De kleinste in huis

Kijk, iemand moet het zijn. Sinds gisteren heb ik officieel de eer en het genoegen om de kleinste in huis te zijn. De oudste is me intussen al een jaar of twee en een centimeter of 7 voorbijgestoken. Zelfs met hakken aan kan ik het nog amper verbergen. Maar zondag liep ik hier na een dag op hakken op blote voeten rond en de jongste zag haar kans schoon. Want het is al een paar weken kantje boordje. Toen we een maand geleden nog eens tegen elkaar gingen staan, scheelde het nog een centimetertje, in mijn voordeel.

Maar de jongste is haar puberteit ingegaan en groeit als kool. Broeken die in de herfst nog ingekort moesten worden omdat ze echt nog wel ettelijke centimeters te lang waren, zijn intussen net gepast. Zijn wij blij dat “flanking” momenteel in de mode is – anders betaalden we ons blauw aan jeansbroeken alleen ;-). Maar zondag liet ze me nog even naast haar staan en mochten de papa en de oudste scheidsrechter spelen. Veel scheelt het niet, maar nu heeft onze jongste het voordeel en ben ik dus het kleintje ten huize Tifosa.

Vind ik dat erg? Bah neen. Het hoort bij het leven dat de nieuwe generatie de oude voorbijstreeft en we hadden al zo’n voorgevoel dat de jongste wel eens een fikse groeischeut zou kunnen krijgen. Zij aardt immers naar de grote kant van de familie terwijl ik eerlijk gezegd de vorige generatie niet heb overtroffen ;-). Voor de jongste is de jacht op de oudste nu open…

En ik? Zolang ik hakken draag, kan ik nog een klein beetje de schijn ophouden. Misschien is dit nieuwtje dan maar een goede aanleiding om nog eens hoge schoenen te kopen. En wat de vakantiefoto’s betreft, zal ik de goede raad om een heuveltje op te zoeken maar opvolgen. Dan kan ik net een paar centimeters boven de dochters uittorenen. Op mijn 43ste moet ik mijn “grotere” erkennen in de tienerdochters van bijna 16 en net 13. Ik had op nog een jaartje respijt gehoopt, maar het is wat het is. De kleinste in huis. Zucht.

15 jaar!

15 jaar wordt ze vandaag, onze oudste. Ons meisje groeit op. Ze wordt zelfstandig en ze ontwikkelt haar eigen mening. Ze staat open voor de wereld rond haar, ze stelt vragen, ze wil begrijpen. Ze heeft geduld, ze leest nog altijd veel en ze heeft een groot hart voor de kleintjes rond haar. Zelf was ze gisteren fier. Dat er een groot verschil was tussen 14 en 15. 14 was nog meisje, maar 15 was al een echte puber. En dat klopt.

Onze dochter heeft het afgelopen jaar een serieuze ontwikkeling doorgemaakt, op alle vlakken. Ze is op weg naar volwassenheid en ze doet dat goed. De puberhormonen en de nukkige buitjes af en toe nemen we er bij. Het is een voorrecht om dit te mogen beleven, om naast haar te mogen staan op de weg naar haar volwassenheid.

De voorbije 15 jaar hebben we het grootste deel van haar weg samen met haar gelopen. Nu wordt het tijd om haar stukken weg alleen te laten gaan. Zij is er klaar voor, maar ik heb er wat meer moeite mee. Ondanks alle stoere praat “dat ze op 18 het huis uit moeten, dat het dan weer tijd wordt voor mama en papa, dat wij uitkijken naar de rust met ons tweetjes”, schrikt dat vooruitzicht me af. Gisteren zei ze nog “binnen 3 jaar ben ik het huis uit”. Dan krimpt mijn hart ineen. Dan besef je dat het intussen wel heel erg snel gaat, dat 3 jaar inderdaad niet lang meer is. Dat het stil zal worden in huis. Dat ik traantjes zal laten op het moment dat we haar loslaten, maar dat ik zal proberen ze te verstoppen tot we bij haar weg zijn, tot ze het niet meer kan zien.

Want we hebben er wel vertrouwen in. We zijn fier op haar. We geloven en hopen dat we haar de juiste bagage hebben meegegeven en dat ze die ook zal weten te gebruiken. Het is fijn om haar met haar vriendinnen te zien, fijne meisjes bij wie ze zich goed voelt. Om haar te zien genieten van een goed boek, om haar mee op citytrip te nemen en haar te zien openstaan voor alles wat we doen: of het nu een bezoekje is aan een museum, een stadswandeling of het uitproberen van een nieuwe smaak of een nieuw restaurantje.

Om haar te zien openstaan voor andere mensen, ook al moet ze daarvoor soms haar eigen verlegenheid overwinnen. Om haar te zien blinken als ze het gedurfd heeft en als het net daardoor een fijne avond werd met nieuwe mensen. Om haar te horen ratelen in het Engels, ook al heeft ze nog maar 2 jaar les achter de rug. Om te merken dat haar spotify-lijst toch ook heel wat Franse nummers bevat die ze stuk voor stuk foutloos kan meezingen. Om haar te zien optreden met haar dansgroep en hoe ze daarvan geniet.

Al waren wij nog niet klaar voor de jongens die ineens opdoken. Had de papa zijn afschrikgeweer niet klaar en zijn boze papablik nog niet geoefend toen ze voor het eerst ons erf opstapten, maar gaven we haar toch (een beetje) ruimte.

Uiteraard zit onze taak er nog niet op. Af en toe is het aan ons op haar te confronteren met de bewuste of onbewuste gevolgen van haar daden, voor haarzelf en voor anderen. Zit ze in de typisch puberale ik-fase en moeten we haar eraan herinneren dat er veel mensen rond haar zijn waar ze ook rekening mee moet houden. Moeten we nog steeds grenzen trekken, ook al wil zij niets liever dan er doorheen breken.

Maar ze groeit op, ze is goed op weg, en dat mag gevierd worden! Dikke proficiat, lieve schat!

motherdaughter

Grote(re) dingen des levens

Het is gebeurd! De oudste is officieel groter dan de mama. Aan de vooravond van haar veertiende verjaardag zal ze nu toch zo’n 2 cm groter zijn dan ik. Valt het op? Nog niet echt, aangezien ik altijd op hoge hakken rondloop en zij voorlopig nog niet. Maar zij groeit nog en dat kan ik niet echt meer zeggen 😉

Het zat er uiteraard al een paar maanden aan te komen. Maar toen ik dit weekend thuiskwam van het werk en na een dag rondcrossen thuis dolblij de pijnlijke hakken uitdeed en op blote voeten verder liep, viel het ineens heel hard op. Waar ik tot voor een paar maanden nog net boven haar ogen keek, was dat ineens niet meer het geval…

Wij dus met twee in de spiegel gaan kijken, de jongste geraadpleegd, maar het werd pas helemaal officieel toen ook de papa constateerde dat de oudste nu inderdaad toch wel een beetje groter is. Hoewel ik voorlopig de schijn nog ophoud met mijn hakken, ben ik net een plaatsje doorgeschoven in de gezinsrangorde. En dan moet de jongste nog komen 😉

Ergens hoort het erbij en ergens is het toch een beetje vreemd en een beetje slikken. Ze is nog steeds mijn kleintje en zo lang is het nog niet geleden dat ze voor het eerst in mijn armen lag. In mijn ogen toch niet. Wat is nu 14 jaar? Maar voor haar zijn die 14 jaar een heel leven. En zij groeit elke dag, zet elke dag nieuwe stappen op weg naar de volwassenheid. En wij laten haar elke dag een beetje meer los. Soms met tegenzin (omdat we dat kleine baby’tje nog steeds koesteren), maar veel vaker met bewondering en fierheid. En nu is dat kleintje groter dan de mama. Daar is de mama blij om, maar diep vanbinnen heeft ze toch ook even iets weggeslikt…