Sad life

IMG_7007Het bioritme van onze tieners spoort niet met ons bioritme. Integendeel. De laatste weken had de oudste een druk sociaal leven en dat laat zijn sporen na. Onderbroken nachten zijn weer ons deel, ik voel me vermoeid, heb meer koffie nodig om de dag door te komen en heb zwaardere dipjes. Al moet ik eraan toevoegen dat het een jaarlijks wederkerend fenomeen is. September, de start van het nieuwe schooljaar, de overgang van het (soms) prachtige en warmere zomerseizoen naar regenachtige, koude, grijze dagen is altijd wat moeilijker te verteren en zorgt jaarlijks voor een energiedipje.

Maar meestal compenseren we dat dan door het in de weekends wat rustiger aan te doen. Door geen grootse plannen te maken, door uit te slapen, door het ritme te laten zakken. Maar sinds de oudste uitgaat, betekent de start van het schooljaar uiteraard ook het opdrijven van de sociale activiteiten. En toevallig concentreerde zich dat dit jaar in een drukke oktobermaand: haar verjaardagsfeestje met de vriendinnen, een verjaardag van een vriendin (met fuif) en één van dé fuiven van het jaar uit de streek, toevallig drie weken na elkaar. Dat in combinatie met ook nog wat activiteiten van de oudjes (ja hoor, dat bestaat, ook wij hebben soms nog een sociaal leven 😉) was dodelijk.

Het is niet zozeer het opstaan midden in de nacht dat het zwaar maakt, want we kunnen daarna natuurlijk verder slapen en het gemiste uurtje ’s morgens compenseren. Maar voor mij is het wakker worden problematisch: ik slaap daarna een pak minder diep, word ook veel vaker wakker en heb het gevoel niet uitgerust te zijn. En dat geldt zeker voor uitgangsactiviteiten op een zaterdagavond. Als ze op vrijdagavond uit geweest zijn, krijg ik zaterdagnacht nog een kans om de onderbroken nacht goed te maken. Maar bij een onderbroken zaterdagnacht staat de werkweek meteen daarna al voor de deur.

Als je aan kinderen begint, weet je dat gebroken nachten erbij horen. We lachten er vroeger altijd mee dat er een reden is dat je best vroeg aan kinderen begint. Dan ben je fysiek nog in staat om het vele opstaan ’s nachts en de onderbroken nachten te verteren. Bovendien hebben wij niet te klagen gehad: onze meisjes zijn altijd goede slapertjes geweest, op wat sporadische ziekte- of nachtmerrienachten na. Maar 15 jaar later, als zij aan hun sociale uitgangsleven beginnen, ben je wel 15 jaar ouder natuurlijk. En beginnen er hier en daar al eens wat fysieke mankementjes op te duiken. Ik heb vooral geleerd om op tijd en stond rustmomenten in te bouwen, zodat je er vol tegenaan kan gaan in de hectiek van het leven.

Uiteraard gunnen we onze dochters hun sociale leven, hun fuiven en alles wat erbij hoort. En natuurlijk brengen we hen met plezier en pikken we hen graag terug op. Maar we zijn stiekem ook blij dat er de komende weken eens niks gepland is zodat we hier wat kunnen recupereren. Bovendien zal de week vakantie in het Allerheiligenverlof deugd doen voor het energiepeil van de oudjes. Voorlopig zijn er nog geen grootse plannen. Al behoort ook dat tot de geplogenheden van het leven met tieners in huis: het zal allicht niet zo rustig blijven: die agenda’s kunnen last minute nog heel wat wijzigingen ondergaan.

Maar binnen een jaar of 10 zullen we ook die periode weer kunnen afsluiten. En dan zal ik allicht toch ook weer weemoedig zijn dat er alweer een fase voorbij is. Maar nu, na zo’n drukke periode als de afgelopen weken, durf ik wel al eens te berekenen hoeveel dagen precies we nog door moeten voor we weer normaal kunnen slapen 😉.

Oh look, it’s coffee o’clock!

We hebben 2017 gehaald en ik heb nog geen Cola Light aangeraakt. Intussen staan we al 3 weken droog. Wel compenseren we de nood aan cafeïne nog steeds met ons dagelijkse kopje koffie. Niets fijner trouwens dan opstaan met een dubbele caffe latte, vers uit onze Senseo. Er is geen mooier ochtendritueel dan de krant rustig lezen, op het gemakje ontbijten en eindigen met mijn “bakje zwarte troost”. Het is voor ons momenteel nog kerstvakantie, onze ochtenden verlopen dus heel erg relax.

Binnenkort klopt de dagelijkse realiteit weer aan. Het is net iets minder genieten als je ’s ochtends al vroeg de trein moet halen en dus al binnen de 5 minuten écht wel het huis uit moet zijn, maar per se nog dat kopje hete koffie naar binnen wil spelen. Tot mijn grote frustratie blijk ik toch niet helemaal hittebestendig te zijn. Het is bovendien niet bepaald aangenaam om de rest van de dag met een verbrand gehemelte te functioneren. 5 minuten extra inplannen om dat ongemak te voorkomen, zou al een wereld van verschil maken op zo’n morgen, maar kiezen tussen koffie of 5 minuten extra slaap is een onmenselijke opgave, of niet?

feliks10Maar heel soms mag het nog net iets meer zijn. Dan ben je op shopping trip in Lier en besluit je de winterkou even te ontvluchten in die ene nieuwe koffiebar, Feliks. Dan bestel je daar een “White Christmas” en krijg je zo’n gigantische, verse, heerlijke caloriebom. Om je duimen en vingers bij af te likken. En dan was er nog niet eens tijd om ons aan de taarten of de bagels te wagen. Ook al zagen ook die er overheerlijk uit. Besluit je daar ter plekke om snel een nieuw excuus te zoeken om naar Lier te trekken, om nog eens zo’n koffie te mogen degusteren.

En dan te bedenken dat één van de hoofdredenen om de Cola Light aan de kant te schuiven, mijn gezondheid was. In 2017 eindelijk af willen van de kunstmatige zoetstoffen en de bijhorende overmatige trek in zoetigheden. Tja, of zo’n “White Christmas” op dat vlak een vooruitgang is, dat betwijfel ik, maar man, wat hebben we van elk lepeltje genoten. En zeggen dat ik tot een half jaar geleden zelfs geen koffie dronk, op een zeldzame Starbucks na. Het kan verkeren.

Een ramp: onze Senseo is kapot

Vrijdagochtend begaf het klepje waarmee je het deksel van de Senseo vastzet, het. Daardoor is het toestel niet meer te gebruiken. Bij een poging waarbij ikzelf al drukkend het klepje verving, liep het water er langs alle kanten uit – jammer genoeg niet in het kopje. Verschillende oplossingspogingen hadden geen impact en dus zitten we hier voorlopig zonder koffie. En dat is een kleine ramp.

IMG_7007Grappig eigenlijk voor iemand die tot voor 3 maanden geen koffie dronk, maar door de heerlijke geur van een Italiaanse cappuccino van de echtgenoot toch voor de bijl ging. Al snel werd het een gewoonte. Een echte koffiefreak of cafeïneverslaafde ben ik nog steeds niet, maar ik moet wel bekennen dat ik mijn dubbele caffe latte na amper 3 dagen al mis. Vreselijk mis eigenlijk. Daar waar ik me voor de koffieperiode door de ochtend worstelde met een blikje cola light als opkikker bleek dit geen alternatief meer. Na amper 3 maanden smaakt het absoluut niet meer op een nuchtere maag. Een kleine test vrijdag eindigde met een half blikje in de gootsteen.

Jarenlang stond het Senseo-toestel hier stof te vergaren op het aanrecht. Mocht het enkel in actie komen als we bezoek over de vloer kregen. Dat was ook de reden dat we het zo’n 10 jaar geleden in huis haalden. Tijdens een uitwisselingsweek met een Italiaanse school zou een Italiaanse collega van de echtgenoot komen logeren. In onze ogen konden Italianen écht niet zonder hun dagelijkse portie cafeïne en dus zorgden we voor een oplossing. Bleek dat de Italiaanse collega eigenlijk meer een theeliefhebster was en dat het Senseo-toestel hier toch een week min of meer onaangeroerd bleef.

Maar de familie vaarde er wel bij. Mijn ouders hoefden hun thermos niet meer mee te zeulen als ze eens op de kinderen kwamen babysitten en tijdens feestjes kon er ineens wel een koffietje geserveerd worden bij de verjaardagstaart. Af en toe vergaten we nog eens om pads in huis te halen en moesten we nét voor de aankomst van de eerste gasten in allerijl nog terug naar de winkel, maar eigenlijk stond de Senseo vooral héél vaak in de weg op het aanrecht. Ooit was er zelfs eens een experiment met chocomelk via de Senseo, maar ook dat overtuigde ons niet: degene die ooit bedacht dat je ook wel chocoMELK op basis van water kon serveren, verdient wat mij betreft minstens een jaar eenzame opsluiting met enkel zijn eigen ondrinkbaar bruin vocht als beloning.

Maar de laatste 3 maanden ontwaakte de Senseo eindelijk uit zijn winterslaap. Elke dag serveerde het toestel een “dubbele” caffe latte en wat genoot ik daarvan. Het ontbijt was niet af zonder mijn bakje troost. Even een momentje rust voor ik me in de hectiek van de dag zou storten. Tot het vrijdag dus niet lukte en ik intussen al 3 dagen op mijn kin klop. Ontwenningsverschijnselen. Vreemd hoe snel je blijkbaar gewend raakt aan dat nieuwe ochtendritueel, hoewel je eerder zonder problemen 42 jaar overleefd hebt zonder.

En dus vroeg ik op de tweede ochtend zonder maar heel lief aan de echtgenoot of hij alstublieft misschien een nieuw toestel onder de kerstboom wil leggen? Of moet ik misschien toch maar een briefje naar de Sint sturen? Want ik ben écht wel héél braaf geweest dit jaar. En 34 koffieloze dagen is misschien toch nog wel héél lang om mijn gezinsleden op te zadelen met mijn ochtendhumeur ;-). Toch?

Un cappuccino, per piacere!

Het is gebeurd! Ik ben van kamp gewisseld. Ik drink koffie. Cappuccino, één kopje ’s morgens. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou schrijven. Ik was geen koffieliefhebber. Ik lust het wel, maar ik vond er eigenlijk niet veel aan. Bovendien wou dat zwarte goud nogal eens op mijn maag blijven liggen en durfde het mij ’s nachts al eens uit mijn kostbare slaap houden. Het hielp ook niet dat ik tijdens mijn zwangerschappen een plekje niet ver van de koffieautomaat had. Ik voel de misselijkheid nog opkomen telkens een collega een vers bakje troost kwam halen. Die geur! Waar ik tevoren zelden wel eens een kopje durfde te nemen, was ik na mijn zwangerschappen helemaal immuun voor koffie. En dus hield ik het bij warme chocolademelk of een sporadisch kopje thee.

Mijn cafeïnerush ’s morgens vond ik in mijn ochtendblikje Cola Light. En ja, ik weet het, het is een vreemde gewoonte. Dat zie ik toch telkens in de blikken van de omgeving als ik er thuis in de rapte niet in geslaagd ben om te ontbijten en dan maar op de trein mijn belangrijkste maaltijd van de dag naar binnen speel. Inclusief blikje Cola Light. Bovendien is het niet echt gezond, doe ik al eeuwen pogingen om de verslaving af te bouwen, zonder al te veel succes overigens, en heb ik steeds meer cafeïne nodig om hetzelfde effect (een iet of wat wakkere staat) te bekomen.

Verandering van omgeving kan dan deugd doen. Zeker omdat je in Italië zo goed als nergens nog Cola Light vindt. Bovendien maakt het niet echt deel uit van het gemiddelde ontbijtbuffet in een Italiaans hotel. En dus dronken we water, of (vers) fruitsap. Tot de ochtend dat de echtgenoot voor één keer een kopje cappuccino bestelde. Wat rook dat ontzettend lekker. En dus bestelde ik de volgende ochtend ook een bakje Italiaanse troost. En smaken dat dat deed! De gebruikelijke neveneffecten bleven ook uit: geen last van een zware maag en rustige nachten.

En dus vroeg ik de volgende morgen opnieuw een kopje cappuccino, en de dag daarna nog eentje. De laatste week in Italië startte telkens weer met een zalige Italiaanse koffie. Het werd stilaan een gewoonte. En terug in België bleef ik dat volhouden. Want een Senseo hadden we al, voor het bezoek, weet je wel.

Intussen ben ik al een tijdje terug aan het werk. Liggen de echtgenoot en de dochters nog te slapen als ik opsta en aan mijn ochtendritueel begin. Elke morgen neem ik de tijd om te ontbijten, met een kopje cappuccino, mijn Italiaanse cornflakes en de krant erbij. Stiekem geniet ik wel van de rust ’s morgens, van het ontbijt in mijn eentje. Bij goed weer zit ik in onze tuinkamer, met de deur open, in het zonnetje.

IMG_7007En ja, tot mijn verbazing hoort daar nu ook een kopje koffie (of een caffè latte) bij. Het hoort bij de zomer, het hoort bij de rust ’s morgens, ik neem ook echt de tijd om ervan te genieten. Ik mis de cafeïneboost van mijn blikje Cola Light ook absoluut niet (en begin mezelf stilaan ook af te vragen hoe ik dat in godsnaam al die tijd op een quasi nuchtere maag naar binnen kreeg).

De hamvraag zal zich allicht begin september stellen als we hier allemaal samen terug aan onze ochtendrush beginnen en het een pak minder relax zal worden. Is de cappuccino een blijvertje of wordt het een Italiaanse zomerherinnering? Maar op één of andere manier lijkt het absoluut geen straf om de wekker een kwartiertje vroeger te zetten zodat ik nog op mijn gemak van mijn kopje koffie kan genieten. Stel je voor, binnenkort word ik nog een ochtendmens ;-)!