Gestolen momentjes…

En toen kregen we toch nog een Indian Summer. Het werd dan ook nog één keer een buitenweekend, om toch maar geen streepje zon te moeten missen. Het was dubbel en dik genieten…

  • Van het zonnetje, dat alles meteen beter en mooier maakte.
  • Van de laatste barbecue dit seizoen, wie weet.
  • Van het laatste ijsje van dit seizoen.
  • Van een heerlijke gin-tonic met héél veel ijs en limoen.
  • Van de was buiten ophangen en een paar uur later zongedroogde en uitgewaaide lakens inhalen.
  • Van slapen in nieuwe lakens.
  • Van uitslapen.
  • Van buiten zijn.
  • Van lekker lang ontbijten in onze veranda met de deur een klein spleetje open (’s ochtends is het toch nog frisjes, hoor!).
  • Van cadeautjes shoppen met zijn viertjes (en de bijhorende commentaar van onze dames).
  • Van onze dames.
  • Van elkaar.
  • Van gezelschap en babbelen.
  • Van het verjaardagsfeestje van het metekindje en zijn zus.
  • Van taart eten.
  • Van kijken naar een voetballende echtgenoot en een keepend neefje.
  • Van de zonsondergang.

Het takenlijstje uit mijn hoofd is dit weekend niet afgewerkt, maar daar kunnen we voor één keer best mee leven ;-). Woensdag gaat het terug regenen, dan is er nog tijd genoeg voor alle praktische beslommeringen die nu even moesten wijken voor de (mogelijk) laatste zon van dit seizoen. Wat een zalige tweedaagse!

Advertentie

Het kouwelijke type…

De zomer is voorbij, de herfst is in het land. Ondanks het schitterende nazomerweertje is het ’s morgens verschrikkelijk koud op de fiets. Het helpt ook niet bepaald dat ik van het kouwelijke type ben. Mijn interne thermometer leeft pas op vanaf 25 graden. Alles daaronder is te koud. Behalve die ene week net na de winter als je voor het eerst een T-shirt kan aandoen en al geniet van een zonnetje bij 18 graden.

Bovendien laat ik me (graag) verrassen. Meestal volg ik het weerbericht maar met een half oor, voldoende om te horen dat het niet zal regenen en 21 graden wordt. In mijn verbeelding is het dan zomerweer en haal je je rokjes en jurkjes uit de kast. Het was toch Indian Summer, of niet? Om dan ’s morgens – nipt op tijd uiteraard – buiten te komen en tot op het bot te verkillen in de tien minuten dat je naar het station fietst.

Maar ze zullen mij geen twee keer hebben, denk je dan. En dus haal je een jeans, de enkellaarsjes en een pulletje met halflange mouwen uit de kast en doe je er zelfs al een topje onder. Dan vind je dat je je toch écht wel al herfstig gekleed hebt en mag het zomerjasje erboven. Om toch een hele dag kou te lijden. En als ik het heb over kou lijden, dan gaat het écht wel over koukleumen, niet een aangename frisse verkoeling.

En dan ga je tijdens je middagpauze de stad in en kijk je verwonderd naar al die studenten in korte mouwen, topjes en rokjes. Terwijl ik net op zoek ging naar een “herfstjas” of een “sjaal”. Hoewel het zonnetje nog steeds aangenaam schijnt, begin ik me af te vragen wanneer we de kastenwissel zullen plannen. Wil ik maar al te graag mijn winterjas al bovenhalen. En de winterpyjama’s. En hoort bij een tv-avondje intussen al weer het winterdeken en kan ik er intens van genieten om me daar volledig in te begraven.

Uiteraard gaan we nog héél erg genieten van de komende mooie dagen, maar we zullen een pulletje aan onze outfit toevoegen. En de sjaal mag misschien toch ook al uit de winterkast, net als de enkellaarsjes. Bovendien is mijn koukleumen altijd hét excuus bij uitstek geweest om ’s avonds lekker gezellig dicht tegen elkaar aan te kruipen. Laat de nazomerromantiek (jammer genoeg met ijshanden) maar komen ;-).

koude