Gestolen momentjes…

En toen kregen we toch nog een Indian Summer. Het werd dan ook nog één keer een buitenweekend, om toch maar geen streepje zon te moeten missen. Het was dubbel en dik genieten…

  • Van het zonnetje, dat alles meteen beter en mooier maakte.
  • Van de laatste barbecue dit seizoen, wie weet.
  • Van het laatste ijsje van dit seizoen.
  • Van een heerlijke gin-tonic met héél veel ijs en limoen.
  • Van de was buiten ophangen en een paar uur later zongedroogde en uitgewaaide lakens inhalen.
  • Van slapen in nieuwe lakens.
  • Van uitslapen.
  • Van buiten zijn.
  • Van lekker lang ontbijten in onze veranda met de deur een klein spleetje open (’s ochtends is het toch nog frisjes, hoor!).
  • Van cadeautjes shoppen met zijn viertjes (en de bijhorende commentaar van onze dames).
  • Van onze dames.
  • Van elkaar.
  • Van gezelschap en babbelen.
  • Van het verjaardagsfeestje van het metekindje en zijn zus.
  • Van taart eten.
  • Van kijken naar een voetballende echtgenoot en een keepend neefje.
  • Van de zonsondergang.

Het takenlijstje uit mijn hoofd is dit weekend niet afgewerkt, maar daar kunnen we voor één keer best mee leven ;-). Woensdag gaat het terug regenen, dan is er nog tijd genoeg voor alle praktische beslommeringen die nu even moesten wijken voor de (mogelijk) laatste zon van dit seizoen. Wat een zalige tweedaagse!

Advertentie

De 5 mooiste momenten in mijn leven

Er zijn in een mensenleven een aantal momenten die je nooit meer vergeet. Momenten waarop je keuzes maakt die je leven verder richting zullen geven. Momenten waarop je mensen ontmoet die je leven voor altijd zullen veranderen. Momenten waarop je je geliefd voelt, de koning te rijk, gekoesterd. Momenten waarop je hart overstroomt van liefde, van geluk, van ontroering.

  1. Het moment waarop ik de middelbare school verliet om te gaan studeren. Het is een bepalend moment in je leven: je legt je toekomst in een definitieve plooi. Of dat denk je dan toch. Je verlaat voor het eerst je huis en je dorpje. Je laat moeders rokken los om zelf vorm te geven aan je leven. Mijn hart lag bij de talen – al een tijdje – en eindelijk kon ik mijn ding gaan doen. Ik heb er nooit spijt van gehad, ook al was de studie zeker niet altijd wat ik verwacht had en ook al bleken er – toen ik mijn hart volgde – toch ook onderdelen te zijn die ik niet zo graag deed en waar ik minder aanleg voor had, zoals (algemene) taalkunde ;-). Achteraf is hetgeen ik geworden ben allicht niet hetgeen ik verwachtte toen ik aan mijn studies begon (toen ging ik voor leerkracht Frans), maar toch zou ik het zo opnieuw doen.
  2. Het moment dat de echtgenoot en ik een paar vormden. We cirkelden al even rond elkaar, maar toen was het daar. Niet dat het altijd rozengeur en maneschijn was: het duurt een tijdje eer je samen een evenwicht vindt en dat moet je bij elke ingrijpende gebeurtenis opnieuw zoeken. Er was strijd, er was ruzie, er waren misverstanden, maar er was ook altijd veel liefde, humor en samenhorigheid. Het was en is nog altijd wij tweeën en daar ben ik intens gelukkig om en ongelooflijk trots op.
  3. Onze trouwdag. Ten overstaan van alles en iedereen je liefde aan die ene bijzondere persoon mogen verklaren, het blijft één van de mooiste dagen uit mijn leven. Het was ook een prachtige dag: warm en zonnig en voor het grootste stuk liep de dag ook zoals we dat gehoopt hadden. Zo goed als iedereen die we erbij wilden hebben, was ook van de partij. En het was een leuk feestje. Het allermooiste moment overviel ons toen we ’s morgens in alle vroegte naar huis reden en we voor het eerst op die bijzondere dag alleen met zijn tweetjes waren. Toen, terwijl de zon al terug aan de hemel stond, drong het besef door: we zijn man en vrouw, voor de rest van ons leven.
  4. De geboorte van onze dochters. Twee heel bijzondere dagen. De oudste kwam in ons leven op een mooie, warme zomerdag. Dat kleine wonder, geboren uit onze liefde, een prachtige mengeling van ons beiden. Op slag verliefd was ik. Dag op dag 2,5 jaar later, midden in een besneeuwde winternacht, kregen we een tweede wondertje. En opnieuw wordt je hart volledig door elkaar geschud. Opnieuw zoveel liefde. Het moment dat de oudste haar zusje voor het eerst ontmoette, staat in mijn hart gegrift. Mijn twee meisjes, de mooiste geschenken die ik in mijn leven ooit gekregen heb. En natuurlijk voel je je ook ontzettend kwetsbaar, word je overvallen door de verantwoordelijkheid voor die hulpeloze wezentjes, maar dat volgt pas later. Er is niks te vergelijken met de roes die je overvalt dat allereerste uur dat je kindje in je armen ligt na de geboorte.
  5. Het vijfde mooiste moment uit mijn leven is niet één specifiek moment, maar een verzameling herinneringen, heel vaak gelinkt aan “overgangsrites” van onze meisjes. Hun eerste groentepapje, hun eerste woordje, hun eerste stapjes. Voor het eerst naar de onthaalmoeder, naar de kleuterklas, naar het eerste leerjaar, naar het middelbaar,… Hun eerste dansoptreden, hun eerste tenniswedstrijd. Onze eerste reis samen, en alle andere reizen die nog mochten volgen. Zoveel prachtige kleine momenten die de echtgenoot en ik samen mochten delen. Met onze dochters, met onze familie, met onze vrienden.

Natuurlijk is het vaak ook gewoon maar het leven zoals het is. Natuurlijk stormt het hier soms en zijn we regelmatig moe en is het van tijd tot tijd trekken en sleuren om alles gecombineerd te krijgen en ook nog tijd te vinden voor elkaar. Maar dan kan het zo’n deugd doen om terug te blikken, samen herinneringen op te halen en de fotoalbums te doorbladeren om te beseffen dat we het goed hebben samen. En dat onze grootste rijkdom net daar ligt, en in de kunst om dat naar waarde te schatten. (Al mag ik die kunst volgens de echtgenoot zeker nog wat meer beoefenen…)

trots

(www.pinterest.com)

Waar ik blij van word…

De dagen zonder klagen zijn vandaag gestart. Ook bij mij. Niet dat ik dat ooit 10 dagen op een stuk volhoud. Maar het begin was er vandaag alvast (min of meer). In plaats van uiting te geven aan bepaalde frustraties zal ik deze avond nog eens een “tourke du living” fietsen op mijn hometrainer en maakte ik vandaag, op de Internationale Dag van het Geluk, een lijstje van de (kleine) dingen waar ik gelukkig van word.

  1. De echtgenoot en de dochters. Uiteraard. Mijn grootste bron van geluk.
  2. Uitslapen
  3. Zon en vakantie
  4. Een heerlijk rustig ontbijt met de krant erbij
  5. Een verse mattentaart bij dat ontbijt
  6. Dat éne kopje Caffé Latte ‘s morgens
  7. Rondhangen in pyjama
  8. Mij klaarmaken voor een feest, met alles erop en eraan: mooie kledij, haren en maquillage in orde en dan de blik van de echtgenoot als hij me ziet
  9. Een concert van Bruce Springsteen, Pearl Jam, Snow Patrol,…
  10. Een lang vergeten liedje dat je opeens terug op de radio hoort
  11. Bloemetjes
  12. Chocolade
  13. Het allereerste Italiaanse ijsje op vakantie
  14. Een grapje dat lukt: met uitgestreken gezicht een valse bewering brengen, je toehoorder er laten in trappen en dan al na een paar seconden “strijk gaan”
  15. De jongste kietelen
  16. De laatste knuffel voor het slapengaan
  17. De slapende dochters nog even een kusje gaan geven als ze in hun bed liggen – niets schoners dan de onschuld van je kind
  18. Samen de slappe lach krijgen
  19. Met de dochters en de echtgenoot op uitstap
  20. Bijkletsen met vriendinnen
  21. Headbangen en dansen in het algemeen
  22. In onze tuinzetel met een boek “een kleurke opdoen” in de eerste zon van het jaar
  23. Eindelijk dat éne ding vinden waar je al zo lang naar zocht, of het nu een kledingstuk is, dat éne perfecte paar schoenen, iets voor in huis of een fantastisch mooi boek
  24. Hoge hakken – om op te staan natuurlijk, van erop lopen word je net iets minder gelukkig
  25. Fietsen als je het goede ritme te pakken hebt
  26. Kussen en flirten met de echtgenoot
  27. Mijn zonnebril opzetten
  28. De eerste keer blote benen in de zon
  29. In bed kruipen – van zodra het opgewarmd is
  30. Lege wasmanden en een opgeruimd huis – dat eerste kwartier nadat de kuisvrouw is geweest
happiness

(www.quoteaddicts.com)

As we speak #hectische januari

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Haast en spoed… Januari was een hectische maand. Een combinatie van teveel (Nieuwjaars)feestjes, een drukke professionele agenda, en een activiteitenagenda die nogal vol zat en niet echt goed afgestemd was. Het was een maand van thuis snel even binnenwaaien en alweer vertrekken. Het was een beetje chaotisch: de planning werd regelmatig omgegooid, er werd te vaak met dagen geschoven. Het was veel improvisatie en daar hou ik niet zo van. De goede voornemens voor 2017 – maat houden – bleken moeilijk uitvoerbaar. Maar de maand zit erop, we zijn opnieuw met een schone lei gestart en planden onze eerste week meteen bomvol. Zucht.

Wandelen. Het perfecte tegengewicht tegen de drukte. De leiband nemen en de hond vragen of ie mee gaat wandelen. Ook de jongste en de echtgenoot offerden zich wel al eens op. Het was schoon weer deze maand. Koud en zonnig. De sloten kregen zelfs een laagje “kelderijs”. Terwijl de hond haar terrein markeerde, ons heel vaak ophield om nog eens te snuffelen en te ontdekken wie haar was voor geweest, waaiden wij uit. We genoten van het zonnetje en lieten de wind de muizenissen uit ons hoofd blazen. Dat we daardoor ook ons stappenaantal haalden, was ook mooi meegenomen. Maar mijn wandelenthousiasme neemt wel een flinke duik van zodra het miezert of erger. Duimen voor een vroege lente dan maar, of voor een koude, zonnige winterprik?

Lezen. Een hele maand was ik in de ban van Bruce Springsteen, “Born to Run – Mijn verhaal”. Ik leerde “The Boss” kennen dankzij de echtgenoot. Hij was een grote fan en sleurde me ergens in de tweede helft van de jaren ’90 mee naar mijn eerste Springsteen-optreden. Ik was meteen verkocht. De power, het ritme, de rush die uitgaat van de concerten, de vertelkracht. Intussen vergezel ik de echtgenoot al een kleine 20 jaar, heb ik al meer dan 10 optredens meegemaakt en het blijft elke keer weer een belevenis. Het was fijn om dit nu allemaal eens van de andere kant te kunnen bekijken. Om te zien hoe de rocker dit zelf beleeft, om (een stukje van) de mens achter de zanger, bandleader, performer te leren kennen. Zijn geluk, zijn onzekerheden, zijn demonen.  Het was herkenbaar: je hoort de stem van de optredens in het boek. Mooi, ontroerend, soms hard en vol onzekerheid. Een aanrader voor zij die de concerten weten te waarderen!

Het volgende boek ligt intussen ook al klaar: “Dokter Zjivago”. Benieuwd of dit familie-erfstuk (mijn opa had vroeger een exemplaar op het schap onder de tv staan. Ik herinner me nog goed de beeltenis van Omar Shariff) de tand des tijds heeft doorstaan. Ik popel om eraan te beginnen!

Cola Light. Nog steeds afgekickt! Deze week vond ik dat ik bewezen had lang genoeg zonder te kunnen en haalde ik nog eens een blikje boven. Eén slok was voldoende om te beseffen dat het écht niet meer lekker is. En dus heb ik de rest van het blikje door de gootsteen laten verdwijnen. Het kan me niet meer bekoren. Straf als ik bedenk hoeveel moeite het me kostte om tijdens mijn zwangerschappen 9 maanden lang van de aspartaam weg te blijven. Het was telkens het eerste wat ik vroeg na de bevalling, “en dan nu een Cola Light”. Het smaakt me niet meer. Jeuij!

Onze januari was hectisch en bij momenten een beetje chaotisch. Er was minder tijd voor elkaar dan ik gewenst had. En toch. Met mijn meisjes “The Choice” kijken en met zijn drieën een zakdoekje nodig hebben op het meest pakkende moment. Ons klaarmaken voor een familiefeestje, mijn beide opgroeiende dochters de trap zien afkomen en ongelooflijk fier zijn op die twee knappe dames in wording. Geflatteerd zijn als dat ene nichtje de dochter met de mama verwisselt. Gelukkig kan ook de dochter er ook nog mee lachen ;-). De echtgenoot missen als hij één nachtje “op verplaatsing” is voor teambuilding. Me groot houden, maar toch reuzeblij zijn als hij gewoon weer thuis is amper één dagje later. Het zat ‘m deze maand écht wel in de kleine dingetjes

Tijd voor “hygge”

hygge

(www.pinterest.com)

Nu de herfst volop in het land is, de regen met bakken uit de lucht valt, de wind giert en het vroeg donker is, trekken wij ons hier terug in de gezelligheid van ons huisje. Blijkbaar zijn we daarmee hip, want we volgen zo volledig de nieuwste Deense hype, hygge. Volgens de Libelle van deze week, het “nieuwe geluksrecept”. Naar verluidt komt het Nederlandse “gezelligheid” het dichtst in de buurt. Kort door de bocht betekent hygge dat je je geluk vindt in de kleine dingen en volop profiteert van die simpele geluksmomenten, als tegengif tegen de koude, donkere, sombere maanden die we voor de boeg hebben.

Wat betekent hygge voor mij in deze donkere maanden?

  1. Gezellig onder een tv-dekentje in de zetel hangen, tegen elkaar aan, met de kaarsjes aangestoken
  2. Een kop warme chocomelk met échte chocolade
  3. Liefst daar nog een versie brownie bij, en die mag gerust nog een beetje warm zijn
  4. Nog even in de slaapkamer van de dochters binnenspringen vooraleer wij gaan slapen, een kusje op hun voorhoofd drukken en één van beiden iets onverstaanbaars horen mompelen
  5. In je warme bed kruipen onder het warme donsdeken, lekker gezellig tegen elkaar aan
  6. Verse lakens
  7. Uitslapen
  8. Een verse mattentaart, de weekendkrant en eindelijk tijd om die helemaal te doorbladeren
  9. Een goed boek lezen en niet kunnen stoppen, ook al staan er alweer een paar manden strijk te wachten
  10. De allereerste voetstappen zetten in verse sneeuw
  11. In bad zitten weken tot je vingers en tenen helemaal gerimpeld zijn
  12. Als het vriest dat het kraakt toch buiten gaan tot je gezicht helemaal koud is en dan terug binnen de warmte induiken
  13. Samen uitgaan, de tijd hebben om je eens helemaal mooi te maken en dan zijn gezicht als hij je te zien krijgt
  14. Dat éne kopje Caffe Latte ’s morgens
  15. Een onverwacht fijn gesprek, met de dochters, met de echtgenoot of met een vriendin
  16. De post-examen winkeluitstap met de dochters en hun vriendin(nen). Genieten van de gezellige (jonge) drukte.
  17. Die éne Neuhaus-praline die sowieso bij het winkeluitstapje hoort
  18. De kerstboom versieren
  19. Op zoek gaan naar het perfecte cadeautje voor de echtgenoot en de dochters en hun onbetaalbare gezicht als ze het openen
  20. Het allereerste marsepeinen varkentje, mariabeeldje of chocolade mannetje van de Sint
  21. Het moment dat je de deur van je werk uitwandelt en je vakantie officieel is begonnen
  22. De gezichten van de dochters en daarna de neefjes en het nichtje met Sinterklaas
  23. Comfort food voor de dochters en de echtgenoot tijdens de examens en hun onderlinge samenhorigheid
  24. Het allerlaatste examen en de opluchting/vreugde/vrolijkheid van de dochters dat het alweer achter de rug is
  25. Een serie bingewatchen tijdens het verlof en er nog eentje bijdoen omdat je toch kan uitslapen… en toe, alstublieft, nog eentje? Echt de allerlaatste (vanavond)…

Dat Deense concept, die “hygge”, het heeft écht wel iets. Alleen al door dit lijstje te bedenken en samen te stellen, begin ik op slag uit te kijken naar die nochtans donkere maanden die eraan komen ;-).

As we speak #mei

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Genieten. Van het zonnetje dat even geweldig haar best deed. En dat net in het lange weekend. Gek hoeveel schoner het leven is als de zon schijnt. Hoe meer energie een mens heeft als dat hele lijf niet bezig is met de interne chauffage op 24 graden te houden ;-). Hoeveel deugd het doet na een lange winter om weer t-shirts, jurkjes en rokjes boven te halen en de eerste zon op je lijf te voelen. Om met een boekje in de ligzetel in de tuin te gaan zitten. Om een zonnebril op je neus te hebben. Om de hometrainer buiten te rijden en daar je uurtje training af te werken. In de schaduw van de notenboom, maar toch je sporttopje erin gebrand zien staan. Een heel weekend door wassen en plassen, toch al fluitend, alleen maar omdat het zonnetje schijnt.

veranda

(Foto Aldera)

Genieten van onze veranda. Na amper een weekje zalig weer de nieuwe tuinkamer niet meer kunnen missen. Ontbijten, lunchen en dineren in de eetkamer (omdat die toevallig in de tuinkamer staat). Absoluut niet meer begrijpen waarom je zolang getwijfeld hebt of je dat ding wel zou zetten. Telkens opnieuw tegen de echtgenoot verzuchten dat het toch een zalige kamer is. Ook met de ramen wagenwijd open. ’s Avonds het huis laten afkoelen door de ramen nog een tijdje te laten openstaan en toch een pak minder last hebben van muggen en vliegen omdat het vliegenraam alles tegenhoudt. Nu al veruit onze favoriete plek in huis en dan zijn onze leeszeteltjes nog niet gearriveerd. We hebben er 2 besteld, wedden dat het vechten wordt voor een plekje? En dat wij opgelucht zullen zijn als de kinderen eindelijk in bed liggen en wij het leeshoekje eens voor onszelf zullen kunnen opeisen?

Eten. Hoogtepunt deze maand was vast en zeker de brunch voor Moederdag bij Bar Muza in Lier. Al was het hele Hemelvaartweekend culinair dik in orde, met een paar barbecues en een delicieus etentje met de echtgenoot. Het was te merken aan de weegschaal ook. En omdat de bikinistress met het mooie weer toch ook begon toe te slaan, zijn we wat gezonder beginnen eten, hebben we de porties een beetje verkleind en zijn we terug aan het sporten. Gelukkig is het slaatjes-weer, wat ik heerlijk vind als de zon schijnt. Al zeggen we nooit neen tegen een lekkere pasta. Of een zalig ijsje. Of zelfgemaakte koekjes. Laat het duidelijk zijn, na een paar moeilijkere maanden is de eetlust helemaal terug.

Sporten. Tja, en als de eetlust terug is en het eindelijk jurkjes- en rokjesweer is, dan moet je sporten. Ik heb mijn fietstrainingen weer opgedreven (naar minstens 4 per week) en heb een stappenteller geïnstalleerd. Het is nog nieuw en die medailles motiveren me eigenlijk wel. En dus doe ik tijdens de middagpauze al eens een wandelingetje en ga ik al eens met de echtgenoot de hond mee uitlaten. Om daarna als een kind zo blij te zijn als mijn telefoon mij een medaille geeft omdat ik mijn “stappen” of “actieve minuten” van de dag gehaald heb. Of, de allerbeste, de medaille voor de “meest actieve dag ooit”. Ik heb me laten vangen door de gezondheidsmaffia, ik weet het, maar mijn lijf kan er maar goed bij varen. En tegen september is het nieuwe eraf en zoek ik een nieuwe hobby. (Dan hoef ik ook even niet meer in mijn bikini’s te passen.)

Culturele uitstapjes. Deze maand woonden we nog eens een theatervoorstelling bij. De echtgenoot-leraar doet dat wel vaker, maar voor mij komt het er niet meer zo vaak van. En ergens had ik het wel gemist. We woonden “Het gelukzalige” bij, van Olympique Dramatique. Met o.a. Tom Dewispelaere, Geert Van Rampelberg en Ben Segers. Niet van de minsten, maar toch viel het stuk mij een beetje tegen. Het was vervreemdend en was voorbij voor we er erg in hadden. Letterlijk. Toen de acteurs hun buiging kwamen maken, dacht ik eerst dat het pauze was. En heb ik toch wel een paar keer aan de echtgenoot moeten vragen: “Is het gedaan? Echt?” Maar na een paar buigingen verlieten de auteurs de scène en begon het publiek de zaal te verlaten. We waren dan ook héél snel terug bij de babysit. De echtgenoot vond het ook sneu: hij had de afgelopen jaren een paar héél goede stukken van dit gezelschap mogen bijwonen, maar dit was duidelijk het minste.

Lezen. We kunnen heel kort zijn: niets dat de moeite van het vermelden waard is. Ik denk dat ik al in een soort van spaarstand aan het gaan ben. Een kort winterslaapje voor de meest intense leesperiode van het jaar. De vakantie is op komst en dan nemen we véél boeken mee. Momenteel beleef ik de voorpret: ik leg leeslijstjes aan en er staan al een paar boeken klaar die ik “opspaar” voor de zomerperiode. En dus herlezen we onze romannetjes of duiken we in Libelle, de krant of (Weekend) Knack.

Kijken. Het zomerseizoen is duidelijk begonnen: de grote, geweldige reeksen zitten erop. Maar ook het lichtere entertainment kunnen wij aan het einde van een zware werkdag of werkweek wel eens appreciëren. Met de dochters zijn we hier fan van “Jani gaat” of “Duivelse vrouwen”. De aflevering dat Jani “mama” werd, is hier in huis fel gesmaakt. De dochters gierden het uit bij de dolle belevenissen van mama Jani. Alleen al daarom is het programma de moeite waard. (Al kijk ik misschien evenveel naar de dochters, maar kom.) En met “Duivelse vrouwen” komen wij stilaan in de EK-sfeer. Bijna, nog 3 weken, en dan kunnen we onze België-gadgets weer boven halen. Ik kijk er nu al naar uit. En naar de spannende matchen zelf ook, natuurlijk!

Ruiken. Niet alleen kreeg ik van de echtgenoot een mooie ruiker bloemen voor Moederdag, maar ook mijn ouders brachten een ruikertje seringen-uit-de-eigen-tuin mee. Meer dan een week lang rook ik elke morgen opnieuw die intense zoete geur bij het binnenstappen in de veranda. En telkens opnieuw bracht dat herinneringen aan de boom die in mijn ouderlijk huis net voor de keuken stond. Vroeger waren het paarse seringen, nu witte. De kleur was het niet helemaal, maar die geur… Elke ochtend opnieuw even terug naar mijn kindertijd. Een heel fijne manier om de dag te beginnen.

Supporteren. Niets schattiger dan het oudste metekind die voor een andere ploeg supportert dan zijn papa en “weigert” mee te vieren als de ploeg van de papa kampioen speelt. Op de vraag of hij voor de Rode Duivels supportert een volmondig “ja” krijgen. “En ook voor zijn dorpje.” En de Buffalo’s dus. En als meter stiekem blij zijn dat er al zoveel karakter inzit.

Zingen. Met het kleinste metekindje. In het Wammeks dialect je jeugdliedjes opnieuw bovenhalen en volledig gecharmeerd worden als hij zo goed als klankcorrect meezingt. Of hem vol enthousiasme zijn K3-repertoire horen bovenhalen. Compleet verkocht zijn als hij “Meter Nele” zegt, met de Franse “r”.

Lachen. Met de dochters en de echtgenoot. Samen tv kijken en de slappe lach krijgen. Elkaar belevenissen vertellen en dezelfde (flauwe) humor delen. Ja, het is een familietrekje en wij vinden het soms wel heel grappig samen.

Je eigen “As we speak” nalezen en heel goed beseffen dat je gezegend bent. Dat het wel een drukke maand was, professioneel gezien dan, zowel voor mezelf als voor de echtgenoot, maar er desondanks in geslaagd zijn om te genieten van de momenten die er waren. Voldoening halen uit de kleine dingen des levens, het is me vaak niet gegeven. Maar deze mooie maand lukte het meestal wel en dat gaf ongelooflijk veel energie. Op naar de volgende!

Project positief

Het “project positief” werd me in de schoot geworpen door Carrie. Dit vind ik een heel leuke tag. Het is ook heel tof om de andere blogs hierover te gaan lezen. Je wordt er instant gelukkig van 🙂

1. Wat is je favoriete quote en waarom?

Faites que le rêve dévore votre vie, afin que la vie ne dévore votre rêve. (Antoine de Saint-Exupéry). Een Franse spreuk. En het is een fantastisch mooie. “Maak dat de droom jouw leven verslindt, zodat het leven je droom niet verslindt”. Je bent nooit te oud om te dromen, om plannen te maken. In mijn ogen stop je met écht te leven op het moment dat je ophoudt te dromen.

2. Welke droom zou je in je leven willen realiseren?

Veel van de dromen die ik als jong meisje had, heb ik al gerealiseerd. Ik ben gelukkig getrouwd, heb 2 schatten van dochters en een fijne omgeving. Toen ik 16 was, kregen we in de les Engels de opdracht “wat wil je later worden?” Ik heb toen een heel opstel geschreven over dat het spijtig was dat ik een meisje was, want dat ik anders sportjournalist zou worden”. Ik heb mijn jeugddroom waargemaakt en heb daar ten volle van genoten.

Waar droom ik nu nog van?

  • Van gelukkig te blijven met man en kinderen. Dat we allemaal gezond mogen blijven én dat onze kinderen hun weg vinden in het leven en hun eigen geluk vinden.
  • Van tijd. Even ontsnappen uit de ratrace van het leven. Koken, bakken, samen zijn met man en kinderen. Stiekem zou ik het boek dat al heel lang in mij aan het gisten is dan ook wel eens willen neerschrijven…
  • Van gezelschap. Van de familie. De oma’s en opa’s, broer en zussen én hun aanhang. De neefjes en het nichtje. De vrienden. Samen genieten van het moment. Samen zijn, feesten en vieren…
  • Van vakantie. Van onverwachte ontmoetingen die uitgroeien tot een leuke vriendschapsband. Van uitkijken en aftellen naar het weerzien.

3. Wat betekent geluk voor jou?

Geluk zit voor mij echt wel in de kleine momenten:

  • Samen in slaap vallen.
  • Je op zaterdag nog eens omdraaien en nog een uurtje “stelen”.
  • Samen met de dochters ’s avonds in de zetel zitten en lachen om “Safety First” of “Het Lichaam van Coppens”.
  • Het metekind zien genieten van de Cola Zero-fles met zijn naam op of van zijn nieuwe Duivels-outfit.
  • Het andere metekind zien lachen naar en spelen met de oudste.
  • Intens genieten van de momenten met mijn ouders: van hun bezoekjes, van hun hulp bij feestjes, van onze gesprekken.
  • Feestjes of etentjes met vrienden.
  • Lekker eten.
  • Een glaasje witte wijn op het einde van een drukke week.
  • Het dansoptreden van onze dochters. Er is niets mooiers of meer ontroerend dan hen zien stralen op dat podium.

Ik moet er wel eerlijk aan toevoegen dat ik af en toe een wake-up-call nodig heb. Dan laat ik me teveel opslorpen door de gejaagdheid van het bestaan en dan moeten de echtgenoot of de dochters wel eens aan de rem trekken en me weer met beide voeten op de grond zetten.

4. Wie kan jou ontzettend opvrolijken?

De echtgenoot. De dochters. De (kinderen in de) familie. De vrienden. De ex-collega’s. Een goed boek, luide rockmuziek (Springsteen, Pearl Jam bijvoorbeeld). Een trieste film. (Het kan af en toe zo’n deugd doen om een goed potje te huilen om een mooie film…)

5. Voor wat mogen ze jou ’s nachts wakker maken?

Voor niet veel eigenlijk. Als ik niet genoeg geslapen heb, kan ik verschrikkelijk humeurig zijn. Maar als de dochters een nachtmerrie hebben, mogen ze uiteraard bij ons in bed. Voor een heerlijk ontbijt mogen ze me ’s morgens ook altijd (een uurtje vroeger) wakker maken. Of om op vakantie te vertrekken…

Maar uiteraard wil ik vast en zeker wakker gebeld worden door familie en vrienden. Om prachtig nieuws te melden (een geboorte of een andere heuglijke gebeurtenis) of om een luisterend oor te spelen in tijden van nood. Daar komen wij met plezier ons bed voor uit. De nodige dekentjes en zakdoeken liggen klaar. Koekjes of chocolade zijn altijd aanwezig. Voor drank kan gezorgd worden 😉 En we hebben een logeerbed dat altijd opgemaakt is.

6. Op welke prestatie ben je ontzettend trots?

In 2015 ben ik 20 jaar samen met de echtgenoot. Nog steeds gelukkig. Nog steeds geen spijt. Wij tweeën, daar ben ik ontzettend trots op. En op onze dochters natuurlijk. Prachtmeiden.

7. Welke boodschap zou je graag anderen willen meegeven?

Geluk zit in de kleine dingen. Laat je niet meeslepen in de ratrace van het leven, maar bouw rustpunten in. Omring je met mensen die iets toevoegen aan je leven, met wie je die kleine momenten kan en wil delen. Mensen waarbij je je “verplicht” voelt, zijn het niet waard en kan je beter missen. En blijf dromen! Altijd. Overal. Kleine dingetjes en grootse doelen…

Ik ben zelf heel benieuwd naar het “project positief” van:

En wat maakt jullie gelukkig? Wat is jullie lijfspreuk? Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties…