Sweet sixteen!

“A sweet sixteen is a coming of age party celebrating a teenager’s 16th birthday in North America, primarily in the United States. The main purpose of the party is to celebrate the person becoming “older” and entering a different stage of their life.” (bron: wikipedia).

Normaal gezien doen wij hier niet aan Amerikaanse feesttoestanden: we hebben in ons eigen Belgenlandje genoeg redenen om te vieren. Maar morgen wordt onze oudste 16 en dus zetten we haar graag in de bloemetjes. Want die “sweet sixteen” markeert in haar geval écht een overgang. We zien onze tiener opgroeien tot een jonge vrouw, die stilaan hoe langer hoe meer “volwassen” keuzes maakt.

Zo stond ze dit jaar alweer voor een studiekeuze. Een moeilijke, aangezien alle wegen open lagen. Een luxeprobleem zou je kunnen stellen, maar haar hart botste – niet voor het eerst en waarschijnlijk ook niet voor het laatst – met de verwachtingen van de maatschappij, van haar omgeving. Misschien ook wel met onze/mijn verwachtingen. Maar ze zocht, ze informeerde zich, ze ging haar mogelijkheden na en maakte de keuze om haar hart te volgen. Dat daar consequenties aan verbonden zijn, weet ze. Dat haar keuze nu later beperkingen inhoudt, hoort erbij. En dat ze op deze manier verwachtingen creëert en een tandje zal moeten bijsteken, hebben we haar duidelijk gemaakt. Maar ze wist het, ze is er zich van bewust, ze heeft alles goed afgewogen, ze is met leerkrachten gaan praten en heeft ons uiteindelijk allemaal overtuigd. Ze is geen kind meer, ze is een jonge vrouw die weet wat ze doet en waarom ze het doet. Ze maakt een volwassen keuze, en dus steunen we haar.

Begin deze maand zette ze haar eerste stappen op de arbeidsmarkt. Een beetje beschermd nog, onder mama’s vleugels. Want mama kent het klappen van de zweep: ze heeft in vroegere professionele omgevingen stagiairs en jobstudenten onder haar hoede genomen. Ze weet dat er serieus veel verschil op zit. Er zijn er waar je echt iets mee kan aanvangen en er zijn er die je (nog) niet professioneel aan je bedrijf zou willen toevoegen. Omdat ze nog te speels zijn, nog niet rijp genoeg of niet opgewassen tegen de vereisten van het geregelde jobleven. Sommigen moeten duidelijk nog groeien, bij anderen zie je meteen dat het later een zoektocht zal worden. Maar de oudste is uit het goede hout gesneden – zei de mama niet zonder enige fierheid. Natuurlijk was ze doodmoe en had ze het niet onder de markt, maar ze deed haar job wel professioneel en goed. Het was fijn om met haar te mogen samenwerken.

Dat vierde middelbaar is niet altijd een makkelijk jaar. De overgang van puber naar jongvolwassen vrouw verloopt niet altijd zonder slag of stoot. En meisjes onder elkaar kan er soms hard aan toe gaan. Ons meisje leerde dit jaar weer een paar levenslessen. Ze leerde keuzes maken, ze leerde de waarde van échte vriendschap kennen. Niet altijd gemakkelijk, maar ze kwam er sterker uit. Uiteraard hadden we haar graag beschermd, hadden we haar graag gespaard, maar ook dan moet je als mama loslaten, moet je haar vertrouwen en haar steunen. Maar ze stond er, en wij zagen – met een krop in de keel – dat ze dat deed met gratie en veerkracht.

16 jaar, verdorie. Toen de echtgenoot zich klaarmaakte voor alweer een nieuw afscheid van “zijn” zesdejaars, liet ze zich ontglippen: “binnen twee jaar is dat mijn feest”. Toen we samen Leuven in reden voor haar vakantiejob, keek ze rond, zag ze een prachtig huis en verklaarde ze “dat ze daar best wel op kot zou willen zitten”. 16 jaar. Het gaat véél te snel, voor de mama dan toch. Want als we eerlijk zijn, dan zien we het wel. Dan zien we een jongvolwassen vrouw die in eer en geweten keuzes maakt, die zich staande houdt in nieuwe situaties en die het beste maakt van wat het leven haar geeft. Een overgang. Een échte “sweet sixteen”.

Het wordt een goed jaar, lieve schat, het wordt jouw jaar. Dikke proficiat en ga ervoor!

daughter

(www.pinterest.com)