A smile a day…

Vanmorgen op weg naar het werk. Zoals gewoonlijk nog niet 100% wakker. Vanaf het station heb ik nog een kwartiertje wandelen voor de boeg. Doorheen een typische stedelijke woonwijk, waarvoor ik hoe langer hoe meer sympathie krijg. Af en toe passeert er een bus of een fietser. Soms zelfs al eens een auto of een eenzame wandelaar.

Het is het moment van de dag waarop ik in gedachten de komende dag al een beetje overloop. Dat ik me mentaal voorbereid op wat komen gaat. Maar even vaak loop ik ook gewoon gedachteloos verder, met de blik op nul en een lege geest. Alleen maar stappend en me concentrerend op mijn tempo, op die éne kasseistrook die elke morgen toch wat tricky is op mijn hakken en op de vele dwarsstraatjes die ik kruis, telkens hopend dat er toch geen auto of fietser zal opduiken die me nog te snel wil af zijn en me vaak nogal scherp de pas afsnijdt.

Vaak ben ik me tegelijkertijd bewust en niet bewust van mijn omgeving. Soms ben ik al 3 bochten verder zonder dat ik weer weet hoe ik daar geraakt ben en vraag ik me af of ik vanmorgen die bloemenwinkel of die frituur (mijn ijkpunten) wel gepasseerd ben. En dan zie ik wel beweging rond mij zonder écht oog te hebben voor de mensen rond mij.

Vandaag liep het echter anders. Vanmorgen werd mijn aandacht getrokken door een klein meisje in een bakfiets. En terwijl ik me van haar bewust werd, brak haar gezichtje open in een prachtige glimlach. Een glimlach die haar van oor tot oor deed stralen, een glimlach die héél haar snoetje oplichtte. Ik reageerde verrast en zwaaide heel even, waardoor ze nog harder straalde. Het nam amper een paar seconden in beslag en toen verdween ze in een bocht en kon ik haar niet meer zien.

Maar wat een schone manier om de dag te beginnen! Wat een straaltje zon bracht dat kleine meisje in een grijze ochtend. Wat zat ze te glunderen. Héél eventjes was ik compleet overdonderd. Ze zal het allicht niet beseft hebben, maar ze heeft mijn hele dag gekleurd. Dat kleine meisje in de bakfiets, met haar prachtige, uitbundige lach op een doodgewone, grijze ochtend in Antwerpen. Soms zit geluk écht wel in de kleine dingen.

glimlach

(www.loesje.nl)

Advertenties

Klein dansgeluk #14

mother

(www.pinterest.com)

Dit weekend hadden onze dochters hun jaarlijkse dansoptreden. Het hoogtepunt van een jaar vol danslessen. Een heel dansjaar lang oefenen ze en werken ze naar dit moment toe. De hele dansschool staat dit weekend twee keer op het podium en wij als ouders genieten daar met volle teugen van. Ook al stond de afgelopen week wel héél erg in het teken van hun optreden en konden we maar liefst 6 dagen chauffeur spelen van en naar de laatste – intense – repetities.

Maar wat blijft dat dansoptreden ongelooflijk genieten. Niet alleen is het een mooie show en zetten alle dansers – van héél erg piep tot zelfs voorbij onze eigen leeftijd – hun beste beentjes voor. Het blijft onbetaalbaar om je eigen kinderen te zien schitteren op dat podium. En schitteren doen ze – in jouw ogen – altijd. Of het niet saai was, vroegen onze dochters vanmiddag, toen we ons allemaal klaarmaakten voor onze tweede show van het weekend. Saai? Absoluut niet. Ik kan me niet voorstellen dat ik een optreden zou missen. Want er zijn toch altijd kleine verschillen. Dat ene nummer dat ze dan de tweede keer net iets beter dansen, of dat ene lachje waarvan je weet dat het bij dat ene dansje sowieso zal volgen.

Hun nabesprekingen achteraf. Of we gezien hadden dat ze daar net even uit de maat waren? (Neen.) Dat er daar net iets misliep? (Niet echt.) En of het opviel? (Natuurlijk niet.) Dat ze telkens moesten lachen als ze even met die ene vriendin moesten kruisen tijdens de dans. Dat het achter het podium wel heel erg gezellig was geweest met de vriendinnen. Of we hadden gezien dat ze uit volle borst hadden staan meezingen? De ouders van die ene vriendin wel en die hadden het absoluut hilarisch gevonden. En dat dat éne nummer écht plezant was om te doen. Dat wisten we. Hun stralende gezichten hadden ons dat ook al verteld tijdens het dansen zelf.

Ik ben elk jaar opnieuw een ongelooflijk fiere mama. Net als alle andere mama’s en papa’s in de zaal. Hun ongelooflijk stralende gezichten. Het geluk en het dansplezier dat eraf spat, ik zou het voor geen goud ter wereld willen missen. Mijn dames zijn podiumbeesten en kunnen altijd nog net dat tikkeltje meer “als het voor echt is”. En dat maakt me blij, dat ontroert me, dat geeft me een krop in de keel. Ze lijken daarin soms zo ongelooflijk hard op de papa. Dat muzikale, de podiumprésence, de naturel on stage, dat hebben ze van hem. Het is zo fantastisch schoon om datgene wat me in het prille begin zo hard aantrok in de echtgenoot (en nog altijd doet trouwens) te zien verder leven in onze meiden. En dus hadden wij heel veel klein geluk dit weekend.

Maar het is alweer voorbij. Zo hard werken, die vele repetities een heel jaar lang en in een flits is het alweer gepasseerd. Op naar volgend jaar dan maar? Mijn tickets zijn alvast al gereserveerd!

Klein geluk #13

We zijn de laatste weken echt wel ongelooflijk hard met ons gat in de boter gevallen. Het stralende lenteweer zet de natuur in volle pracht en daar genieten wij met volle teugen van.

lente

  • Onze hele tuin staat in bloei en toont een ongelooflijke rijkdom aan kleuren.
  • De klaprozen bloeien uitbundig.
  • De zon blijft stralen. Graag tot oktober 😉.
  • Geen moederdagcadeautje willen, maar graag gaan shoppen met ons vieren.
  • Toch een moederdagcadeautje krijgen <3.
  • Een blogdate met een bijzonder fijne blogdame.
  • Een uitzonderlijk productieve blogdate.
  • Veel inspiratie en spannende ideeën.
  • Nieuwe lakens op je bed.
  • De was die volledig afgewerkt is voor het einde van het weekend (dankzij een helpende hand).
  • Een heerlijk kopje koffie om de middagdip tegen te gaan.
  • Een geslaagd kookexperiment.
  • Dat harde korstje van een versgebakken cake.
  • Pasta, hoe meer hoe liever!
  • De fruitsla met banaan, kiwi, blauwe bessen en aardbeien bij het ontbijt.
  • Gegrilde groenten.
  • Uitslapen.
  • Uit bed sluipen en de rest van het gezin laten uitslapen.
  • Stiekem genieten van de rust in een slapend huis.
  • De spannende afloop van De Mol. De enige die ik al die weken totaal niet verdacht heb, blijkt de mol te zijn en mijn mol wint het spel. Maar wat blijft dat programma knap gemaakt. Wat een plezier spat er van het scherm en wat is dat ongelooflijk schone feelgood-tv.
  • Een zonnebril die weer rechtgezet is en op mijn snoet blijft staan 😉.
  • Een vergeten aanwinst in je kast ontdekken en je er ongelooflijk goed in voelen.
  • Wanneer je op de Stoffenbeurs perfect vindt wat je zocht. (Ook al moet je eerst een uur vruchteloos rondlopen om dan uiteindelijk bij het begin te eindigen en daar alle stoffen te verzamelen.)
  • De autoritjes met de dochters. Zalig bijbabbelen.

Het leven zoals het is. Geen grootse reizen, maar een paar korte tripjes in de buurt. Altijd fijn in goed gezelschap. Toch is het hier zeker niet al goud wat blinkt. Zo was er deze week nog eens een migraineaanval (je moet de week van de migraine gepast inzetten natuurlijk), maar we kregen ‘m gelukkig snel onder controle. En toch zit er ook schoonheid in zo’n dagen, want slapen doet dan extra deugd en dat eerste kopje koffie “the day after” smaakt des te beter. Bovendien apprecieer je daarna des te meer de alledaagsheid van het leven.

Klein geluk #12

Kijk, we moeten eerlijk zijn: we zijn de afgelopen weken ongelooflijk verwend. Niet alleen zijn we aan het tweede verlengd weekend toe in amper 2 weken tijd, maar we hebben alweer een paar schone zomerdagen achter de rug. En zon maakt nu eenmaal alles mooier!

  • Lange weekends zijn zalig en bevatten ongelooflijk veel kleine geluksmomenten. Zelfs/zeker als je ze doorbrengt in je eigen achtertuin. Met ons vieren samen natuurlijk.
  • We konden de afgelopen week gaan werken in onze zomerjurken en met sandalen aan.
  • En die sandalen zijn plat. Jaja, zelfs op “latere” leeftijd kan je het licht nog zien 😉.
  • Buiten eten. Alles smaakt beter als je onder een stralend zonnetje (of onder de parasol) kan eten.
  • De oudste die samen met haar papa “Game of Thrones” kijkt en daar ongelooflijk van kan genieten.
  • De jongste die even met een serieuze dip worstelde toen bleek dat ze na amper 3 maanden de volledige Bones-collectie (12 seizoenen!) erdoor joeg. Maar meteen een nieuwe verslaving ontdekte in de vorm van “The Mentalist”.
  • De oudste die eerst opgelucht was dat ze nu in de weekends tenminste rustig kan ontwaken zonder meteen “moordslachtoffers” voor haar kiezen te krijgen. Al was haar opluchting van korte duur toen de jongste aan “The Mentalist” begon.
  • Dat een mens zo content kan zijn met een nieuw zadel op de hometrainer had ik me 2 weken geleden niet kunnen voorstellen.
  • Het trainen verliep de voorbije weken bijzonder vlot. Lag het aan het nieuwe zadel? Of aan het zalige zonnetje buiten? Feit is dat het al als een gemis voelt als ik eens een dag oversla.
  • Naar de kapster gaan en “als nieuw” terug buiten komen.
  • Naast het fietsen wordt er hier de laatste weken ook veel gestapt. En ook dat doet ongelooflijk deugd, zeker als het zonnetje schijnt en als het buiten aangenaam is.
  • Zelfgemaakte lasagne blijft overheerlijk en met niks te vergelijken. Maar er kruipt toch wel serieus wat werk in en dus maak ik het gewoon te weinig.
  • Verse ovengebakken marmercake. Zeker als het gebak met veel liefde gemaakt werd door de oudste.
  • Het eerste ijsje op een hoorntje. Gezouten karamel. Zalig!
  • Thuiskomen na een drukke werkdag en opgewacht worden met muziek. Dansen.
  • Op Twitter zitten tijdens het Eurovisiesongfestival. Hilarisch!
  • De zoektocht naar De Mol zit in de beslissende fase. We zijn al een paar keer van gedachten veranderd, maar nu weet ik het wel zeker: Lloyd is de mol. Of misschien toch Baha. Of Pieter. Och, zondag weten we het. Tof dat er zo af en toe toch nog eens een programma is waarvoor je op het puntje van je stoel gaat zitten.

Resultaat_mini

Aan de vooravond van alweer een lang weekend is het fijn om even stil te staan bij al het mooie in ons leven. De kleine geluksmomentjes. Om er dan vanaf morgen een hele hoop nieuwe momenten aan toe te voegen…

Klein (muziek)geluk #11

Wij hebben hier alles uit de zonovergoten (vorige) week gehaald wat we maar konden. Voor mij is het leven zoveel beter, schoner, optimistischer en energieker als de zon schijnt. Ergens had ik gehoopt dat het zalige zomerweer zou blijven tot ergens in oktober, maar het is wat het is. Zelfs in deze sombere dagen gloort er ergens toch nog een beetje klein geluk.

20180419_214558[1]

  • Niet één, maar drie concerten op amper 4 dagen tijd! Dat is ontzettend veel muziekgeluk 😉.
  • Ik was er dus bij op “het optreden van het jaar”, zijnde Arcade Fire in het Sportpaleis. Het was een goed optreden, maar mijn top tien haalt het niet. Ik heb dan ook al ontzettend veel steengoede optredens gezien.
  • Voor, tijdens en na het optreden bijpraten met een goede vriendin, die ik al veel te lang niet meer gezien had.
  • De echtgenoot trad liefst twee keer op tijdens het weekend, één keer als drummer, één keer als zanger. Het waren twee uitstekende performances. Gezellig en geweldige ambiance. En hij deed dat twee keer met verve, zei de verder totaal objectieve groupie. Meer van dat!
  • De deejay na het optreden van de echtgenoot draaide geweldige (oude) muziek, uit onze jeugd. Grappig dat we intussen blijkbaar al zo oud zijn dat onze muziek terug hip is.
  • Het zonnetje.
  • Zomerjurkjes dragen!
  • Pumps aan je voeten! Jammer genoeg zitten we intussen terug in de nylon-fase.
  • Eten met ex-collega’s. Bijpraten en herinneringen ophalen is altijd plezant.
  • Misschien moet ik “eten” tout court vermelden. Het is ijsjestijd!
  • Mijn kopje Caffe Latte ’s morgens. Ik heb intussen al veel koffie geproefd, maar geen kopje smaakt beter dan dat allereerste ’s morgens.
  • Grapjes uithalen met de echtgenoot en de dochters. You win some, you lose some 😉.
  • We hebben terug Granooolala (cacao & almonds) in huis. Mijn ontbijt is terug een pak smakelijker!
  • ’s Middags je boterhammen opeten in het park in het zonnetje.
  • Met een meeslepend boek op de trein wachten in een stralend zonnetje.
  • Regenbuien doorheen de dag, maar wel droog van en naar je trein raken.
  • Shoppen met de meisjes.
  • De rust van de ochtend alleen beneden vooraleer de rest van het huis ontwaakt.
  • De fietsroutine die geweldig goed loopt de laatste weken. Deze morgen 101 minuten en 70 km. En ik zat zo in de flow dat ik zelfs nog had kunnen doorgaan.
  • Dankzij het nieuwe fietszadel ben ik net iets minder stijf na het trainen.
  • De fantasy-liefde toch kunnen delen met de dochters. Van deze éne reeks toch. Of er een vervolg komt, laat ik voorlopig nog even in het midden.
  • “Love, Rosie” kijken met de dochters en samen een traantje wegpinken op het einde. Ook al was het hopeloos voorspelbaar en een beetje (veel) zeemzoeterig.

Het lijkt erop dat mijn sociaal leven terug wakker geschoten is na een (zelfgekozen) winterslaapje. Maar het deed deugd! Laat de zomer en de zon maar snel terugkomen, wij zijn hier vol enthousiasme klaar voor terrasjes, optredens, een drankje, een hapje en veel gezelligheid.

Klein geluk #10

Het was/is een zalige week, vol kleine geluksmomentjes. En ik begin hier stilaan een patroon te zien: hoe meer ik erover schrijf, hoe meer kleine geluksmomenten ik ontdek in mijn leven. Of hoe meer ik me realiseer dat het dagdagelijkse vaak vol klein geluk zit. Als je je ogen er maar voor openhoudt.

  • Het was een vakantieweek en dat is altijd klein geluk.
  • Voluit genieten van onze staycation.
  • Uitslapen.
  • Op het gemakje ontbijten.
  • Laat lunchen.
  • Aardbeien!
  • Het is mooi weer! Eigenlijk moet dat allemaal in hoofdletters, want mooi weer maakt het leven gewoon in één klap schoner…
  • Het is blote benenweer.
  • We haalden de zomerjurkjes boven.
  • We vonden onze slippers en sandalen ergens diep weggestopt in een kast en hebben ze ook al gedragen.
  • Een zonnebril op je snoet.
  • We wasten de winterjassen en borgen die – tot volgende winter – veilig weg.
  • We deden van kastenwissel en bijhorende passessie. Conclusie: er zal weer geshopt worden.
  • De was droogt buiten.
  • De veranda staat hier van ’s morgens tot ’s avonds wagenwijd open.
  • We vonden nieuwe hoofdkussens die écht fantastisch liggen. Ik sta op zonder nekpijn, wat een zaligheid.
  • Het metekindje vierde zijn verjaardag: niets schoner dan zingen voor een jarige en hem vol enthousiasme de kaarsjes zien uitblazen.
  • Met zijn allen samen de mist ingaan bij het hoge gedeelte 😉.
  • Het metekindje zijn cadeautjes zien uitpakken.
  • Met het metekindje op schoot het nieuwe boekje voorlezen.
  • Lekkere verjaardagstaart smullen.
  • Fijn bijpraten met de siblings.
  • Veel chauffeur spelen voor de dochters en genieten van de babbelritjes heen en terug.
  • Bijzonder vlot de fietsroutine terug oppikken en zo goed als meteen de kaap van de 90 minuten ronden.
  • De Albert Heijn plunderen.
  • Snel even de boekenwinkel induiken voor een klein cadeautje en jezelf onverwachts ook (kunnen) trakteren op het derde boek uit jouw serie.
  • Dat boek ook binnen de twee dagen uitlezen.
  • De jacht op De Mol.
  • Het enthousiasme van de jongste voor haar Panini-stickerboek.

Soms is het gewoon fijn om met zijn allen samen thuis te kunnen zijn. Niet dat we grootse plannen hadden (integendeel), maar ik kan soms zo ontzettend genieten van het leven zoals het is, zeker als je tijd zat hebt en de zon schijnt.

trots

Klein geluk #9

En toen was het eventjes zomer in april. Wat hebben we hier intens genoten van die paar zonnige dagen die de lente al voor ons in petto had.

20160719_190425_mini

  • Het was al tijd voor de eerste barbecue van het jaar: het was lekker, het was gezellig.
  • Er was een hele tafel vol groentjes bij de barbecue: daar geniet ik zelfs nog meer van dan van het met veel liefde bereide vlees op de barbecue zelf 😉.
  • Het was ook al tijd voor het eerste ijsje met verse aardbeien.
  • Er waren fijne gesprekken met vriend(inn)en.
  • Sinds we de fietsroutine terug oppikten, konden we al 2 van de 3 keer de hometrainer buiten rollen en in het zonnetje fietsen. En dat gaat des te beter.
  • De zon scheen al zo intens dat we er zelfs in slaagden om een schone, rode kleurprent op de rug te hebben. Die intussen wel bruin bijgekleurd is.
  • Het was al blote benen-weer.
  • We hadden al een zonnebril op de neus.
  • We haalden al het eerste zomerjurkje uit de kast, ondanks de melkwitte benen 😉.
  • We droegen al sandalen zonder dat de tenen afvroren.
  • We zetten voor het eerst het grote raam in de veranda open en lieten de lente binnen.
  • We haalden voor het eerst de ligzetels uit hun winterslaap en lazen in de zon.
  • We lazen nog eens een mooi verhaal.
  • We genieten met ons vieren samen van de “mollenjacht” op vier. We hebben allemaal wel onze verdachten, we leven mee en we schrikken telkens weer als het scherm van de afvaller rood wordt.
  • We zijn allemaal samen thuis en dat is altijd genieten.
  • We hebben de kapstok wintervrij gemaakt (ja, we zijn hier optimistisch!): de jassen, sjaals, handschoenen en mutsen zijn gewassen en opgeborgen tot de volgende winterprik.

Het is Paasvakantie, we zijn allemaal samen thuis en de zon schijnt. Het is warm buiten, de bloemen staan volop in bloei en het ruikt buiten gewoon naar lente. Er is tijd om op het gemak het huishouden te regelen, wat rond te lummelen, te lezen, te schrijven en te fietsen. En dat in het allerliefste gezelschap. Wat kan een mens nog meer wensen?