Maart was…

Een beetje ziekjes. De griep heeft hier in huis goed toegeslagen deze maand. Ik bracht ‘m binnen en één na één gingen de huisgenoten plat. Sommigen erger dan anderen en blijkbaar worden de oudjes hier in huis het zwaarst getroffen. Telkens met een week tussen sloeg het griepvirus toe. Onze dochters sloegen zich er nog redelijk door en toen we na de oudste gespaard bleven, dachten we dat het voorbij was. Maar toen werd het Paasvakantie en bleek de echtgenoot alsnog geveld. Uiteraard, leerkrachten sparen dat op tot de vakantie ;-).

Vakantie. Het griepvirus van de echtgenoot zorgde voor een rustige vakantie. Het was nodig en het deed deugd. We sliepen uit, we werkten onze stapels wasmanden (min of meer) bij en we deden de nodige boodschappen. De oudste en de mama vonden dan toch nog een communieoutfit voor het feest binnen 2 weken en een aantal boodschappen of taken die al héél lang op ons to do-lijstje stonden, werden eindelijk uitgevoerd. Zo raakte ik dan toch bij de opticien om lenzen te bestellen en vonden we de ideale zeteltjes voor ons leeshoekje in de tuinkamer…

Examens. De oudste had in het derde middelbaar nog paasexamens van alle vakken van minstens 2 uur. Examens van dinsdag tot en met maandag. En ze begon met een stevige valse noot: tijdens haar eerste weekend studeren (voor Latijn) kampte ook zij met een – gelukkig iets minder zware variant – griepvirusje. Barstende hoofdpijn leverde haar dat op, maar ze nam een pijnstiller en leerde dapper voort. En wij keken toe, supporterden vanop de zijlijn en leefden mee. De mama met schuldgevoelens en de vrees dat ook de migraine bij de genetische kruising toch mee overgeleverd werd. Maar ons meisje beet door en ze kreeg loon naar werken. Tot haar grote blijdschap en tot onze grote trots. Ook de jongste kreeg vlak voor de Paasvakantie haar rapport en ook zij deed het alweer uitstekend.

Londenreis. Voor de zesdejaars worden op de school van de echtgenoot buitenlandse reizen georganiseerd. Vaak is de echtgenoot van de partij bij de Londenreis. Ook voor ons is dat eigenlijk wel een gezellige periode, want oma en opa komen die week logeren, om mee de kinderen op te vangen.

Maar dit jaar was het toch een beetje anders dan anders. Want op 22 maart vond de terreuraanval plaats in Zaventem en de Brusselse metro. Het was een hele dag spannend of de buitenlandse reizen wel zouden kunnen plaatsvinden. Maar de reizen gingen door en dus vertrok de echtgenoot dinsdagnacht heel vroeg naar Londen. Het was toch met gemengde gevoelens, bij ons allebei. Er gebeurde zoveel die eerste dagen en mijn maatje was er niet. Even de dag bespreken, even overleggen of aftoetsen, dat lukte niet. Hun programma was immers goed gevuld, veel tijd om te bellen was er niet.

Wel sms’ten we meer dan anders. Er ging informatie over en weer. Voor de echtgenoot werd het een intense reis en een prachtige ervaring. De groep klitte heel goed samen en ze waren in gedachten vaak in België: de National Gallery kleurde zwartgeelrood, er was een herdenkingsmoment op Trafalgar Square. Een aantal leerlingen liep ook rond met Belgische sjaals, t-shirts of vlaggetjes en ging het gesprek aan met straatartiesten die tekenden “voor België”. Ze voelden veel solidariteit en dat deed hen deugd. Wij keken hier in België veel nieuws en staken kaarsjes aan. Toch waren we allemaal heel opgelucht toen de echtgenoot terug “veilig” thuis was. Die paar dagen scheiding, zeker in deze intense omstandigheden, doen ons telkens opnieuw beseffen hoe gezegend we wel zijn: we zijn allemaal gezond en we hebben elkaar.

IMG_6309Wij kijken hier al uit naar april: er komt weer een feestje aan en de lente hangt in het land. Binnenkort wordt het weer tijd om de kasten te wisselen en de zomerkledij boven te halen. Maar eerst hebben we nog een weekendje vakantie en daar gaan wij nog even van genieten!

Advertentie

De griepspuit: wel of niet?

Begin deze week was ik alweer geveld door griep. Al voor de tweede keer dit jaar. Buikgriep, net als zovele Belgen momenteel. Rust houden en op dieet. Een mens kan niet erger gestraft worden. In de zetel hangen terwijl er zoveel in huis moet gebeuren: het is een ware verzoeking. Om dan nog maar te zwijgen van het regime van toastjes met confituur, kippensoep en kippenwit met gekookte rijst of pasta. Het duurt nog geen dag of ik droom alweer van alle dingen die ik niet mag eten… Een voordeel: ik was even 2 kg kwijt. Jammer genoeg bleef mijn “geluk” niet duren: op mysterieuze wijze is één verdwenen kg alweer terecht ;-). Dju toch.

Maar het was in 2016 al de tweede keer dat ik besmet raakte. Ik laat dan ook al jaren geen spuitje meer zetten. Ooit liet ik dat wel doen: we kregen het op het werk, het was gratis, we zaten met jonge kinderen,… Maar helemaal griepvrij ben ik nooit geweest. Elk jaar sprong er wel eens een virusje over van de kinderen en bracht ik een paar dagen – zagend – in de zetel door.

Zelfs bij de leraar-echtgenoot deed de griepspuit (een paar jaar later dan bij ons in de privé) zijn intrede. Ook dat werd aangeraden. Voor een klas staan brengt je uiteraard (vaak) in contact met zieke leerlingen. De echtgenoot had jaarlijks wel een weekje (meestal in januari) dat hij in de zetel diende uit te zieken. (En als de echtgenoot ziek is, dan is hij serieus ziek!) Dus was ook hij gewonnen voor de “veiligheid” die de griepvaccinatie in ons leven zou brengen.

Maar het was geen onverdeeld succes. Absoluut niet eigenlijk. Nog nooit was de echtgenoot zo vaak ziek als dat jaar. Een kleine minderheid van de bevolking kan reageren op de griepspuit. Check! Soms zitten ze er ook gewoon naast bij de keuze van de virussen die ze in het vaccin opnemen. Check! In plaats van zijn jaarlijkse weekje uitzieken werden het er dat jaar een pak meer. Minstens 4 keer kon hij een paar dagen uitzieken. Misschien was hij toen telkens net iets minder zwaar getroffen dan anders, maar dat is uiteraard relatief: een “beetje” ziek bestaat niet.

Het was dus een éénmalig experiment. Voor de echtgenoot hoefde het niet meer. We hadden dat jaar héél duidelijk de bijwerkingen gezien en dus lieten we het maar zo. Met weinig effect trouwens. We hadden nog wel ons jaarlijks ziektedipje, dat overigens best ingrijpend kon zijn met 2 jonge kinderen. Binnen de 48 uur met zijn vieren plat gaan door zware buikgriep is niet bepaald aangenaam. Zeker niet als de ouders op exact hetzelfde moment samen ten onder gaan en je dus midden in het weekend een oppas kan regelen voor je net herstellende kinderen. Opmerkelijk trouwens hoe snel kinderen herstellen en hoeveel tijd dat dan weer kost bij de oudjes (die uiteraard wel zo goed als 2 nachten niet geslapen hadden om voor de zieke dochters te zorgen).

Maar de jaren gingen voorbij, de dochters groeiden op en werden sterker. De ziektedipjes groeiden er stilaan uit. Bij hen dan toch. Ik ben geen piepkuiken meer: is het de leeftijd die zijn tol eist? Feit is dat ik niet meer zo goed recupereer als vroeger. Ik word vatbaarder. Meestal kan ik ook vanuit de zetel beamen dat een griepepidemie België in zijn greep houdt. Misschien moet ik volgend jaar die spuit dan toch terug laten zetten: als het voor de “ouden van dagen” wordt aangeraden, zal het voor mij ook geen kwaad kunnen zekers?

Wat doen jullie? Laten jullie je inenten? En merken jullie dan ook een verschil? Zijn jullie beter beschermd?

Huisje ziekenboeg

griepHet was me wat de afgelopen twee weken. Vorige week werd de echtgenoot ziek. Griep. En hij had het goed te pakken. Hoge koorts, zware hoest,… En het bleef maar duren. Dag 6… eindelijk wat minder koorts, maar geen stem meer. Een hele week ziekteverlof. Ik denk dat het geleden is van voor we kinderen hadden dat hij het zo zwaar te pakken had.

Begin deze week klaagde de jongste over oorpijn. Ze dacht een stop te hebben. Ook de oudste had wat last van de oren. Wij dus opnieuw naar de dokter. Bleek de jongste een oorontsteking te hebben. We kregen een doosje antibiotica mee naar huis. Ze had geen moment geklaagd. Het moet nochtans niet aangenaam geweest zijn.

Het is weer die tijd van het jaar. Het is winterperiode, het weer kwakkelt, het was weer even moeilijk om de motor in gang te krijgen na een heerlijke kerstperiode. En januari is een drukke maand: nieuwjaarsfeestjes, de jongste verjaart, het was elk weekend wel iets. En dan gaan we door en dan vergeten we af en toe onze broodnodige rust in acht te nemen en dan raken we wat oververmoeid en dan krijgen de virusjes ons te pakken.

En dus kijken wij hier met zijn allen uit naar de Krokusvakantie. Even een weekje rust. Even bekomen, wat bijslapen en wat genieten van elkaar. Het is nodig. Want als de echtgenoot maar half is, dan draait ons gezin ook maar op halve kracht…