Ouderzonden #5 – Gula

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De vijfde uitdaging draait rond:

#5 Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht) Wat kan je je kinderen nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Alweer een poepsimpele uitdaging. Het antwoord lag deze keer overduidelijk voor de hand én werd trouwens meteen bevestigd toen ik deze vraag aan beide dochters voorlegde: boeken. Uiteraard nadat we rekening gehouden hebben met de basisbehoeften zoals liefde, eten en kledij. Doodgraag zien we onze dochters, altijd en overal. Ook als we toch eens boos of teleurgesteld zijn of hen moeten corrigeren, dan nog houden we met heel ons hart van hen.

Zelf ben ik opgevoed met de stelregel: “op eten en kleren wordt niet bespaard”. Het is zo’n stilzwijgende erfenis die ik onbewust ook in mijn eigen gezin toepaste. Er is altijd voldoende (gezond) eten in huis om een héél leger te voeden. Daarnaast is ook de voorraad comfort food uitgebreid. Ook al proberen we de gezonde stelregels toe te passen en te matigen met onze gastronomische zonden, alles is wel in huis 😉.

Wat kledij betreft, was het vroeger zo dat we misschien niet ontzettend véél kleren hadden, maar ze waren wel van degelijke kwaliteit. Wat soms irritant was als je een bepaalde broek of zo beu gezien was en stiekem al een hele tijd zat te hopen dat er een onherstelbare scheur in zou verschijnen, maar dat nooit gebeurde. Toch nooit bij die éne broek die je zo graag kwijt wou, maar op miraculeuze wijze overkwam het je wel bij je lievelingsspullen. Waardoor je nog langer opgescheept zat met die éne broek en die nog eens meer moest dragen ook…

Deze gulden regel heb ik bij de dochters ook altijd toegepast. Met uitzondering van de periodes van onstuitbare groei. En met limieten. Bij een stapel van x aantal ongedragen t-shirts trek ik wel de grens als ze voor mijn neus staan met alweer een onmisbaar nieuw t-shirt. Dan moeten ze hun zakgeld maar aanspreken. Misschien zijn ze dan meer geneigd om hun eigen aankoop naar waarde te schatten (en te dragen 😉!)

Maar naast deze basisbehoeften zeg ik zo goed als nooit “neen” als onze dames een nieuw boek gezien hebben dat ze absoluut nog willen lezen. Mogelijk moeten we het begrip “basisbehoefte” wel even herdefiniëren. In dit gezin zijn boeken dat absoluut ook. Een boek scherpt de fantasie. Een spannend verhaal verdrijft uren verveling. Het vele lezen heeft mijn dochters’ wereld geopend en hen een ruimere woordenschat opgeleverd. En zoveel meer. Zowel de echtgenoot als ikzelf zijn echte mensen “van de letteren”. Zelf lezen we ook veel en vaak. We zijn dan ook dolgelukkig dat de leesmicrobe is overgeërfd door onze dochters. Niet dat we hen een keuze gegeven hebben: we hebben onze meisjes al van kleins af aan met boeken “overrompeld”.

Dat we allemaal een volle boekenkast hebben, is dan ook een logisch gevolg. En dat onze verzameling nog steeds groeit, allicht ook. Dat we vaste bezoekers zijn van de bib en de oudste soms teleurgesteld terugkeert met de mededeling dat ze écht wel alles al gelezen heeft wat er stond, kunnen we niet ontkennen. Dat we soms maandenlang aftellen tot dat éne vervolgboek uit die fantastische serie EINDELIJK in de winkels zal liggen, is ook een vaststaand feit. Dat we geen stadsbezoek kunnen doen zonder ook even een boekenwinkel in te duiken (en met een paar aanwinsten huiswaarts te keren), overkomt ons ook geregeld. Vakantie betekent in ons geval ook dat we met liefst 20 boeken (en dat zal nog een onderschatting zijn) in de koffer het huis uit rijden, op weg naar zon en een zwembad om rustig te kunnen lezen. Uren op een stuk…

Dus ja, als we ergens “gulzigheid” in vertonen, dan is het wel in boeken. Hoe meer, hoe liever, lijkt ons devies wel te zijn. Maar onze boeken worden dan ook plat gelezen. De jongste plundert de boekenkast van de oudste, die op haar beurt (bij gebrek aan beter) ook wel eens mama’s kast induikt. Intussen hebben we de microbe zelfs doorgegeven aan het neefje: Harry Potter en ook hij was verkocht… Maar wat heb ik deze “ouderzonde” met plezier doorgegeven 😉!

 

Leestip: “De nachtegaal”, pakkend én aangrijpend!

nachtegaalBen je op zoek naar een mooi boek om de tweede week van de Paasvakantie door te komen? Dan raad ik je graag “De nachtegaal” van Kristin Hannah aan. Prachtig, aangrijpend, zeker de moeite waard om in huis te halen.

Dinsdag ging ik met de oudste naar de bib. Ze was weer eens door haar boeken heen en wou maar al te graag een nieuwe lading in huis halen. En als je daar dan toch bent, kan je beter ook maar eens meekijken. Naar dit boek hoefde ik niet echt te zoeken. Het is nog maar pas verschenen en stond dus bij de “sprinters” in onze bib, de boeken die je in een week moet uithebben… Ik heb me laten vangen door het reclamezinnetje “Voor de lezers van “Het familieportret” en “De bakkersdochter”. “Het familieportret” staat hier in onze kast. Ook dat vond ik een ontroerend boek. En dus nam ik de sprinter mee, in een poging om nog eens een boek in een week uit te lezen.

Het heeft me eigenlijk niet veel moeite gekost. Je wordt helemaal in het verhaal gezogen. Het is spannend en laat je niet los. Er gebeurt zoveel dat je blijft lezen. De korte samenvatting volgens bol.com:  “De zussen Viann en Isabelle hebben altijd een goede band gehad, ondanks hun verschillen. Isabelle, de jongste en brutaalste van de twee, woont in Parijs, terwijl Viann op het platteland van Frankrijk een rustig bestaan leidt met haar man Antoine en hun dochtertje. Maar dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit en Antoine moet meevechten. Met het voortduren van de oorlog wordt niet alleen de relatie tussen de zussen zwaar op de proef gesteld, maar ook hun moed en hun gevoel voor goed en fout. Kan Viann haar beste vriendin verraden als het leven van haar kind op het spel staat? Moet Isabelle haar familie in gevaar brengen als dat betekent dat ze levens kan redden? Hoe kan je overleven als de wereld om je heen in elkaar stort?”

Zeer slim ook van de schrijfster: ze heeft 2 bekende verzetsverhalen in het verhaal geweven. Beide verhalen waren me niet onbekend. Maar ik heb dan ook al sinds mijn jeugd veel interesse in oorlogsverhalen. Mijn opa langs moederskant is tijdens de oorlog naar Duitsland afgevoerd en er uiteindelijk tewerkgesteld bij twee Duitse boeren. Met de familie van de ene boer heeft mijn familie nog altijd contact. Mijn opa was daar in goede handen en dat zijn we nooit vergeten. Al sinds ik een kind was, probeer ik te begrijpen. Waarom mensen doen wat ze doen in extreme omstandigheden. Ik heb dus veel gelezen en veel gezien: documentaires, films,…

Is dit verhaal een hoogvlieger? Het is een roman en het verhaal is ook geromantiseerd. Er zit bovendien wel héél veel heldendom in één familie. Maar toch vond ik het pakkend. Toch begrijp je waarom de zussen doen wat ze doen. Kristin Hannah is in “De Nachtegaal” zeer goed in het schetsen van de karakters en hun beweegredenen. Enkel het stuk met de tweede Duitse ingekwartierde kapitein vond ik erover. Volgens mij had het boek niets aan kracht ingeboet zonder zijn sadistische trekjes.

Ik heb “De Nachtegaal” in twee dagen uitgelezen. Ik vond het mooi en pakkend én ik heb een traantje weggepinkt (maar ik leef me dan ook sterk in én ik ben nogal makkelijk ontroerd…) Hoogstaande literatuur zou ik het niet meteen noemen, maar het is een goed verhaal en er is zorg besteed aan de karakterschetsen van de leading ladies en hun motieven. Het is een aangenaam tussendoortje; laat je meeslepen en aangrijpen, dat heb ik ook gedaan 😉

PS: Toen we gisteren terug in de bib waren, ging ik meteen op zoek naar “De Bakkersdochter”. Helaas uitgeleend, maar het boek lijkt me de 50 cent reservatiekosten wel waard 😉 Ook zocht ik ander werk van Kristin Hannah. Tot mijn grote verbazing bleek ik van haar toch eerder al boeken gelezen te hebben. Maar dat zijn echt wel romannetjes, meer à la Santa Montefiore,… Die boeken waren me in geen geval bijgebleven (ik was er rotsvast van overtuigd dat ik nog nooit van de schrijfster gehoord had). In vergelijking met haar andere werk springt “De nachtegaal” er voor mij echt wel uit. In die mate zelfs dat het me verbaast dat het om éénzelfde schrijfster gaat. Laat je dus zeker niet afschrikken en probeer “De Nachtegaal” gewoon uit!

Stiekeme (boek)pleziertjes

Een paar weken geleden werkte ik aan een blog over “guilty pleasures”. Ik raakte zo geïnspireerd dat alleen al het beschrijven van mijn stiekeme (muziek)pleziertjes voldoende was om een blogje te vullen. Waarom er geen reeksje van maken? En ja hoor, ik heb al een paar ideetjes in mijn hoofd zitten die ik de komende weken verder zal uitwerken.

Eén van mijn grote liefdes is lezen. Veel lezen. Ik lees constant én overal. Ik lees kranten, tijdschriften, websites, artikels, blogs, columns, strips, romans, biografieën,… Ik heb altijd wel een boek liggen waar ik in bezig ben. Ik zet héél graag mijn tanden in een sterk verhaal, maar van tijd tot tijd heb ik nood aan een luchtig tussendoortje. Iets waar je niet al te veel moet bij nadenken. Iets waarvan het einde voorspelbaar is, maar waarbij de weg ernaartoe belangrijker is dan het “happy end”. Een liefdesromannetje of wat chicklit.

Toen ik nog studeerde en véél boeken verplicht moest lezen, durfde ik al eens afwisselen met een stationsromannetje. Het heeft zo wel iets, eerst Calvino, Stendhal, Flaubert of de Laclos verteren vooraleer er een Harlequintje tussen te gooien. Leest makkelijk, is op een uur of twee uit én je hoeft er geen dagen op te zitten herkauwen om zeker te zijn dat je alle dubbele bodems begrepen hebt.

Jaren later doe ik dat nog steeds. Ik wissel zware boeken af met lichtere verhalen. Na “De Engelenmaker” of “Post voor mevrouw Bromley” mag er wel eens wat lichters volgen. Maar de Harlequintjes ben ik wel ontgroeid. Ik heb intussen zelfs een lijstje met “vereisten” voor mijn ontspanningslectuur:

  • Graag afspelend in Italië of een Engels landhuis
  • Mag met “historische” component
  • Doe mij maar familiegeschiedenis (over verschillende generaties)
  • Met een “familiegeheim” dat door de nieuwste generatie ontrafeld dient te worden
  • Liefst ook een beetje goed geschreven

Mijn favoriete stiekeme (lees)pleziertjes:

venetiaans1. Mary Nickson – Het Venetiaanse Huis. Van de echtgenoot cadeau gekregen toen we omwille van de jonge dochters vakantie vierden in België. Het was dat jaar een typisch Belgische zomer. Dit boek (dat zich voornamelijk afspeelt op Korfoe) bracht de zon. In één ruk heb ik dit uitgelezen, om daarna ongelooflijke goesting te hebben om meteen te vertrekken…

Weken heb ik nog over zon gezaagd; ik denk dat de echtgenoot zich zijn cadeau toen in stilte af en toe verwenst heeft 😉

Wharton2. Lucinda Riley – Terug naar Wharton Park. De ideale vakantielectuur. Aan de kant van ons zwembad in Italië de tijd volledig uit het oog verliezen. Vergeten dat je af en toe toch ook eens het zwembad in kan om af te koelen. Het gejoel en gelach van de spelende kinderen om je heen totaal niet meer horen, maar volledig opgaan in het verhaal. Een Engels landhuis, een oud dagboek, de oorlogsjaren,… Meeslepend.

Rozen3. Leila Meacham – Rozen. Dit boek werd aangeprezen als de “Gejaagd door de wind” van de 21ste eeuw”. Volgens bol.com “een meeslepende familiegeschiedenis die drie generaties omspant tegen het decor van het broeierige Zuiden van de VS”. En dat was het wel. Je blijft lezen; je wil het “waarom” ontdekken. Mooi, onderhoudend, ideaal naast het zwembad 😉

Ik heb intussen van Meacham ook nog “Somerset” en “Korenblauw” gelezen, maar er zit weinig variatie in. Haar boeken volgen telkens hetzelfde stramien en verrassen niet meer.

Sashenka4. Simon Montefiore – Sashenka. De echtgenoot van romanschrijfster Santa Montefiore schrijft ook. Ik geloof dat hij historicus is, met een specialisatie/fascinatie voor de Russische geschiedenis. En daar gaat het in dit verhaal ook over: alweer een familieverhaal van vlak voor de Russische revolutie tot aan de periode van glasnost en perestroika. Pakkend, ontroerend.

Voor mij vooral omwille van de knappe setting in de Stalin-periode nét dat niveautje hoger dan zijn schrijvende echtgenote. Hier moest ik een traantje wegpinken én dit heb ik toch wel even moeten verteren. Helaas kon zijn tweede roman “Serafima” niet meer verrassen of ontroeren. Jammer.

Hebben jullie nog tips? Wat is voor jullie de ideale ontspannende lectuur? Welke boeken hebben jullie mee op vakantie om aan het zwembad te verslinden? Kwestie van al een lijstje te kunnen maken voor het volgende verlof 😉