Let’s rock! #Foo Fighters

Mijn tweede concert van het jaar was een toppertje. Maandagavond woonden we met 19.999 andere enthousiastelingen de passage van de Foo Fighters in het Sportpaleis in Antwerpen bij. Het was een optreden om in te kaderen. Eentje voor “de top 10”. Dat het zolang geduurd heeft eer we hen eindelijk te zien kregen, is niet te vatten, maar wat was het het lange wachten waard.

Zelfs het verkeer zat voor een keertje – ook op de Antwerpse ring – mee en die draconische veiligheidsmaatregelen vielen al bij al nog mee. Ja, we moesten een toertje doen rond de Lotto Arena en ja, het was even aanschuiven om een plastic zakje te pakken te krijgen om onze spullen in op te bergen voor we door de metaaldetector liepen, maar buiten een gigantische afvalberg (Mei Plasticvrij, iemand 😉?) raakten we al bij al nog vlot het Sportpaleis in. Ruim op tijd zelfs in onze ogen (rond 20u30), al bleek Dave Grohl nogal een stipte kerel en begon hij er met amper een paar minuutjes vertraging meteen keihard aan.

Foo Fighters1Het zou een gigantische trip down Memory Lane worden voor iemand die is opgegroeid in de grunge-jaren ‘90. En al na een paar nummers wist ik weer waarom ik zo dol ben op een écht, onvervalst rockconcert: een resem hits die luidkeels meegebruld worden door het publiek, een frontzanger met gevoel voor humor en de nodige dosis zelfrelativering en tenslotte gewoon strak en stevig muziek spelen. Energiek, luid en geweldige chemie op het podium.

Overigens zijn de Foo Fighters wel meer dan enkel Dave Grohl, al hebben ze met de vroegere Nirvana-drummer wel een flamboyante en charismatische frontman. Maar tijdens het rondje groepsleden-voorstellen bleek dat Grohl erin geslaagd is om zeer getalenteerde en veelzijdige muzikanten rond zich te verzamelen. Geweldig lang uitgesponnen drumsolo (en dat moet je maar kunnen/durven/willen in de band van de voormalige drummer van Kurt Cobain), zangprestaties om u tegen te zeggen en hoogstaande covers. In vele krantenrecensies las ik vandaag dat dit “middenstuk” beter had ingekort kunnen worden, maar dat vond ik nu net niet. Het hoort erbij, Springsteen neemt ook altijd de tijd om zijn E Street Band in de kijker te zetten.

De oplichtende gsm-lichtjes tijdens “Breakout”, de oneindige zangstonde bij “Best of You” waren maar twee van de vele kippenvelmomenten. Alleen op het einde zat Grohl duidelijk wat door zijn stem en had het concert misschien wat ingekort kunnen worden. Maar Wat Een Geweldige Avond. Eentje om in te kaderen. De energie, de vibe. Fantastisch. Laat Pearl Jam op Rock Werchter maar snel komen, ik ben er (nu al) volledig klaar voor.

Intussen hebben we the day after ook overleefd. Want die 44-jarige geest wil dat allemaal wel beleven en geniet met volle teugen, maar dat even oude lijf heeft een dag later wat meer moeite om het feestgedruis te verteren. Zeker in het begin van de week. Ja, ik heb deze morgen toen de wekker pijnlijk vroeg ging een hele seconde lang serieus overwogen om in de toekomst mijn concerten te kiezen op basis van de concertdag 😉. Gelukkig was er koffie. En de napret van een geweldige avond dansen, zingen, brullen, headbangen en genieten!

Foo Fighters2

Vijf op vrijdag, de headbangversie

Sinds onze dochter al eens een fuif bezoekt, komt ze af en toe met muziek “uit onze tijd” naar huis. Zo passeerden hier al “Sweet Dreams” (Eurythmics), Michael Jackson en Abba. Recent kwam ze thuis met “Freed From Desire” (Gala) en “Rhythm Is A Dancer” (Snap). Helemaal into nineties is ze en laat dat nu net de muziek van onze jeugd zijn. Al hadden we onmiddellijk toch wel wat bedenkingen bij de nummers die de tand des tijds hebben overleefd en nu af en toe nog eens de speellijsten van een fuif halen. “Dat is de boenkeboenke uit de jaren ’90, er was toen écht wel beter te vinden, hoor!”

Voor haar ouders was het hoogtepunt van de jaren ’90 het ontstaan van de grunge. Wij waren allebei rockliefhebbers – nog steeds – en namen de boenkeboenke er nu eenmaal bij, maar de hoogtepunten van de fuiven toen waren wel de stevige rocknummers, als er gepogood en geheadbangd werd. Als meisje bleef ik dan wel aan de rand van de dansvloer en mengde ik me niet in het geduw en getrek van de jongens, maar headbangen kon ik ook als de beste. Een dikke 10 jaar later hadden we trouwens een hippe anderhalf-jarige krullenbol in huis, die maar al te graag de mama nadeed en geweldig goed met haar krullen kon schudden. En dus, voor eens en voor altijd, de allerbeste jaren ’90 nummers. Het headbangen en het pogoën moet u er maar bijdenken.

Je kan de jaren ’90 niet begrijpen zonder Nirvana te kennen. Zij staan aan de basis van de nieuwe muziekstijl “grunge” en tonen in hun videoclip van “Smells Like Teen Spirit” hoe het moet. Ik was 18 toen ze doorbraken in 1991. Afgestudeerd in het middelbaar onderwijs en de wereld aan het veroveren in Leuven, waar ik Romaanse studeerde. Aan de faculteit Letteren, één van de meest “alternatieve” faculteiten in Leuven toen. Uiteraard werd dit grijs gedraaid op al onze fuiven, al waren we bij Romaanse misschien wel bij de minst alternatieven van Letteren. Maar dit was wel één van mijn favoriete dansnummers.

Als je Nirvana noemt, kan je ook niet om Pearl Jam heen. Als Nirvana de alfa van de grunge was, dan was Pearl Jam minstens de omega. Mijn favoriete band: ik was “team-Eddie” zouden de dochters nu zeggen. Zalig nummer om op te dansen, al was “Black” minstens even mooi. Maar “Alive” was een perfect nummer om alleen in op te gaan. Wat ik dan ook telkens deed als dit nummer gespeeld werd. En als het wat te lang duurde vooraleer dit nummer op de playlist kwam, dan ging ik het zeker en vast zelf aanvragen. Een jaren ’90-fuif was niet compleet zonder dit nummer.

Een paar jaar jonger dan de vorige twee nummers, maar ook dit is een nummer om alle remmen los te gooien, “luchtdrum” te spelen en met je haar te zwieren. Dit was wel een nummer waarbij ik het midden van de dansvloer écht wel probeerde te vermijden, want hier werd serieus tegen elkaar op gesprongen, er werd geduwd en getrokken en dus deed ik mijn ding uit de buurt van het mannelijk geweld 😉.

Kijk, op dit nummer moet ik gewoon dansen. Voor mij blijft dit een heel opzwepend nummer en dus kan ik niet van de dansvloer blijven. Als het nu per ongeluk nog eens op een feestje gedraaid wordt, laat ik alles vallen om op de dansvloer te kunnen staan. Als we op het punt stonden te vertrekken, zullen we ons vertrek met minstens een kwartiertje uitstellen. Hier dans ik altijd op. De “zachtere” strofes waarop je je wat inhoudt om daarna alles los te gooien tijdens het refrein. Zalig!

Je dacht natuurlijk dat “grunge” of stevige rock in de jaren ’90 enkel voor mannen was weggelegd, maar dat was helemaal niet het geval. Je had Hole, met Courtney Love, de vrouw van Kurt Cobain. Al had ik het niet bepaald voor het geschreeuw van mevrouw Nirvana. Waren wel goed: The Breeders met de zusjes Deal. Maar ik blijf hetgeen Kim Deal bij “The Pixies” deed wel hoger inschatten dan haar eigen project. Maar hét vrouwelijk nummer dat voor mij de jaren ’90 het best vertegenwoordigt, blijft “Lay It Down” van Magnapop. Of ze ooit nog andere hits scoorden, kan ik me niet herinneren, maar dit nummer staat er voor mij nog altijd.

Ondanks deze uitgelezen selectie geweldig goede muziek vrees ik dat ik de dochter niet heb kunnen overtuigen van de betere (alternatieve) muziek van de jaren ’90. Op de fuiven van tegenwoordig wordt dat ook allemaal niet meer gespeeld. Maar kijk, over smaken valt nu eenmaal niet te twisten. We zijn er al in geslaagd om onze dochters Bruce Springsteen te laten appreciëren, dat is ook al veel waard. Choose your battles en je moet weten wanneer je moet loslaten, zeker 😉.