The Happiness Tag

Op dinsdag doen we nogal eens graag van stokjes. Deze tag vond ik zelf bij Mrs. Curly. Zij had ‘m dan weer gehaald bij Lafemmefem.

Van welk eten word jij blij?

Italiaans en zoet. Geef me dus maar een tomaat-mozzarella, een pasta of een pizza (of alles na elkaar) om dan te eindigen met iets zoets. Liefst chocolade of een ijsje, maar ik zeg zeker ook geen neen tegen een heerlijk stuk verse cake. Of versgebakken koekjes, net uit de oven en nog een beetje warm…

Welke film maakt je vrolijk?

Eigenlijk is het onmogelijk om er eentje uit te kiezen. Meestal word ik vrolijk van films die een lach en een traan op prachtige wijze weten te combineren. Het beste voorbeeld van de laatste jaren is voor mij de Franse film “Intouchables”. Het is een film met een zwaar onderwerp, maar toch kan je niet anders dan het vaak uitgieren van het lachen. Maar altijd met een snik in je keel. De film is tegelijkertijd grappig en pakkend. En het einde blijft ontroeren, ook al hebben we “Intouchables” intussen al veel te vaak gezien.

Bovendien is het een Franse film, dat is ook een serieus pluspunt voor een Romaniste die haar liefde voor de Franse taal te weinig kwijt kan 😉.

Welk kledingstuk maakt je happy?

IMG_8090Het is altijd fijn als ik me mag opkleden, maar ik doe het eigenlijk te weinig, er is soms te weinig gelegenheid voor. Ik hou wel van een beetje drama in mijn kledij: een mooie jurk, een felgekleurd jasje, mooie pumps (ook al kan ik er enkel op staan en amper op stappen. Maar altijd met een knipoog: een leuke print of een klein detail dat een outfit toch wat speels maakt.

Al kan ik even goed genieten van een luie ochtend of avond in pyjama. Vooral ’s ochtends zijn de dames des huizes hier moeilijk in gang te krijgen…

Van welke beautyproducten word je blij?

Van een heerlijke (zomer)geur en een aangename douchegel. Ik ben intussen al een paar zomers dol op Zen Sun (Shiseido). En voor mijn douchegel zweer ik al jaren bij Roger & Gallet (Cédrat).

Daarnaast zeg ik ook nooit neen tegen knalrode lippenstift en even felle nagellak. Ik zal eerder mijn lippen laten knallen dan dat ik mijn ogen doe spreken. Geef mij maar wat drama 😉.

Wat is jouw gelukkigste herinnering?

De ontmoeting met de echtgenoot, ons verliefd worden, onze trouwdag en de geboortes van onze meiden. En daarnaast zijn er elke dag opnieuw de vele “kleine” geluksmomenten. Zo krijg ik nog altijd een ontzettend warm gevoel als ik mijn kinderen ’s avonds voor het slapengaan een nachtzoen kan geven en hen zie slapen.

Van welke muziek word jij blij?

Momenteel word ik héél erg blij van deze nummers:

Maar geef me een aanstekelijk deuntje, voeg er een Italiaans, Zuid-Amerikaans of Frans (zomer)sausje aan toe en ik moet spontaan glimlachen. Als ik dansneigingen krijg, word ik er gelukkig van!

Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?

  • Mijn favoriete muziek héél erg luid zetten en zingen en dansen.
  • Als het kan, me nog eens omdraaien in bed en uitslapen.
  • Tegen de echtgenoot zagen, al is dat dan niet altijd bevorderlijk voor zijn humeur…
  • Vroeg gaan slapen.

Noem drie willekeurige dingen die je ontzettend gelukkig maken.

De echtgenoot, de dochters en onze tijd samen.

Gestolen momentjes…

En toen kregen we toch nog een Indian Summer. Het werd dan ook nog één keer een buitenweekend, om toch maar geen streepje zon te moeten missen. Het was dubbel en dik genieten…

  • Van het zonnetje, dat alles meteen beter en mooier maakte.
  • Van de laatste barbecue dit seizoen, wie weet.
  • Van het laatste ijsje van dit seizoen.
  • Van een heerlijke gin-tonic met héél veel ijs en limoen.
  • Van de was buiten ophangen en een paar uur later zongedroogde en uitgewaaide lakens inhalen.
  • Van slapen in nieuwe lakens.
  • Van uitslapen.
  • Van buiten zijn.
  • Van lekker lang ontbijten in onze veranda met de deur een klein spleetje open (’s ochtends is het toch nog frisjes, hoor!).
  • Van cadeautjes shoppen met zijn viertjes (en de bijhorende commentaar van onze dames).
  • Van onze dames.
  • Van elkaar.
  • Van gezelschap en babbelen.
  • Van het verjaardagsfeestje van het metekindje en zijn zus.
  • Van taart eten.
  • Van kijken naar een voetballende echtgenoot en een keepend neefje.
  • Van de zonsondergang.

Het takenlijstje uit mijn hoofd is dit weekend niet afgewerkt, maar daar kunnen we voor één keer best mee leven ;-). Woensdag gaat het terug regenen, dan is er nog tijd genoeg voor alle praktische beslommeringen die nu even moesten wijken voor de (mogelijk) laatste zon van dit seizoen. Wat een zalige tweedaagse!

De 5 mooiste momenten in mijn leven

Er zijn in een mensenleven een aantal momenten die je nooit meer vergeet. Momenten waarop je keuzes maakt die je leven verder richting zullen geven. Momenten waarop je mensen ontmoet die je leven voor altijd zullen veranderen. Momenten waarop je je geliefd voelt, de koning te rijk, gekoesterd. Momenten waarop je hart overstroomt van liefde, van geluk, van ontroering.

  1. Het moment waarop ik de middelbare school verliet om te gaan studeren. Het is een bepalend moment in je leven: je legt je toekomst in een definitieve plooi. Of dat denk je dan toch. Je verlaat voor het eerst je huis en je dorpje. Je laat moeders rokken los om zelf vorm te geven aan je leven. Mijn hart lag bij de talen – al een tijdje – en eindelijk kon ik mijn ding gaan doen. Ik heb er nooit spijt van gehad, ook al was de studie zeker niet altijd wat ik verwacht had en ook al bleken er – toen ik mijn hart volgde – toch ook onderdelen te zijn die ik niet zo graag deed en waar ik minder aanleg voor had, zoals (algemene) taalkunde ;-). Achteraf is hetgeen ik geworden ben allicht niet hetgeen ik verwachtte toen ik aan mijn studies begon (toen ging ik voor leerkracht Frans), maar toch zou ik het zo opnieuw doen.
  2. Het moment dat de echtgenoot en ik een paar vormden. We cirkelden al even rond elkaar, maar toen was het daar. Niet dat het altijd rozengeur en maneschijn was: het duurt een tijdje eer je samen een evenwicht vindt en dat moet je bij elke ingrijpende gebeurtenis opnieuw zoeken. Er was strijd, er was ruzie, er waren misverstanden, maar er was ook altijd veel liefde, humor en samenhorigheid. Het was en is nog altijd wij tweeën en daar ben ik intens gelukkig om en ongelooflijk trots op.
  3. Onze trouwdag. Ten overstaan van alles en iedereen je liefde aan die ene bijzondere persoon mogen verklaren, het blijft één van de mooiste dagen uit mijn leven. Het was ook een prachtige dag: warm en zonnig en voor het grootste stuk liep de dag ook zoals we dat gehoopt hadden. Zo goed als iedereen die we erbij wilden hebben, was ook van de partij. En het was een leuk feestje. Het allermooiste moment overviel ons toen we ’s morgens in alle vroegte naar huis reden en we voor het eerst op die bijzondere dag alleen met zijn tweetjes waren. Toen, terwijl de zon al terug aan de hemel stond, drong het besef door: we zijn man en vrouw, voor de rest van ons leven.
  4. De geboorte van onze dochters. Twee heel bijzondere dagen. De oudste kwam in ons leven op een mooie, warme zomerdag. Dat kleine wonder, geboren uit onze liefde, een prachtige mengeling van ons beiden. Op slag verliefd was ik. Dag op dag 2,5 jaar later, midden in een besneeuwde winternacht, kregen we een tweede wondertje. En opnieuw wordt je hart volledig door elkaar geschud. Opnieuw zoveel liefde. Het moment dat de oudste haar zusje voor het eerst ontmoette, staat in mijn hart gegrift. Mijn twee meisjes, de mooiste geschenken die ik in mijn leven ooit gekregen heb. En natuurlijk voel je je ook ontzettend kwetsbaar, word je overvallen door de verantwoordelijkheid voor die hulpeloze wezentjes, maar dat volgt pas later. Er is niks te vergelijken met de roes die je overvalt dat allereerste uur dat je kindje in je armen ligt na de geboorte.
  5. Het vijfde mooiste moment uit mijn leven is niet één specifiek moment, maar een verzameling herinneringen, heel vaak gelinkt aan “overgangsrites” van onze meisjes. Hun eerste groentepapje, hun eerste woordje, hun eerste stapjes. Voor het eerst naar de onthaalmoeder, naar de kleuterklas, naar het eerste leerjaar, naar het middelbaar,… Hun eerste dansoptreden, hun eerste tenniswedstrijd. Onze eerste reis samen, en alle andere reizen die nog mochten volgen. Zoveel prachtige kleine momenten die de echtgenoot en ik samen mochten delen. Met onze dochters, met onze familie, met onze vrienden.

Natuurlijk is het vaak ook gewoon maar het leven zoals het is. Natuurlijk stormt het hier soms en zijn we regelmatig moe en is het van tijd tot tijd trekken en sleuren om alles gecombineerd te krijgen en ook nog tijd te vinden voor elkaar. Maar dan kan het zo’n deugd doen om terug te blikken, samen herinneringen op te halen en de fotoalbums te doorbladeren om te beseffen dat we het goed hebben samen. En dat onze grootste rijkdom net daar ligt, en in de kunst om dat naar waarde te schatten. (Al mag ik die kunst volgens de echtgenoot zeker nog wat meer beoefenen…)

trots

(www.pinterest.com)

Italiaanse disco in de auto

Muziek maakt een groot deel uit van ons leven. Met een drummer als echtgenoot hoort muziek er altijd bij. Maar ook de dochters hebben de muziekmicrobe geërfd. Sinds ze allebei “Spotify” op hun smartphone geïnstalleerd hebben, vinden we hen regelmatig ergens in een zetel met oortjes in, lezend, zingend en op hun telefoon tokkelend. Wij luisteren nog op de ouderwetse manier, via de radio. Soms kiezen we 5 cd’s, die we dan op “shuffle” zetten en dan laten we ons min of meer verrassen.

Ook in de wagen staat er altijd wel muziek op. Toen onze dochters jonger waren, hebben we in de wagen eindeloos K3-cd’s gespeeld, tot we die allemaal van voor naar achter en omgekeerd konden meezingen. Het werd zelfs zo erg dat als je op een bepaald moment een K3-liedje op de radio hoorde, je op het einde al spontaan het volgende liedje van de cd begon te zingen. Zo erg waren we allemaal geconditioneerd.

Heel vaak hebben we in de wagen een “cd van het moment”. Zo was de cd van Stromae een paar jaar geleden de soundtrack van onze Italiëtrip. Nog altijd kan ik “Papaoutai” en de andere nummers van die cd niet horen zonder spontaan aan Toscane en onze Noorse vrienden te denken. Ook Bastille (de allereerste cd en Adele – “21”) vormden ooit de soundtrack van een reisweg.

Momenteel wordt het “Italiaans Songbook” nogal grijsgedraaid in de auto. Binnenkort zijn het weer studiereizen op de school van de echtgenoot. Hij zorgde in het verleden wel eens voor “Songbooks” voor zijn leerlingen: een boekje met songteksten en de daarbij horende cd’s (om tijdens de busritten te spelen). We hebben hier thuis een Londense versie en een Italië-versie. En die laatste haalde de echtgenoot een paar weken geleden nog eens boven. Intussen heeft hij er allicht wel al spijt van want tijdens elke autorit vragen de dochters telkens opnieuw naar een viertal  zelfde nummers van ons Italiaans Songbook. Zijn zeker van de partij: “Gente di Mare”, “Ti Amo” en vooral “I treni di Tozeur”.

Wanneer “nummer 13” van de cd weerklinkt, draaien we het volume omhoog, zingen we luidkeels mee en houden we disco in de wagen. De echtgenoot schudt het hoofd bij zoveel vrouwelijke gekheid in de wagen en de mama is alleen maar blij dat de dochters toch iets van haar liefde voor Italië, Italiaans en de Italiaanse muziek hebben geërfd…

PS: Geweldige jaren ’80 kitsch ;-), maar soms moet je de muziek voor zich laten spreken en mag je de beelden er niet bij halen. Ik vrees dat ik zonet het nummer voor onze dames onherstelbaar bijgekleurd heb…

Waar ik blij van word…

De dagen zonder klagen zijn vandaag gestart. Ook bij mij. Niet dat ik dat ooit 10 dagen op een stuk volhoud. Maar het begin was er vandaag alvast (min of meer). In plaats van uiting te geven aan bepaalde frustraties zal ik deze avond nog eens een “tourke du living” fietsen op mijn hometrainer en maakte ik vandaag, op de Internationale Dag van het Geluk, een lijstje van de (kleine) dingen waar ik gelukkig van word.

  1. De echtgenoot en de dochters. Uiteraard. Mijn grootste bron van geluk.
  2. Uitslapen
  3. Zon en vakantie
  4. Een heerlijk rustig ontbijt met de krant erbij
  5. Een verse mattentaart bij dat ontbijt
  6. Dat éne kopje Caffé Latte ‘s morgens
  7. Rondhangen in pyjama
  8. Mij klaarmaken voor een feest, met alles erop en eraan: mooie kledij, haren en maquillage in orde en dan de blik van de echtgenoot als hij me ziet
  9. Een concert van Bruce Springsteen, Pearl Jam, Snow Patrol,…
  10. Een lang vergeten liedje dat je opeens terug op de radio hoort
  11. Bloemetjes
  12. Chocolade
  13. Het allereerste Italiaanse ijsje op vakantie
  14. Een grapje dat lukt: met uitgestreken gezicht een valse bewering brengen, je toehoorder er laten in trappen en dan al na een paar seconden “strijk gaan”
  15. De jongste kietelen
  16. De laatste knuffel voor het slapengaan
  17. De slapende dochters nog even een kusje gaan geven als ze in hun bed liggen – niets schoners dan de onschuld van je kind
  18. Samen de slappe lach krijgen
  19. Met de dochters en de echtgenoot op uitstap
  20. Bijkletsen met vriendinnen
  21. Headbangen en dansen in het algemeen
  22. In onze tuinzetel met een boek “een kleurke opdoen” in de eerste zon van het jaar
  23. Eindelijk dat éne ding vinden waar je al zo lang naar zocht, of het nu een kledingstuk is, dat éne perfecte paar schoenen, iets voor in huis of een fantastisch mooi boek
  24. Hoge hakken – om op te staan natuurlijk, van erop lopen word je net iets minder gelukkig
  25. Fietsen als je het goede ritme te pakken hebt
  26. Kussen en flirten met de echtgenoot
  27. Mijn zonnebril opzetten
  28. De eerste keer blote benen in de zon
  29. In bed kruipen – van zodra het opgewarmd is
  30. Lege wasmanden en een opgeruimd huis – dat eerste kwartier nadat de kuisvrouw is geweest
happiness

(www.quoteaddicts.com)

Een gouden randje

Soms zijn er zo van die dagen dat alles in de plooi valt. Dinsdag hadden beide dochters een dagje vrij na hun examens en gingen we een dagje shoppen. Met 4 tieners beleefde ik een fijne dag. Er werd getaterd, er werd geshopt, er werd gelachen en veel genoten. Van het gezelschap, dat na een beetje gewenning perfect ineen klikte. Waar we ’s morgens nog twee paartjes hadden, keerde ik ’s namiddags met een fijn viertal terug huiswaarts.

Bovendien was er daarna nog een lagere school-reünie voor de oudste. 4 jaar zijn ze intussen allemaal hun eigen weg gegaan. Zitten ze op verschillende scholen, in verschillende richtingen. En toch houden ze eraan om jaarlijks nog minstens een keertje terug samen te komen. Dan is het 10 minuten wat vreemd, wat aftasten, maar daarna vliegt de tijd voorbij. Dan wordt er gebabbeld, gegiecheld, geposeerd en gepost. Dan lijkt het opnieuw alsof de tijd heeft stilgestaan, alsof het gisteren was toen ze nog samen de schoolbanken deelden. Dan zie je gewoon 6 meisjes die elkaar goed kennen, plezier hebben samen en het fijn vinden om in elkaars gezelschap te zijn.

De mama zit dan samen met de echtgenoot in een andere kamer en doet alsof ze een boek leest. In werkelijkheid geniet ze stiekem van het gezelschap in huis, doen het gegiechel, de lachsalvo’s, de plagerijtjes en het gefluister haar ook deugd. Ze kijkt naar haar dochters en kan niet trotser zijn op de manier waarop ze in het leven staan: op hun vriendschappen, op hun gehechtheid aan elkaar en hun vriendinnen. Wanneer de meisjes dan ’s avonds, als het huis opnieuw leeg is, verzuchten dat het zo’n fijne dag was en moe en tevreden in hun bed kruipen, is ook de mama gelukkig.

Het was een dag met een gouden randje. Van genieten van de kleine dingen. Een dag waarop opnieuw bleek dat geluk niet te vinden is in het hebben, maar in het beleven en het delen. Die avond ging ook de mama slapen met een warm gevoel en was de trieste realiteit heel eventjes mijlenver weg.

Tijd voor “hygge”

hygge

(www.pinterest.com)

Nu de herfst volop in het land is, de regen met bakken uit de lucht valt, de wind giert en het vroeg donker is, trekken wij ons hier terug in de gezelligheid van ons huisje. Blijkbaar zijn we daarmee hip, want we volgen zo volledig de nieuwste Deense hype, hygge. Volgens de Libelle van deze week, het “nieuwe geluksrecept”. Naar verluidt komt het Nederlandse “gezelligheid” het dichtst in de buurt. Kort door de bocht betekent hygge dat je je geluk vindt in de kleine dingen en volop profiteert van die simpele geluksmomenten, als tegengif tegen de koude, donkere, sombere maanden die we voor de boeg hebben.

Wat betekent hygge voor mij in deze donkere maanden?

  1. Gezellig onder een tv-dekentje in de zetel hangen, tegen elkaar aan, met de kaarsjes aangestoken
  2. Een kop warme chocomelk met échte chocolade
  3. Liefst daar nog een versie brownie bij, en die mag gerust nog een beetje warm zijn
  4. Nog even in de slaapkamer van de dochters binnenspringen vooraleer wij gaan slapen, een kusje op hun voorhoofd drukken en één van beiden iets onverstaanbaars horen mompelen
  5. In je warme bed kruipen onder het warme donsdeken, lekker gezellig tegen elkaar aan
  6. Verse lakens
  7. Uitslapen
  8. Een verse mattentaart, de weekendkrant en eindelijk tijd om die helemaal te doorbladeren
  9. Een goed boek lezen en niet kunnen stoppen, ook al staan er alweer een paar manden strijk te wachten
  10. De allereerste voetstappen zetten in verse sneeuw
  11. In bad zitten weken tot je vingers en tenen helemaal gerimpeld zijn
  12. Als het vriest dat het kraakt toch buiten gaan tot je gezicht helemaal koud is en dan terug binnen de warmte induiken
  13. Samen uitgaan, de tijd hebben om je eens helemaal mooi te maken en dan zijn gezicht als hij je te zien krijgt
  14. Dat éne kopje Caffe Latte ’s morgens
  15. Een onverwacht fijn gesprek, met de dochters, met de echtgenoot of met een vriendin
  16. De post-examen winkeluitstap met de dochters en hun vriendin(nen). Genieten van de gezellige (jonge) drukte.
  17. Die éne Neuhaus-praline die sowieso bij het winkeluitstapje hoort
  18. De kerstboom versieren
  19. Op zoek gaan naar het perfecte cadeautje voor de echtgenoot en de dochters en hun onbetaalbare gezicht als ze het openen
  20. Het allereerste marsepeinen varkentje, mariabeeldje of chocolade mannetje van de Sint
  21. Het moment dat je de deur van je werk uitwandelt en je vakantie officieel is begonnen
  22. De gezichten van de dochters en daarna de neefjes en het nichtje met Sinterklaas
  23. Comfort food voor de dochters en de echtgenoot tijdens de examens en hun onderlinge samenhorigheid
  24. Het allerlaatste examen en de opluchting/vreugde/vrolijkheid van de dochters dat het alweer achter de rug is
  25. Een serie bingewatchen tijdens het verlof en er nog eentje bijdoen omdat je toch kan uitslapen… en toe, alstublieft, nog eentje? Echt de allerlaatste (vanavond)…

Dat Deense concept, die “hygge”, het heeft écht wel iets. Alleen al door dit lijstje te bedenken en samen te stellen, begin ik op slag uit te kijken naar die nochtans donkere maanden die eraan komen ;-).

Vakantieplannen

Een rustige week thuis met ons viertjes. Een beetje uitblazen, op het gemakje het huishouden wat bijwerken en vooral veel kwalitijd met ons viertjes. Dat was het plan. Maar toen begonnen ook de tienerdochters hun agenda in te vullen. Blijkt dat er intussen nog één lege dag overblijft voor gezinsplannetjes. De rest van de dagen hebben de tienerdochters gevuld en “mogen” wij voornamelijk opdraven als chauffeur.

Weg zijn de dagen dat onze dochters op ons vertrouwden om hen te entertainen en dat een vakantie thuis wel eens eindeloos lang kon lijken. Dat ze na een voormiddag al doorheen “al” hun speelgoed waren en “zich verveelden”. Dat ze nog een halve dag later vooral op elkaars kap zaten en we dan maar het huis uit trokken om hen even af te leiden en daar niet echt geweldig in slaagden. Want wat de ene fijn vond, kon de andere weer een pak minder appreciëren.

Maar het kon ook anders. Soms hadden ze net voor de vakantie iets kleins mogen kiezen uit de speelgoedwinkel. Bij ons ging het dan vaak over een klein doosje Playmobil. Waarop ze papa dan smeekten om de rest van de dozen van zolder te halen, die vaak amper een paar weken eerder opgeruimd waren. Een hele week lang werden er dan hele Playmobildorpen gebouwd en waren ze urenlang zoet met het zoeken naar nog meer spulletjes voor hun huizen in de verschillende dozen. Een hele week lang stond onze eettafel dan volgebouwd met huizen, winkels, de school en andere gebouwen en stonden verschillende dozen open rond de tafel. Op mama’s vraag om ’s avonds alstublieft toch een beetje op te ruimen, klonk het unisono, “maar dat kan niet, mama, mag het alstublieft blijven staan, we hebben hier zo lang aan gebouwd en we gaan morgen écht waar nog verder spelen”.

Die tijd ligt intussen achter ons. Kleine meisjes worden groot. Intussen wordt er gelezen, geshopt, bouwen ze dorpen op de computer en hangen ze voor tv. Kunnen ze elkaars tv-smaak niet altijd waarderen, maar trekken ze toch samen aan hetzelfde zeel als ze de mama en de papa willen overtuigen om nog één aflevering te mogen zien, “alstublieft”. En sinds ze allebei in het middelbaar zitten, wordt er opvallend vaak met de vriendinnen afgesproken. Hier, bij de vriendinnen thuis, of om samen iets te doen. Sindsdien zijn wij chauffeurs, die vooral last minute nog een wijziging van plannen mogen opvangen.

En dus zullen vooral de mama en de papa deze week veel kwalitijd samen hebben en wordt het al een hele boekhouding om bij te houden wie wanneer waar zit. Maar ’s avonds hangen we wel samen in de zetel. Dan installeren we ons onder onze tv-dekentjes en kijken we samen “Gossip Girl”. De papa zucht dan eens diep, neemt een boek en trekt zich strategisch terug in de leeszetel in de tuinkamer. Geen grootse plannen deze week, maar vooral veel genieten van de kleine geluksmomentjes samen.

As we speak #augustus

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Lopen voor je kan stappen. Er werd toch wel wat verbouwd in augustus. Na de tuinkamer pakten we ook de woonkamer aan. Begin augustus maakten we van een reisje van de dochters gebruik om de woonkamer een nieuwe kleur te geven. Ergens de komende weken zou ons nieuw bureau geïnstalleerd worden, kunnen we ons salon zijn definitieve stek geven en de tuinkamer terug op orde zetten. Het heeft hier even allemaal overhoop gestaan en het is nog een beetje kamperen momenteel. Het zal ook nog niet direct allemaal in orde zijn. Nadat het bureau geplaatst is, moet het gekuist worden, moet de oude werkkamer opgerommeld en verhuisd worden. En daarna kunnen we aan de afwerking beginnen. Kunnen we de muren aankleden en het gezellig maken.

Het doet wat met een mens dat verbouwen (en dan is dit nog een piece of cake). Het gaat me soms niet snel genoeg en soms weer te snel. Dan ben ik in mijn hoofd al 3 stappen verder aan het denken, maar volgen de werken niet (die ik zelf aan het uitvoeren ben). Dan ben ik tijdens het schilderen al aan het kuisen. Dan ben ik vooraleer de meubels er staan al foto’s aan het ophangen. Die we nog niet hebben, maar die ik meteen wil bestellen, hoewel ik nog niet weet hoe groot we ze eigenlijk willen. Ik word soms moe van mezelf. Gelukkig blijft de echtgenoot met beide voeten op de grond. Hij laat me razen, kijkt al eens mee welke foto’s ik graag zou willen en welke maat misschien wel zou passen. Hij laat me doen, gooit er hier en daar al eens een kritische bedenking tussendoor, sust als het nodig is en geeft me het gevoel dat ik uiteindelijk zelf beslis om toch nog maar wat te wachten.

Werken en vakantie. Het zit er weer bijna op voor de echtgenoot en de dochters. Het schooljaar komt stilaan in zicht (al mogen we dat nog niet te luid zeggen). Er wordt hier momenteel vaak naar school gereden zodat de jongste stilaan ook went aan haar nieuwe fiets en aan de route die ze vanaf september maar al te vaak zal afleggen. Beide dochters hebben ook flink opgeruimd in hun kamers en de logeerkamer, om plaats te maken voor hun nieuwe schoolboeken, die intussen gearriveerd zijn (en nog gekaft moeten worden).

En toch wordt er ook nog hard genoten van het mooie weer. Er zat al eens een snipperdagje zee tussen met ons viertjes en er komen de laatste weken veel vriendinnetjes over de vloer. En bij het minste streepje zon halen we de barbecue boven. Het was toch een fijne zomer met ons viertjes!

Lezen. Er zijn de voorbije maanden toch wel een aantal boeken de revue gepasseerd. Typische vakantielectuur. Het ene romannetje al wat beter dan het andere. Het ene boek bleef al wat langer hangen dan het andere. Ook “Het smelt” van Lize Spit stond hier op het leesmenu, maar ik was er niet wild van. Ik zag eigenlijk al van bij de eerste bladzijden waar het boek naartoe zou gaan en toen het zo ver was, raakte het me niet. Het verhaal wordt ook – bewust – met een zekere afstandelijkheid verteld, maar net dat vormde een hinderpaal voor mijn inleving. Misschien had ik het niet moeten lezen naast het zwembad, misschien was mijn setting totaal verkeerd (het onderwerp van het boek tegenover het losse, gemoedelijke vakantiesfeertje) maar het pakte me niet. Het verhaal zoog me niet naar binnen, en dat vind ik altijd jammer.

Kijken. Tijdens onze schilderweek hadden we tijdelijk geen kabelaansluiting, maar dat hebben we eigenlijk niet gemist. We kampeerden even in onze tuinkamer en ontdekten “House of Cards”. Zalige serie, onwijs goed geacteerd, zeer kritische blik op de Amerikaanse politiek en zijn vuile (macht)spelletjes. Herkenbaar trouwens ;-).  We waren meteen allebei mee en hebben ons aan wat binge-watching overgegeven. Beperkt uiteraard want één van ons moest werken en de andere werd verondersteld recht af te lijnen. Rond zijn we nog steeds niet geraakt, na een weekje hadden we weer kabel en fietsten de Olympische Spelen er even tussen. Als we er nu nog in slagen om de kinderen op tijd in bed te krijgen, dan kunnen we misschien reeks één nog beëindigen voor de start van het schooljaar.

Praten. Het blijft prachtig om mee met de dochters te mogen opgroeien. Om hen volwassen te zien worden, om gesprekken en discussies met hen te voeren. Om met hen te lachen, om hen te plagen en te kittelen. Het is minder fijn om ruzie met hen te maken, om hen te moeten bijsturen, om grenzen te moeten trekken, maar gelukkig blijven dat soort momenten duidelijk in de minderheid. En het hoort er ook bij. Ook al moeten we dan even slikken en stellen we onszelf dan ook wel in vraag. Maar het blijft een fijn stelletje en ze zijn op de goede weg. Al wordt het tijd dat het schooljaar terug begint, want ze beginnen elkaar (en dus ons ook) soms op de zenuwen te werken. Er wordt al eens geruzied en er vliegen al eens verwijten heen en weer.

Laat het geregelde schoolbestaan dus maar terug van start gaan, al gaan we nog één weekje genieten van het mooie weer, het zonnetje en elkaar.

IMG_7020_mini

Juli was…

Met een paar dagen vertraging wegens schilderwerken in huis, toch nog een maandoverzicht. En juli stond volledig in het teken van vakantie, Italië, vriendschap, rust, genieten en ons gezin.

IMG_6538Italië. Wat het Songfestival allemaal niet kan doen. Dat een Italiaanse deelname zoveel indruk kan maken dat het al die jaren later nog gevolgen heeft. Toen ik als 13-jarige bakvis viel voor de knappe ogen van Raf, zat de verleiding in het complete plaatje. Het melancholische nummer (Gente di mare), de onbegrijpelijke taal, het contrast tussen de in mijn ogen zachtere, verlegen jongeman aan het begin van zijn carrière en de ietwat brute, vol zelfvertrouwen zittende zanger met reputatie. Het liedje bleef bij, de zangers verdwenen naar de achtergrond, maar ook de taal bleef sluimeren. 4 jaar later was de keuze voor Italiaans er eentje vanuit het hart.

Toen we 5 jaar geleden voor het eerst met onze meisjes naar Italië trokken, voelde dat voor mij een beetje als thuiskomen. Het lekkere eten, de rust, de zon, de mentaliteit, het Italiaans. En het zaadje is intussen ook bij de dochters geplant. Vooral de oudste is helemaal mee in het Italiëverhaal. Al liet ook de jongste dit jaar weten dat ze Italiaans wil leren, zodat ze zich kan redden als ze later naar Toscane trekt. Tot afgrijzen van de echtgenoot, die het tijd vindt om de Italiëzotheid wat te laten rusten.

Vriendschap. 5 jaar Italië, 4 jaar Noorse ontmoetingen. We kijken er met zijn allen naar uit. En dat allemaal dankzij de vriendschap die de jongste 5 jaar geleden sloot met een Noors leeftijdsgenootje. Twee dolle weken, samen spelen, samen zwemmen, communicatie met handen en voeten en dankzij vertalingen van de papa’s die daardoor ook veel contact hadden. Twee jaar later volgde een nieuwe toevallige ontmoeting en kregen we weer 2 prachtige weken samen.

Intussen regelen we ontmoetingen via Facebook en tellen we allemaal af. Het klikt nog altijd tussen de meisjes, die 10 minuten nodig hadden om te ontdooien, maar daarna geen moment uit elkaars buurt te vinden zijn. Tussen de papa’s, die samen voetbal kijken en politiek bediscussiëren. Tussen de mama’s, die over hun dochters en hun wegen naar volwassenheid ideeën uitwisselen. Samen zonnen, samen zwemmen, samen eten, samen praten. Grappig hoe je over de grenzen heen toch telkens opnieuw zoveel gelijkenissen ontdekt. Zoveel meer dat we delen dan dat ons scheidt. Op naar de volgende ontmoeting. In België, Noorwegen of Italië dan maar weer…

Talen. De echtgenoot en ik zijn talenmensen. Hij Germaans, ik Romaans. Maar we delen een liefde voor boeken. Taal als communicatiemiddel was meer iets voor hem. Hij stapt makkelijker op mensen af en staat meer open voor contact. Ik ben voorzichtiger. Ik zal daardoor soms ook afstandelijker overkomen, terwijl ik niets liever zou willen dan meepraten. Maar intussen hoort het bij vakantie. En nog steeds is hij vlotter en legt hij makkelijker contact, maar ik heb bijgeleerd.

Het mooiste is echter te mogen zien hoe de dochters zijn opengebloeid. De jongste lijkt op haar papa. Geen problemen met communiceren, in welke taal dan ook. Of met handen en voeten, maar binnen de kortste keren heeft ze wel vriendjes en vriendinnetjes. Zij werd in de loop der jaren wat kieskeuriger, leerde dat je soms wel eens het deksel op de neus krijgt als je te open bent. De oudste neigde wat meer naar de mama en had soms een duwtje in de rug nodig. Kreeg in het prille begin wel eens hulp van de zus, maar wil dat niet langer en overwint zichzelf. En doet dat met brio en geniet ervan. Ze krijgt hoe langer hoe meer communicatietrekken van de papa. En de mama kijkt toe en geniet. Ons grootste cadeau voor hen is misschien wel hun openheid naar en interesse in anderen.

Rust, genieten en ons gezin. Je hoeft er uiteraard niet helemaal voor naar Italië te reizen, maar onze 3 weken samen hebben ons wel deugd gedaan. Ruimte maken voor elkaar, voor onze dochters, is makkelijker als er een hele dag geen “moetjes” op je programma staan. Als je niet in de sleur zit van werk, huishouden, school, taken… En dan kom je thuis met het vaste voornemen om de Italiaanse stemming ook thuis vast te houden, maar al snel slorpt de realiteit je weer op. Ben je weer aan het wassen, plassen en schilderen voor je er erg in hebt. Dan zijn de dochters een weekje naar zee met hun grootouders, schilderen de mama en de papa intussen de woonkamer en is het de jongste die elke avond aan de telefoon vraagt: “hebben jullie vandaag wel al me & you-time gehad?”.

IMG_6657Maar misschien zit dat genieten vooral in de kleine dingen. In een dag samen schilderen en samen meezingen met “Radio Nostalgie”, waar ze verdacht veel nummers uit onze jeugd draaien. In het aftellen en uitkijken naar het moment dat we de dochters kunnen ophalen en ze weer thuis zijn. In het getater de hele rit naar huis. In het samen zijn met elkaar en met fijne mensen. In het nu leven. Niet blijven hangen in wat had kunnen zijn, wat anders had gekund of gemoeten. Geen zorgen maken over wat morgen komt, maar gewoon vandaag genieten. Lukt dat? De ene dag wat beter dan de andere, maar misschien zit de schoonheid vooral in het proberen, elke dag opnieuw, en minder in het slagen zelf.

Als ik dat nu eens meeneem naar augustus?