Optimisme is een keuze

Soms zijn er zo van die dagen. Het is maandag, het was een fijn weekend, het regent, je hebt slecht geslapen, je bent met je verkeerde been uit bed gestapt, je was liever in je bed blijven liggen… De dag is nog niet begonnen en hij is al compleet om zeep. En de rest van de dag lijkt je gevoel alleen maar te bevestigen: je laat je lievelingsmok in duizend stukjes vallen. Je snakt naar een kop koffie en net dan is de Senseo kapot. Je stapt de tunnel onder het station door, die grotendeels onder water staat en net op het moment dat je na veel wikken en wegen toch maar door de plas ploetert, passeert er een brommer die je helemaal nat spettert. Een échte klotedag. ’s Avonds maak je ook nog eens ruzie met man en kinderen. Kortom, je bent heel erg opgelucht als je in bed kan kruipen, weg kan duiken in een paar uurtjes vergetelheid (maar uiteraard slaap je ook die nacht weer geweldig slecht) om de volgende morgen met een propere lei aan een nieuwe dag te beginnen.

optimisme

(www.someecard.com)

En toch. Die maandag was eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Toegegeven, je had niet overdreven veel geslapen, maar je had wel een geweldig weekend achter de rug en je had de dagen tevoren wat uitgeslapen en wat reserve opgebouwd. Dat ene mindere nachtje kan je dus best wel even hebben. En het is ongelooflijk jammer van je lievelingsmok, maar eerlijk is eerlijk, ze was misschien na al die jaren intussen echt aan vervanging toe. Het is grijs en het regent, maar eigenlijk vind je het wel gezellig zo onder je paraplu. Later deze week beloven ze trouwens ook sneeuw en daar kijk je stiekem al even hard naar uit als je kinderen. En ach ja, die brommer, hoe was je zelf toen je jong was? Dan kon je zelf ook geen neen zeggen tegen een geweldige plas om doorheen te fietsen. De avond is gezellig in familiekring en je besluit er eens vroeg in te duiken, zodat je die mindere nacht van je kan afslapen.

Twee keer exact dezelfde dag, twee keer een verschillende kijk. Een wereld van verschil. Een halfleeg glas of een halfvol glas. Ik vond het vroeger altijd maar gezever, want uiteindelijk blijft het gewoon dezelfde (klote)dag. Maar je kan wel degelijk omdenken en het maakt wel een groot verschil hoe je tegen je dag aankijkt. In de eerste situatie zorg je er zelf ook voor dat de hele dag om zeep gaat: je komt lastig thuis, je voelt je misschien niet zo goed in je vel, je bent nog in volle zaagmodus en dat zorgt er net iets makkelijker voor dat ook de onderlinge communicatie ontspoort. Het spel zit dan al wat sneller op de wagen, een situatie escaleert al eens wat rapper: het leidt al wat logischer tot ruzie en gezever. Terwijl je nochtans – achteraf als alles wat bekoeld is – best goed beseft dat het jouw houding was die ervoor zorgde dat het escaleerde.

Het is een keuze om optimistisch of pessimistisch naar je eigen wereld te kijken. Maar je houding is niet vrijblijvend. Bij pessimisme zal je eerder geneigd zijn om alles over je heen te laten komen, om alles te ondergaan, om het te laten escaleren “want dat is nu eenmaal het leven”. Maar als je optimistisch kijkt, zal je eerder zelf het heft in handen nemen, en proberen dingen te veranderen, om toch een beetje moois te zien. Naïef misschien, maar wel vol goede moed.

Hoe was nu mijn dag? Een beetje van het één en een beetje van het ander. Het is en blijft immers een leerproces en we moeten eerlijk zijn: slaapgebrek en het daarbij horend ochtendhumeur zorgt bij mij meestal niet voor een optimistische start van alweer een nieuwe dag. Maar gelukkig sloeg de sfeer snel om: er was cake, er was koffie en er waren leuke contacten. Als je maar genoeg blijft oefenen, als je maar goed je best doet, dan slaag je er elke dag wel in om iets schoons te vinden. En dan wordt ook dat optimisme, dat “volle glas”, naast een keuze beetje bij beetje een nieuwe gewoonte. Met af en toe een terugval, maar we hebben nooit gezegd dat we perfect waren, niet. Er moet toch nog een beetje spanning in het leven blijven 😉.

Brief aan mijn zestienjarige zelf #boostyourpositivity

Nele2_miniDag Nele,

16 jaar ben je al. Je weg zoekend, vaak onzeker. Vol dromen. Toekomstplannen aan het maken.  Het was de periode van Top Gun, Dirty Dancing… Het was de periode van de schoolkampen (naar Bach in Oostenrijk) en van de eerste schoolreizen (naar Italië). Het was tegelijkertijd een zalige en eenzame periode. Wij hadden een goede klas toen: we schilderden onze klas, we maakten wilde plannen voor een reünie binnen 10 jaar, we zetten onze eerste stapjes in de uitgaanswereld.

Maar vaak paste ik er niet in. Ik was zeker geen haantje de voorste: ik had vaak het gevoel dat ik er niet bij hoorde. Ik speelde voetbal, ik piekerde veel en was tegelijkertijd nog heel jong van geest. Die paar keer dat ik mocht uitgaan, vond ik er eerlijk gezegd niet zoveel aan. Ik was toen bezig met sport, droomde ook van een carrière als sportjournalist, maar dacht dat dat een onrealistische droom was. En dus wou ik gewoon lerares Frans worden, en vooral mama. Al liep de zoektocht naar de ideale vader voor mijn kinderen niet meteen zoals ik hoopte:  ik werd niet opgemerkt. Of toch: ik was het ideale uithuilmaatje: ook toen al bleek ik vooral goed te kunnen luisteren en raad te geven.

Toch was het ook de periode van de levensbepalende ontdekkingen: ik trok naar Wallonië om er mijn Frans te gaan oefenen en ontdekte Italië…

Een beetje goede raad (ook al zal je allicht niet willen luisteren en moet je het toch allemaal zelf ontdekken in de jaren die nog voor je liggen)

  1. Sommige mensen bloeien nu eenmaal later dan anderen. Dat je jong van geest bent, speels soms, zal later een voordeel blijken. Op je zestiende is het misschien niet leuk dat je veel te jong ingeschat wordt, op je vijfendertigste is dat wél een voordeel.
  2. Stop met dat piekeren. Het haalt niet uit dat je wakker ligt: je wordt er alleen moe van en oplossen doe je niet.
  3. Droom! Je zal je sportjournalistendromen uiteindelijk toch waarmaken. Veel geluk en een beetje toeval, maar dat zal je nog wel vaker overkomen.
  4. Kies met je hart. Zeker wat je studiekeuze betreft. Kies voor iets wat je graag wil doen, voor iets wat je interesseert. Je zal die keuze tenslotte de rest van je leven meeslepen, dan kan het maar beter iets zijn dat je graag doet.
  5. Blijf naïef. Blijf maar denken dat je de wereld zal veranderen. Blijf maar betogen, blijf maar strijden voor een betere, groenere, socialere wereld (tegen onrecht, tegen hogere inschrijvingsgelden aan de unief,…)
  6. Laat dat perfectionisme los. Je bent niet perfect (hoera!) en je hoeft dat ook niet te zijn.
  7. Geniet! Leer te leven in het moment. Leer te appreciëren wat je wel hebt in plaats van je telkens opnieuw op een volgende doel te richten.
  8. Relativeer jezelf niet kapot. Wees je vooral bewust van wat je wel kan. Vergelijk jezelf niet altijd met anderen. Haal jezelf niet neer, maar richt je op de dingen die je wel goed kan. In plaats van het negatieve te willen verbeteren, had je misschien beter het positieve nog verder uitgediept… (Het had me zoveel tijd bespaard als ik dat op mijn twintigste wel had gekund).
  9. Doe gek! Blijf je hele leven zot doen en schaam je daar niet voor! Dat zal men later “out of the box”-denken noemen. Het maakt deel uit van je creativiteit, van je beste eigenschappen.
  10. Neem beslissingen en kijk niet terug! Denk goed na, weeg heel goed de voor en tegens af en maak dan in eer en geweten een keuze en zet je daar voor de volle 100% achter. Ga achteraf niet twijfelen of terugkrabbelen. Je had je redenen, ga er dan voor!
  11. Wees gerust: je hoort er op den duur wel bij. Je wordt ook later geen haantje de voorste, maar je vindt wel jouw dekseltjes. Er komen mensen met wie het klikt, zowel professioneel als privé. Het duurt bij jou misschien wel net iets langer om je op je gemak te voelen en om je open te stellen, maar het komt wel.
  12. En je leerkracht L.O. had gelijk: dat lijf waar alle zestienjarigen zo mee worstelen, zal je later leren appreciëren. Je zal ontdekken wat je sterke én je zwakke kanten zijn en die zal je leren benadrukken of net maskeren. Je hoeft niet meer mee te hollen met alle trends (ook al staan die jou absoluut niet), maar hoe ouder je wordt, hoe meer je gewoon je zin mag doen… En al wat ze zeggen over de fabulous forties klopt ;-).

Nele1_miniDus doe je ding, stort je in je leven, doe je stommiteiten, val en krabbel weer recht, geniet van je weg. Het heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Ik had dingen anders kunnen doen, ik had bepaalde dingen misschien liever niet meegemaakt, maar alles samen heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en ik had het niet anders gewild. Dus leef, droom, geniet, voor de volle 100 %!

PS: Binnen een jaar ga je per ongeluk op je bril zitten (opgeruimd staat netjes) en doe je ook iets aan die “rattenkop”. Het wordt echt wel beter 😉