erover verbazen dat die afgrijselijk lelijke shorts uit de jaren ’80 terug in de winkels hangen en dus binnenkort allicht weer het straatbeeld zullen kleuren. Alles komt terug, maar sommige dingen hadden écht wel in de jaren stillekes mogen blijven…
  • Uitslapen! Bizar hoe het (minstens) een week kost om alle vermoeidheid uit je lijf te krijgen (en die wallen tot min of meer aanvaardbare proporties terug te dringen) en het amper 1 mindere nacht vergt om je er als een zombie te laten uit zien.
  • ER ZIJN TERUG WITTE TWIXEN IN DE WINKEL! Ik heb meteen een jaarvoorraad ingeslagen en claim bij deze ook de rest.
  • Ik ben bij met de was en de plas deze week.

De zon schijnt, er bloeien voorzichtig hier en daar al wat narcisjes en krokusjes en binnenkort begint het wielerseizoen weer. Dat hardnekkige virus is min of meer mijn lijf uit en ik voel me uitgerust. Laat de lente nu maar écht komen, ik ben er volledig klaar voor 😉.

Buikgriep en lenteweer

Zo lang hebben we naar de zon gesmacht. Een hele grijze winter lang was het aftellen tot het eindelijk blote benen-weer zou worden. Dan is het in België eindelijk fantastisch zomer-, pardon, lenteweer en slaat het griepvirus ongenadig toe. Dan zie je het zonnetje stralend schijnen vanachter het vensterglas terwijl jij ellendig in de zetel hangt. Dan komen de dochters en de echtgenoot thuis van school, blozend en genietend van het schitterende weertje en verslaap jij de hele namiddag.

Soms kan je timing ongelooflijk slecht uitkomen en dit was er zo eentje. Wanneer je niets liever wil dan eindelijk van het eerste lentezonnetje genieten, hang jij in de zetel. Intussen zie je via je social media de ene na de andere foto opduiken van “de eerste barbecue” van het jaar, het eerste “ijsje” van het jaar. Zie je kinderen met blote benen en blote armen buiten spelen terwijl jij de temperatuur binnen maar wat hoger zet. Neem je het tv-dekentje er toch even bij omdat je voor de verandering weer kou hebt. Het was buiten allicht warmer dan binnen…

Voor de dochters was mama’s ongelukkige griepje dan weer een klein meevallertje. Zij zitten immers in examenperiode (of hadden net gedaan) en dus vonden ze het best wel aangenaam dat er iemand in huis was. Alleen jammer dat mama haar normale examen-verwennerij niet kon bovenhalen, maar in plaats daarvan zichzelf heel zielig lag te vinden in de zetel.

Anderhalve dag later is het ergste leed alweer geleden. Het bleek een kort maar krachtig virusje. En dus waag je je voor het eerst buiten en krijg je prompt een paar regendruppels over je heen. En sta je verwonderd te kijken dat de autothermometer ook effectief 20,5 graden aangeeft. De lente was dus toch écht in het land. Maar donderdag en vrijdag maken we ons lentegemis goed. Tijdens de middagpauze. Laat dat tweede ijsje van het jaar maar komen! Het zal dubbel zo hard smaken.

sick

(www.someecards.com)

Just a perfect day…

20170316_131043[1]_miniWat. Een. Stralende. Dag! Volop genieten van het zonnetje én een zeer aangename temperatuur. Heel even hing de lente in de lucht. Toen ik tijdens mijn middagpauze mijn gezondheidswandelingetje deed, zat de studentenstad waar ik werk vol leven. Studenten hielden hun middagpauze op het Ladeuzeplein, de terrasjes zaten vol en het was aanschuiven voor een ijsje. Ik zag (witte) blote benen, t-shirts en hier en daar werd er zelfs al een auto gespot met het dak open. Het was een vrolijke dag met geweldige, blije, zomerse muziek op de radio. Het zonnetje dat de hele dag fel door het raam scheen gaf extra energie: ik heb er een productieve werkdag opzitten.

20170316_191704[1]_miniEn het was zelfs al tijd voor ons eerste ijsje van het jaar! Want een zomerse dag is niet “af” zonder ijsje. En dus reden we naar onze dorpscremerie en haalden er onze portie zomers geluk. “Zo blij dat de lente er eindelijk is”, verzuchtte de echtgenoot. Toen ik lachte dat hij dan maar goed moest profiteren, want dat het er morgen weer op zit, kreeg ik de plaatselijke wijsheid terug: “Dat hebben we dan toch maar gehad.”

Soms moet het niet meer zijn: het zonnetje dat volop straalt, een helderblauwe hemel, blije muziek, goed gezelschap en een ijsje. Een perfecte dag. Een mens heeft eigenlijk niet veel nodig om gelukkig te zijn, als je maar weet te genieten van wat je hebt. En misschien doen we dat wel te weinig. Ik toch…

Lentekriebels

Oef. De zon leeft nog. Ze is niet voor eeuwig verdwenen achter de grijze, mistige wolkenbrij van de afgelopen weken. Het heeft even genoeg geregend, we krijgen een weekje zon en lentekriebels. En meteen doet dat wonderen voor mijn humeur, mijn energiepeil, mijn uitgerustheidsgraad en mijn optimisme.

lente

(www.loesje.nl)

Het geeft toch een heel ander gevoel als je ’s morgens de rol in je slaapkamer optrekt en het zonnetje schijnt. Of je trekt de rol op en de straat is nat, je ziet de regendruppels al opspatten en het wolkendek zit helemaal dicht. In het eerste geval krijg ik instant energie, in het tweede geval zou ik niets liever doen dan de rol terug naar beneden laten, lekker terug in mijn warm bedje duiken en slapen tot de zon wel door de wolken komt piepen.

Blijkbaar bestaan er mensen die absoluut geen last hebben van het weer. Dat heb ik nooit begrepen, want zo lang als ik me kan herinneren was het leven mooier, kleurrijker en vrolijker als de zon scheen. Het hoeft voor mij zelfs niet per sé 30 graden zijn, ik kan gerust ook (heel even) genieten van een besneeuwde winterdag – als de zon maar schijnt. Ik wil zelfs de bittere winterkoude verdragen, zolang het maar niet grijs en nat is.

Het was een mooi weekend. Onze narcisjes staan ineens volop in bloei en geven de tuin meteen kleur. De was werd aan de wasdraad gehangen en raakte voor het eerst in weken ook écht droog buiten. Zelfs onze hond stond dit weekend niet binnen de minuut zielig voor het raam te blaffen om alstublieft terug binnen te mogen met een blik in haar ogen dat het toch écht wel geen weer is om een hond door te jagen. Wat durven wij dat beestje toch allemaal aandoen? Ja, ook zij is een echte zonneklopper. Ze genoot duidelijk van het buiten zijn en van het zonnetje. Ze installeert zich dan ergens in de zon en kan dan zonder problemen een halve dag buiten gelukkig zijn.

De natuur herleeft, ik ook. Stiekem durfde ik zelfs al eens in de zomerkast kijken, maar voor blote benen was het toch nog te vroeg. Eer een verstokte koukleum als ik echt opgewarmd raakt, moet het nog net iets warmer worden, en moet de warmte net iets langer aanhouden. Maar we leven op hoop… en op zonne-energie. Al minstens tot en met donderdag. Net genoeg om de platte batterijtjes uit het rood te krijgen. Tot het volgend weekend weer regent, waait en stormt. Maar dat ligt nog héél ver voor ons. Toch?

Energiearme februari

Was het de nasleep van de drukke, sociale verplichtingen in december en januari? Was het het grijze, sombere weer dat op mij drukte? Feit is dat februari een moeizame maand was en dat ik last had van een serieus energiedipje. Niet alleen ik trouwens, ook de kinderen kregen in de loop van de maand een virusje. De oudste miste 3 dagen school en dat was jaren geleden. De jongste was dan weer ziekjes tijdens het weekend, maar bleek net op tijd min of meer gerecupereerd voor school. Wij waren hier met zijn allen blij dat de krokusvakantie aanbrak op het einde van de maand, want de batterijtjes moesten dringend opnieuw opgeladen worden.

Grijze, sombere maand. Ben ik nu de enige die last heeft van het weer? Ik voel me meteen een stuk beter bij een stralend zonnetje. Langs de andere kant zakt mijn energie als ik ’s morgens zie dat we weer aan het begin van een grijze, sombere, regenachtige dag staan. Sinds een tijdje probeer ik mijn dagelijkse stappen te halen en doe ik vaak tijdens mijn middagpauze een wandelingetje door de stad waar ik werk. Meestal geeft me dat energie en zorgt het ervoor dat ik een pak minder last heb van het namiddagdipje. De extra zuurstof en het even weg zijn vanachter de computer en vanachter mijn bureau zorgt voor ideeën en creativiteit. Maar de laatste week was het niet bepaald een aanlokkelijk idee om me in de grijze miezer buiten te storten, ook al gaat het dan maar om een halfuurtje stappen. Het idee is dat je ademt, dat je even lucht krijgt en in mijn gedachten lukt dat niet als je verscholen zit onder een paraplu.

Energiespaarstand. Het ging me deze maand niet goed af. Er was geen energie voor hobby’s, voor extra’s. Zelfs het huishouden lukte me deze maand amper. Daar waar het elke week mijn doel is om de strijk afgewerkt te hebben vooraleer ik aan de manden van de volgende week begin, lukte dat deze maand niet. En het ging niet om een mandje strijk op overschot, neen, meestal kon ik mijn hele zaterdag bijwerken van de vorige week en kon ik ’s zondags beginnen aan de strijk van de volgende week. Die dan ook weer bleef liggen. Het was deze maand een vicieuze cirkel en de extra hulp die ik ten einde raad inriep was ook maar een doekje voor het bloeden. Gelukkig heb ook ik nu twee dagen krokusvakantie en kan ik de nieuwe maand eindelijk starten met lege wasmanden.

Nog niet zo lang geleden zou ik me ontzettend druk gemaakt hebben in wat ik zelf als mijn “eigen falen” of “tekortschieten” zou beschouwen. Intussen heb ik geleerd om niet altijd zo streng te zijn voor mezelf. Het lukte me niet, geen man overboord. We hadden nog altijd kleren en in het slechtste geval lukt het best om ’s morgens nog een paar stuks te strijken zodat we niet in schandalen vallen. Want met ouder worden weet je dat er na een mindere periode altijd weer een actievere periode opduikt. Als de zon ooit weer gaat schijnen ;-). Tot dat gebeurt, beperken we ons tot hetgeen écht moet en besparen we energie: we gaan op tijd slapen, we slapen uit, we schrappen energievreters, we beperken onze sociale activiteiten tot het minimum. En dan is het fijn om te lezen dat je niet de enige bent.

Bloemetjes. En dan opeens, midden in een grijze, stormachtige week, steken in onze tuin ineens de eerste bloemetjes op. De eerste tekenen van de lente die op komst is. Net bij de start van een nieuwe maand. Net voor twee dagen recuperatie. Het is mooi, het geeft rust, het geeft verlangen naar de lente. Het geeft energie. Februari is achter de rug, maart kan alleen maar zonniger, mooier en beter worden.

20170303_095821_mini

Aprilse grillen…

April was een koude maand met twee gezichten. Telkens opnieuw slingerend van het ene uiterste in het andere. Een maand waarin we ziek waren en een feestje vierden. Een maand waarin goed nieuws uitmondde in stommiteiten. Een maand met hoogtes en laagtes.

Het was alweer een drukke maand. Elk weekend stond er minstens één activiteit op het programma. Leuk allemaal. We vierden de vierde geboortedag van het petekindje, de tweede verjaardag van het metekindje, er was de communie van de jongste, de opendeurdag bij de echtgenoot op school, we woonden een theatervoorstelling bij en eindigden met een lentefeest in de familie. De avondafspraken heb ik dan ook zoveel mogelijk trachten te beperken. Het huishouden schoot er deze maand zo al regelmatig bij in. Ik zit nog altijd met een strijkachterstand en ondanks hulp van oma raak ik maar niet bijgebeend. Al heb ik op dat vlak grootse plannen voor het lange weekend. Tegen zondag hoop ik eindelijk nog eens met lege manden een werkweek te kunnen ingaan.

IMG_6355Lang geleden trouwens dat april nog zo koud was. Normaal gezien wissel ik de zomer- en winterkleren telkens in de Paasvakantie. Met een sjaal erbij is het dan meestal wel te doen om na Pasen de zomerkleren – in laagjes – uit de kast te halen. Dit jaar heb ik tot vandaag (2 mei) mijn winterjas en winterkleren gedragen wegens afgrijselijke kou. Vorige week had ik zelfs spijt dat ik mijn handschoenen niet bij had. (En ja, ik ben een koukleum. Onder de 20 graden blijven mijn handen en voeten in ijsklompen veranderen en nestel ik mij ’s avonds liefst met een deken tot boven de oren in de zetel.)

Maar nu we dit lange weekend voor even de warmste plek in Europa zullen zijn, wordt het tijd voor de grote wissel. De jongste heeft morgen een facultatieve verlofdag, wat geweldig goed uitkomt. Dan kan zij meteen ook passen en kunnen we weer kleren sorteren. De oudste kan dan donderdag volgen. Kunnen we meteen ook een inventaris maken van de kledij die de dochters voor de zomer nog nodig zullen hebben. Maakt de mama een lijstje van “noodzakelijke” aankopen, terwijl de dochters hun “gewenste” aankopen oplijsten. Vreemd genoeg blijkt dat meer niet dan wel overeen te komen ;-).

Intussen blijven de dochters maar groeien. Vorige week had de jongste een paar nieuwe schoenen nodig. Het blijft vreemd om te constateren dat we hier intussen met zijn drieën dezelfde maat delen. Bovendien heb ik nog maar 5 cm over op de kleinste, die maar blijft doorschieten. Nog een jaartje misschien en dan zal ik officieel de kleinste in huis zijn. De oudste zit intussen met de regelmaat van de klok in mijn kleerkast. Ze vist er basisstukken uit (zo durft ze wel eens ongevraagd een zwart vestje te lenen) en heeft haar zinnen gezet op één van mijn zomerjurkjes. Waar ze – dat moet ik toegeven – ook wel fantastisch mooi mee staat. Maar ikzelf ben/was er ook niet mis mee, volgens de verder uiterst objectieve echtgenoot.

Gelukkig is ze niet over alle jurken even enthousiast. Sommige kledingstukken vindt ze best ok “voor een vrouw van mijn leeftijd”. Of dat nu een compliment was of niet, daar ben ik eigenlijk nog niet uit. Ik durf/wil het eerlijk gezegd ook niet vragen…

Enfin, wij zijn hier allemaal blij dat de aprilse grillen (even) voorbij zijn en dat we een paar rustige, warme dagen in het vooruitzicht hebben. We plannen terrasjes, een barbecue, ijsjes, een uitstapje en veel rust. We vinden dat we voorlopig wel genoeg stommiteiten gehad hebben. En tussendoor gingen we ook nog eens het huishouden bijwerken. Allicht zullen er keuzes gemaakt moeten worden. Rigoureus. Dat wordt weer een strijkachterstand begin volgende week ;-).

Maart was…

Een beetje ziekjes. De griep heeft hier in huis goed toegeslagen deze maand. Ik bracht ‘m binnen en één na één gingen de huisgenoten plat. Sommigen erger dan anderen en blijkbaar worden de oudjes hier in huis het zwaarst getroffen. Telkens met een week tussen sloeg het griepvirus toe. Onze dochters sloegen zich er nog redelijk door en toen we na de oudste gespaard bleven, dachten we dat het voorbij was. Maar toen werd het Paasvakantie en bleek de echtgenoot alsnog geveld. Uiteraard, leerkrachten sparen dat op tot de vakantie ;-).

Vakantie. Het griepvirus van de echtgenoot zorgde voor een rustige vakantie. Het was nodig en het deed deugd. We sliepen uit, we werkten onze stapels wasmanden (min of meer) bij en we deden de nodige boodschappen. De oudste en de mama vonden dan toch nog een communieoutfit voor het feest binnen 2 weken en een aantal boodschappen of taken die al héél lang op ons to do-lijstje stonden, werden eindelijk uitgevoerd. Zo raakte ik dan toch bij de opticien om lenzen te bestellen en vonden we de ideale zeteltjes voor ons leeshoekje in de tuinkamer…

Examens. De oudste had in het derde middelbaar nog paasexamens van alle vakken van minstens 2 uur. Examens van dinsdag tot en met maandag. En ze begon met een stevige valse noot: tijdens haar eerste weekend studeren (voor Latijn) kampte ook zij met een – gelukkig iets minder zware variant – griepvirusje. Barstende hoofdpijn leverde haar dat op, maar ze nam een pijnstiller en leerde dapper voort. En wij keken toe, supporterden vanop de zijlijn en leefden mee. De mama met schuldgevoelens en de vrees dat ook de migraine bij de genetische kruising toch mee overgeleverd werd. Maar ons meisje beet door en ze kreeg loon naar werken. Tot haar grote blijdschap en tot onze grote trots. Ook de jongste kreeg vlak voor de Paasvakantie haar rapport en ook zij deed het alweer uitstekend.

Londenreis. Voor de zesdejaars worden op de school van de echtgenoot buitenlandse reizen georganiseerd. Vaak is de echtgenoot van de partij bij de Londenreis. Ook voor ons is dat eigenlijk wel een gezellige periode, want oma en opa komen die week logeren, om mee de kinderen op te vangen.

Maar dit jaar was het toch een beetje anders dan anders. Want op 22 maart vond de terreuraanval plaats in Zaventem en de Brusselse metro. Het was een hele dag spannend of de buitenlandse reizen wel zouden kunnen plaatsvinden. Maar de reizen gingen door en dus vertrok de echtgenoot dinsdagnacht heel vroeg naar Londen. Het was toch met gemengde gevoelens, bij ons allebei. Er gebeurde zoveel die eerste dagen en mijn maatje was er niet. Even de dag bespreken, even overleggen of aftoetsen, dat lukte niet. Hun programma was immers goed gevuld, veel tijd om te bellen was er niet.

Wel sms’ten we meer dan anders. Er ging informatie over en weer. Voor de echtgenoot werd het een intense reis en een prachtige ervaring. De groep klitte heel goed samen en ze waren in gedachten vaak in België: de National Gallery kleurde zwartgeelrood, er was een herdenkingsmoment op Trafalgar Square. Een aantal leerlingen liep ook rond met Belgische sjaals, t-shirts of vlaggetjes en ging het gesprek aan met straatartiesten die tekenden “voor België”. Ze voelden veel solidariteit en dat deed hen deugd. Wij keken hier in België veel nieuws en staken kaarsjes aan. Toch waren we allemaal heel opgelucht toen de echtgenoot terug “veilig” thuis was. Die paar dagen scheiding, zeker in deze intense omstandigheden, doen ons telkens opnieuw beseffen hoe gezegend we wel zijn: we zijn allemaal gezond en we hebben elkaar.

IMG_6309Wij kijken hier al uit naar april: er komt weer een feestje aan en de lente hangt in het land. Binnenkort wordt het weer tijd om de kasten te wisselen en de zomerkledij boven te halen. Maar eerst hebben we nog een weekendje vakantie en daar gaan wij nog even van genieten!