Klein geluk #5

20180216_150021[1]Een speciale week, want wij hebben hier Krokusvakantie. Dat betekent zo goed als een hele week vol kleine geluksmomenten met ons allemaal samen. Maar tegelijkertijd sloegen ook de ziektekiemen al voor de tweede keer in drie weken hard toe en heeft het een volle week geduurd eer ik me stilaan beter begon te voelen, eer ik terug normaal en zonder pijn kon eten. Dat zullen dan de voordelen van het ouder worden zijn zeker: dat “middelbare” lijf heeft al wat meer tijd nodig om te recupereren…

Maar toch, er was deze week te veel klein geluk:

  • De zon schijnt, de lente is in het land. De was kon deze week buiten drogen (en kwam ook effectief min of meer droog terug binnen). En zongedroogde was strijkt gewoon een pak beter en sneller, niet?
  • De eerste narcisjes staan in bloei in onze tuin. Na alle grijze, grauwe winterweken een schoon hoopvol teken dat de natuur ook aan een lente-omwenteling bezig is.
  • Onze oudste heeft een “familie-afspeellijst” samengesteld op Spotify, met voor elk wat wils. Het maakt onze verplaatsingen meteen mijn favoriete moment van de week. Zeker als onze dochters uit volle borst “hun” nummers meezingen. Accenten incluis.
  • Algemene hilariteit als de mama een jaren ’90 dansje toepast op “hun” nummers. Naar verluidt moeten wij in “onze tijd” toch verschrikkelijke dansmoves getoond hebben. Dat wij niet in schaamte ter plekke neergebliksemd zijn, blijft een onverklaarbaar gegeven. Maar grappig is het dus wel.
  • De oudste had deze week te veel energie en stortte zich op de keuken. Er waren biscotti con cornflakes, er was brownie en er was een heerlijke penne al forno-ovenschotel. We hebben niet geklaagd, maar (met mate) gesmuld.
  • Samen met de dochters naar “Groeten uit…” kijken. Het blijft geweldig om hun commentaar te horen en zien op “onze” tijd, op hoe wij leefden en uitgingen.
  • Een dagje reserveren voor de echtgenoot. Samen genieten.
  • Je in de winkelstraat erover verbazen dat die afgrijselijk lelijke shorts uit de jaren ’80 terug in de winkels hangen en dus binnenkort allicht weer het straatbeeld zullen kleuren. Alles komt terug, maar sommige dingen hadden écht wel in de jaren stillekes mogen blijven…
  • Uitslapen! Bizar hoe het (minstens) een week kost om alle vermoeidheid uit je lijf te krijgen (en die wallen tot min of meer aanvaardbare proporties terug te dringen) en het amper 1 mindere nacht vergt om je er als een zombie te laten uit zien.
  • ER ZIJN TERUG WITTE TWIXEN IN DE WINKEL! Ik heb meteen een jaarvoorraad ingeslagen en claim bij deze ook de rest.
  • Ik ben bij met de was en de plas deze week.

De zon schijnt, er bloeien voorzichtig hier en daar al wat narcisjes en krokusjes en binnenkort begint het wielerseizoen weer. Dat hardnekkige virus is min of meer mijn lijf uit en ik voel me uitgerust. Laat de lente nu maar écht komen, ik ben er volledig klaar voor 😉.