Stommiteiten: de slang in het bidet

IMG_6433Terugkeren naar een plek waar je al eerder je vakantie doorbracht, heeft zijn voor- en nadelen. Een van de nadelen is dat je de legendes van de plek al kent. Zo doen er al jaren geruchten de ronde dat er rond onze agriturismo wel eens slangen te zien zijn. Niet zo onnatuurlijk voor het Italiaanse platteland, maar laat mij nu niet meteen dol zijn op dat soort reptielen.

Jaarlijks zijn er wel gasten in ons huisje die bij hoog en bij laag beweren “een slang of een adder” gezien te hebben. Dat is ons echter nog nooit overkomen. Maar ik hou mijn ogen wijd open en ik verwittig de kinderen elk jaar opnieuw om toch alstublieft voorzichtig te zijn bij het spelen en geen verstopplaatsen te zoeken in de struiken of het lange gras.

Toen we dit jaar na een lange tweede rijdag arriveerden in ons huisje, konden onze dames niet snel genoeg hun koffer uitpakken, hun bikini’s aantrekken en het zwembad opzoeken. Hun ouders, die de files meer dan hun lief waren getrotseerd hadden, waren wat trager. Wij pakten op ons gemak uit en organiseerden ons huisje naar onze wensen. Daarna zochten ook wij ons zwemgerief bij elkaar om wat te gaan bekomen aan de rand van het zwembad.

Eerst nog even rustig gebruik maken van het gemak. Ik ga dus de badkamer in en wil me neerzetten als ik uit het bidet naast het toilet een paar oogjes zie priemen en een klein reptielenkopje zie opduiken. Paniek! Voor het eerst in 5 jaar zie ik dus ook de slang des huizes… en dan nog wel in onze badkamer. Wat doe ik in noodsituaties? Ik gil om de echtgenoot. Hij komt de badkamer in en ook hij ziet inderdaad een kopje opduiken uit het bidet. Het was dus geen fata morgana of mijn verbeelding die op hol sloeg na een lange vermoeiende autorit. Ook dat zou niet de eerste keer zijn. Mijn oplossingen: “doe er water in en verdrink het” of “doe het dekseltje dicht” oordeelde de echtgenoot niet als diervriendelijk of realistisch. En dus haalt hij het dekseltje eraf en zien we allebei dat één van de vele hagedisjes om god weet welke reden zijn toevlucht gezocht had in ons bidet.

De echtgenoot – mijn held – pakt het hagedisje uit ons bidet en geeft het buiten aan ons huisje zijn vrijheid. Tot hilariteit van de Nederlandse onderburen. Tegen dat de echtgenoot met het beestje buiten was, had het glibberige diertje zich immers uit zijn hand gewrongen en op zijn arm genesteld. En dus kreeg de echtgenoot het nog niet meteen vlotjes van zijn arm.

Enfin, de rest van de vakantie in Toscane is rustig verlopen. Al heb ik het dekseltje van het bidet wel braafjes dicht gehouden om verdere ongenode gasten in onze badkamer te vermijden. En gelukkig heeft ook de slang des huizes – die door andere gasten alweer gesignaleerd werd – zich niet aan ons geopenbaard ;-).

Advertentie

Pantoffelheld in de sneeuw…

Ik ben een winterkind. Ik ben dol op sneeuw, vrieskou, donkere dagen, warmte en gezelligheid binnen. Of beter, dat was ik. Voor ik door de sneeuw reed. Toen was de liefde snel over.

Geboorte van een trauma

sneeuwspreukEen paar jaar geleden, op een mooie novemberzondag, reed ik met de kinderen naar mijn ouders. Het was Oma’s verjaardag geweest, we zouden met de hele familie feest vieren. Onderweg naar mijn ouderlijk huis zette ik de echtgenoot af op zijn bijjob. Ik zou hem ’s avonds terug oppikken. Het was een gezellige dag. Het eten was lekker, het gezelschap was goed en in de loop van de namiddag begon het lichtjes te sneeuwen. Een prachtige dag met andere woorden.

Tot ik telefoon kreeg van één van mijn toenmalige freelance medewerkers. Hij was onderweg voor zijn avondshift, maar wou me verwittigen dat het “volledig dicht zat” en dat hij de start van zijn shift zeker niet zou halen. Echt ongerust maakte ik me nog niet; ik had nog wel even voor ik de echtgenoot moest oppikken. Maar het bleef sneeuwen. En stilaan slipten de straten dicht. En dus besloot ik – iets vroeger dan normaal – toch al maar richting de echtgenoot te vertrekken.

Het zou een rampzalige rit worden. Ternat-Vilvoorde, normaal gezien een dik halfuurtje, bleek problematisch. Ik raakte met moeite de autostrade op en stond toen stil… en bleef stilstaan. Bleek dat in Groot-Bijgaarden de oprit richting Bergen afgesloten was. Daardoor moest iedereen de ring op richting Zaventem… Bovendien is het stukje bij het oprijden van de ring in Groot-Bijgaarden écht wel bergop. Niet steil, niet dramatisch, maar daar en toen wel problematisch voor vrachtwagens. Die raakten niet omhoog en schoven achteruit.

Met 2 kleine meisjes achterin de auto hield ik de echtgenoot op de hoogte van het gebrek aan vorderingen… tot ook de gsm het voor bekeken hield. Toen was het kwart voor 7 en was ik al anderhalf uur onderweg. Het zou nog tot rond half negen duren eer ik eindelijk bij de echtgenoot raakte. Die had zich intussen zorgen zitten maken: hij had op het nieuws de beelden gezien van vrachtwagens die de brug in Vilvoorde niet opraakten en wist dat ik daar ergens met onze 2 dames rondreed. Gelukkig waren zij rustig in slaap gevallen. Dat de mama toen af en toe even panikeerde, hebben zij niet geweten.

Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest als die avond, toen we de echtgenoot eindelijk bereikten en ik het stuur aan hem kon overlaten. We hebben die avond verder de binnenwegjes genomen. Het heeft lang geduurd voor we eindelijk veilig thuis waren. Een trauma was geboren 😉

Een tweede paniekaanval

Sinds die ene zondag probeerde ik sneeuwrijden zoveel mogelijk te mijden. Thuiswerken kon én als er sneeuw voorspeld werd, maakte ik gretig gebruik van die mogelijkheid. Een bezoekje aan de (groot)ouders werd uitgesteld als het weer onvoorspelbaar winters was.

Maar uiteraard heb je niet alles in de hand. En zo gebeurde het een paar jaar geleden toch weer dat ik de sneeuw door moest. Het was de laatste donderdag voor de kerstvakantie. De avond van de oudercontacten. ’s Namiddags begon het te sneeuwen. Even getwijfeld, maar uiteindelijk toch vrij vroeg naar huis vertrokken, in een kansloze poging om de avondspits alsnog voor te zijn. Maar uiteraard was ik niet de enige die zo redeneerde. In eerste instantie ging alles vlot. Ik haalde Mechelen nog redelijk probleemloos.

Bij het inrijden van Mechelen was ik nog optimistisch. Ik heb toen nog naar huis gebeld om te melden dat ik het oudercontact allicht toch nog zou halen. Het bleek een beetje voorbarig, want Mechelen stond volledig vast. In de vroege namiddag, bij de eerste sneeuwval, bleken een aantal vrachtwagens de bruggen in Mechelen-Zuid niet te verteren. Gevolg: beide bruggen waren redelijk lang volledig versperd geweest en dus stond alles stil. Toen ik drie kwartier later amper een paar meter opgeschoven was, moest ik de echtgenoot verwittigen dat het oudercontact er dan toch niet inzat.

Het zou die avond uiteindelijk een kleine 4 uur duren eer ik de afstand Vilvoorde-thuis vol maakte. Toen ik Mechelen eindelijk uitreed, begon het opnieuw hevig te sneeuwen. Met trillende benen reed ik amper 30 km/u uit angst om te slippen, maar ik werd wel vlotjes ingehaald door de Lijnbussen, die blijkbaar geen last hebben van gladde wegen. Ik was volledig op toen ik ons huisje haalde…

Nooit meer?

sneeuwspreuk2Vanmorgen had het weer gesneeuwd, maar gelukkig viel het al bij al nog mee. Er stonden wel weer geweldig lange files deze morgen, maar écht glad was het in de Kempen niet. Bovendien ben ik intussen een paar keer van job veranderd: autostrades zitten er voor mij niet meer in. Ik heb mijn sneeuwtrauma voorlopig dus min of meer onder controle, maar een winterkind zou ik me toch niet meer noemen. Geef mij maar zon en zomer, alstublieft 😉