Vijf op vrijdag: mijn succesrecepten

Boston, baby!, de inspiratiebron voor dit rubriekje, vroeg me bij de start van 40 dagen bloggen wat mijn succesrecept is. Laten we er daar ineens 5 van maken 😉, op vrijdag.

  • Cake. Ik bak al zo lang ik me kan herinneren. In den beginne mochten we va en moe helpen bij het bakken (voornamelijk de potten uitlikken, maar daar was ik dan ook geweldig goed in), maar niet veel later mocht ik zelf ook aan de slag. Cake is makkelijk, omdat je het recept secuur moet volgen. Veel koks vinden net dat héél erg onaangenaam, ik vind het wel iets hebben dat je tot de gram nauwkeurig kan/moet/mag afwegen. Cake is intussen dan ook mijn vaste traktatie bij verjaardagen. En dat is dan meestal cake met kokos, noten en appels (uit Ons Bakboek) of amandelcake met chocolade (uit een Colruyt kookboek).
  • Chocolademousse. Het lievelingsdessert van de jongste dat ik eigenlijk veel te weinig maak. Zij prefereert gemengde chocomousse of witte chocomousse. De rest van ons gezin geeft de voorkeur aan melkchocolademousse. Maar als er potjes overblijven, zal de jongste zich wel opofferen, ongeacht de kleur van de potjes.
  • Pasta. Alle soorten. De jongste heeft een voorkeur voor pasta met prei en zalm (van Jeroen Meus), de oudste verkiest dan weer “Jeroens snelle pastaschotel” of “Penne al forno” (ook Jeroen Meus) en de echtgenoot is dol op Italiaanse balletjes in tomatensaus (Colruyt). Geef mij maar een gewone lasagna alla Nele, al speelt het eigenlijk niet zo’n rol: als het maar pasta is. Tot het iedereen zijn oren uit komt.
  • Witloof. Ik ben een ongelooflijke fan van deze Belgische klassieker en kook er ontzettend graag mee: kipfilets op Brabantse wijze (Colruyt) of witloof met ham en kaas én puree met een korstje (naar een familierecept) of zelfs witloofsoep. Ik maak het graag en lust het nog liever. Jammer genoeg is witloof NIET geliefd bij onze dochters. Tot een jaar geleden moesten ze nog elke keer proeven als het op tafel kwam, in de ijdele hoop dat ze het ooit zouden leren waarderen, maar ik heb het opgegeven. Ze lusten het niet, we voorzien dus een alternatief. Intussen vinden ze het best fijn als mama nog eens plannen maakt voor een ovenschotel witloof. De puree vinden ze wel heerlijk en de nuggets of fish sticks die dan voor hen als alternatief dienen, kunnen ze best pruimen. Laat de witloofschotels dus maar komen 😉.
  • Mattentaarten. Ik bak ontzettend graag en experimenteer regelmatig, vooral met koekjes en gebak. Ook de dochters hebben het bakvirus intussen al te pakken. We maken hier regelmatig biscotti con cornflakes, american cookies, brownies of andere (chocolade)lekkernijen. Mij doe je altijd plezier met mattentaarten, liefst zo vers mogelijk van de bakker. De lekkerste komen sowieso uit Geraardsbergen, en ja hoor, dat proef je, maar ik woon daar nu eenmaal niet (meer) in de buurt. Maar op een bepaald moment dacht ik: “laat ons dat zelf nu ook eens proberen”. En eigenlijk lukt dat best verbazend goed. Als je het bij kleine taartjes houdt. De matten krijg je nooit zo droog als bij een bakker (wat ik toch wel een beetje jammer vind), maar de smaak is absoluut de moeite. Alleen is het een lang uitgesponnen recept en moet je dus écht wel tijd vrijmaken. Voor speciale gelegenheden dus.

baksels-mini

Valt het op dat ik de voorkeur geef aan het zoete boven het zoute 😉? En dat ik gerust op desserts zou kunnen/willen overleven? Maar een mens moet nu eenmaal toch een reden vinden om te blijven sporten, niet?

Advertentie

Leve de herfst ?!

De herfst en ik, dat is nooit liefde op het eerste gezicht. Integendeel. Net als de voorbije jaren heb ik ook dit jaar weer een paar dagen lopen treuren om het verlies van de mooie zomer, de zon, de zomerjurkjes,… Maar sinds een week is er een kentering. Ik heb me verzoend met de komst van de herfst. Min of meer toch ;-).

En we moeten daar eerlijk in zijn, de liefde gaat bij mij echt wel door de maag. Na een weekje kniezen, koppig weigeren om de herfstgarderobe boven te halen, wegdromen bij de foto’s van ons vakantieverblijf in Toscane (ik volg de eigenaar van ons vakantiehuisje op Facebook en dan is het soms frustrerend om in het midden van een druilerige morgen een foto door te krijgen, “Beautiful Day”, van een zonovergoten Toscaans landschap), viel ineens mijn frank. De herfst is ook het seizoen van het witloof. Tijd voor witloof met ham en kaas!

witloof_miniMaandag was het zover. Ik had een late shift, en dus had ik in de voormiddag tijd om te koken. Verse courgettesoep en daarna mijn lievelingsgerecht. Als we vroeger thuis voor onze verjaardag mochten kiezen wat we aten, stond dit de helft van de keren op mijn verjaardagsmenu. (De andere helft van de keren opteerde ik voor een koninginnenhapje.) Het witloof werd dan steevast vergezeld van puree met een korstje. Zalig. Een van de eerste dingen die ik trouwens écht goed kon maken toen ik later met de echtgenoot ging samenwonen. Laat ons eerlijk zijn, het was niet echt zijn lievelingsgerecht. Maar na die eerste winter waarin hij het toch minstens één keer om de veertien dagen geserveerd kreeg, was hij er ook aan gewend.

Dat kan ik van de kinderen jammer genoeg nog niet zeggen. Naar ’t schijnt moeten kinderen iets minstens 10 keer proeven voor ze het lusten, maar ik denk dat we ons aantal proefbeurten al ruimschoots gehaald hebben en het is nog altijd geen succes. Gelukkig hebben wij altijd tomaten in huis en kipnuggets in de diepvries. Op de puree-met-het korstje zijn ze wel dol. En één hapje moeten ze nog altijd proeven. Ik leef nog steeds op hoop dat het ooit nog eens goed komt met hun smaakpapillen.

bakselsEn vanavond ben ik voor het eerst in bakmodus geschoten. De zomer is voor mij absoluut geen cakeseizoen. Ik ga de hitte dan écht niet nog wat opdrijven door de oven te verwarmen… Maar nu het al wat vroeger donker wordt én het ’s avonds in huis echt wel koud kan aanvoelen, is het wel leuk om te bakken. En deze avond had ik er tijd voor (gemaakt). En dus zit ik hier nu te bloggen terwijl er in de keuken een cake staat af te koelen en er nog koekjes in de oven liggen te drogen. De geur die hier nu in huis hangt, is zalig. Momenteel heb ik me dan ook (even) volledig verzoend met de komst van de herfst. Laat die mooie “oudewijvenzomer” van volgende week dus maar komen ;-).