Mijn dochter is niet “lekker”

Vorige week stond er bij ons nog eens een schaatsuitje gepland. Met de dochters en aanhang waagde ik mij tijdens een mooie namiddag aan het discoschaatsen. En het lukte! Ook ik bleef recht op mijn schaatsen ;-). Terwijl ik samen met de jongste rondjes draaide, amuseerde de oudste zich uitstekend met haar vriendin. De sfeer was goed: gekleurde spots, af en toe een rookkanon, het was niet te druk en ook de muziek was best te pruimen. De jongste maakte er een sport van om de mama zoveel mogelijk te dubbelen en het was leuk.

Een klein donderwolkje aan een verder rimpelloze dag was de opmerking van één van de schaatsers aan het adres van de oudsten: “Mijn broer vindt je lekker”. Tot 2 keer toe. Ik heb het laten passeren. En dat ligt bijna een week later nog altijd op mijn maag.

Dat ik als mama moet wennen aan het feit dat de dochters opgroeien, staat als een paal boven water. In mijn ogen is het helemaal nog niet zo lang geleden dat ik zwanger was en dat dat piepkleine baby’tje voor het eerst in mijn armen werd gelegd. Dat baby’tje waar ik toen op slag verliefd op werd en dat ik toen voor eeuwig beloofde te beschermen. Dat ik wilde behoeden voor alle pijn, leed en verdriet in de hele wereld. Maar ze groeien op en je leert loslaten. Al snel heb je door dat dat beschermen misschien toch niet zo’n bereikbaar ideaal is en dus probeer je hen weerbaar te maken. En je probeert hen te laten experimenteren, je laat hen eens met hun kop tegen de muur lopen en je hoopt dat ze hun lessen zullen trekken. Al doe je dat – volgens hen – zeker niet vaak genoeg en vooral niet vroeg genoeg.

Dat er op een bepaald moment jongens op hun pad zouden komen, was voorspelbaar. Dat zij er eerder aan toe blijken te zijn dan wij, lag ook voor de hand. Waar is de tijd dat ik hen nog kon wijsmaken dat ze niet mochten kussen voor hun 28ste? En ze – in fasen – doorkregen dat de mama en de papa zich daar zelf niet aan gehouden hadden (ah ja, want toen wij 28 waren, waren we al getrouwd en was de oudste net geboren)

Maar toen een 12-jarige gast de oudste meisjes “lekker” noemde, had ik het toch wel even moeilijk. Gelukkig was ik niet de enige. Ook mijn dochter kon de woordkeuze niet echt waarderen. “Lekker, dan lijk ik een ding uit de winkel waar je even wil in bijten”, zei de oudste achteraf. Of het als een compliment bedoeld was, weet ik niet, maar zo kwam het in ieder geval niet over. Wel relativeerde ze het ook: “het is maar crapuul van de ijsbaan, mama, het is nog niet zo erg”.

Dat weet ik 5 dagen later echter nog altijd niet. Een 12-jarige jongen die hem onbekende meisjes van 14 “lekker” noemt, moeten we zijn bedenkelijke woordkeuze dan maar “jong en naïef” noemen? Een jeugdzonde? Een gebrek aan opvoeding? Of is dit een teken des tijds? Is dit nu wat men noemt de generatiekloof en ben ik te oud geworden om dit te begrijpen?

Toch, als ik een tip zou mogen geven aan de would-be Casanova: let op je woordkeuze als je je verleiding succesvol wil afronden. En nog eentje: het helpt absoluut niet als je dit spelletje tegelijk ook met andere meisjes probeert. Want dat hebben onze dames echt wel door hoor, ook al probeer je dit in jouw ogen discreet een halve ronde verder.

Goddelijke burgers en ander fastfood

Sinds wij vorig jaar in Londen onze kinderen voor het eerst in een écht hamburgerrestaurant kregen en ze dat gelukkig ook konden waarderen, hebben we eindelijk een alternatief gevonden voor de pizza en pasta. En dus hebben we de voorbije maanden hier en daar wel wat geëxperimenteerd met hamburgers. En of we er plezier aan beleefd hebben ;-).

burger_miniGrote winnaar voor ons gezin is “Il Cardinale” in Mechelen. Absoluut een aanrader voor de betere hamburgers, of het nu runds- of kippenburgers zijn. Schappelijk van prijs én sinds de verhuis naar het nieuwe pand ruim én mooi kader. Ook de zelfgemaakte ice-tea of limonade vielen bij onze zoetekauwen wel in de smaak. Bovendien houdt het restaurant een constant hoog niveau: ik ben er intussen al minstens 5 keer geweest (in gevarieerd gezelschap) en het is er telkens even lekker. Kom wel op tijd als je de “goddelijke” burgers van Il Cardinale wil uittesten: je kan er niet reserveren én het restaurant zit snel vol!

Ook De Burgerij is een uitstekend hamburgerrestaurant. Wij zijn al een aantal keren gaan eten in de vestiging van de zaak aan het MAS in Antwerpen. Heerlijke burgers, zowel de runds- als de kippenvarianten, maar een klein beetje wisselvallig van kwaliteit. Toen we er de laatste keer met het gezin gingen eten, was de burger van één van de dochters een beetje zwart. Jammer. Want voor de rest is het er erg verzorgd, een mooi interieur én serveren ze zalig lekkere frietjes.

Ellis Gourmet Burger is voor mij persoonlijk de minste van de drie, al liggen De Burgerij en Ellis zeker niet ver uit elkaar. Maar ik ben een kippenburger-eter. In Ellis Gourmet Burger krijg je echter geen kippenburger, maar een kipfilet op je broodje. En dat vind ik echt jammer. Het eet moeilijker dan een kippenburger en het smaakt ook anders. Gezonder misschien, maar uiteindelijk ga je toch naar een hamburgerrestaurant om eens goed te zondigen. (Ik toch!) Al moet ik er wel aan toevoegen dat de koolsla van Ellis Gourmet Burger niet te kloppen is. By far de beste van de drie, maar je gaat nu eenmaal voor de hamburgers en niet voor de bijgerechtjes 😉

Naast de hamburgerrestaurantjes hebben we het afgelopen jaar ook “Balls & Glory” en “Würst” getest. Van “Balls & Glory” van Wim Ballieu ben ik niet zo wild. Hoe je het ook draait of keert, het is én blijft een (grote) gehaktbal (weliswaar met een sausje erin) met puree. Ik vind het niet geweldig gepresenteerd (maar dat is uiteraard ook moeilijk) en ik mis écht wel mijn portie groentjes. Het was zeker niet slecht, maar het is niet iets dat ik opnieuw wil doen.

“Würst” van Jeroen Meus in Leuven hebben we gisteren nog uitgetest. Op shoppingtrip wilden we de “haute dog” wel eens proberen. Is het een aanrader? Ik houd mijn antwoord nog even in beraad. De hotdogs zijn heerlijk: de Mexico ’86 was zeker een pikant toppertje, maar je betaalt wel 9 euro voor enkel een (gepimpte) hotdog, en dat vind ik toch wel veel geld. Geen slaatje erbij, geen frietjes. Heb je er voldoende mee gegeten? De 4 dames gisteren zeker wel, maar ik twijfel of de echtgenoot er genoeg aan zou hebben. Bovendien moet je er soms lang wachten: zo stonden ze er gisteren rond 12.15 uur tot buiten aan te schuiven. Ontzettend veel plaats om te zitten is er ook niet. Maar toen we rond 13.20 zelf een poging waagden, werden we wel onmiddellijk bediend en konden we aan de toog ook probleemloos zitten. Qua smaak zeker te proberen, maar qua budget niet iets om elke week te doen…

En jullie? Hebben jullie fastfood-aanraders? Tips voor veggie-fastfood zijn zeker welkom! Al zal het hier thuis misschien voorlopig wel onmogelijk blijken om de dochters en de echtgenoot  weg te houden bij de “goddelijke” burgers uit Mechelen ;-).