Vijf op vrijdag: foute zomerhits

Met het goede weer van de voorbije week verandert ook mijn muzieksmaak. De foute zomerhits komen al wat vaker in de ether geslopen: er wordt al wat meer zonnige muziek gedraaid. En het toeval wil dat we daar ook net iets meer vatbaar voor zijn als het warmer wordt en als de zon schijnt. Want we moeten eerlijk zijn: de meeste van deze (zomer)hits zouden ons niet kunnen bekoren zonder zon, vakantie, een ijsje of een wijntje op een (Italiaans) terrasje of naast het zwembad.

dans

(www.someecards.com)

Vaak worden deze hits dan nog “vergezeld” van een aangepast dansje, dat je met veel geduld en kunde (?) wordt aangeleerd door de plaatselijke animatoren. Of dat je kinderen ergens opgepikt hebben en je in al hun enthousiasme willen bijbrengen. Meestal trouwens ook voer voor gênante filmpjes. Soms ben ik zo ontzettend blij dat mijn jeugdige overmoed plaatsvond tijdens de gsm- en cameraloze tijden 😉.

  • Kaoma – “Lambada”. De moeder aller zomerhits. Uit 1989, ik was toen 16 jaar. De allereerste keer dat ik geconfronteerd werd met een uitheems, opzwepend ritme. Een aanstekelijk muziekje en ook de dans leek zo aantrekkelijk. Maar wees gerust, ik had dat ritme niet in mijn heupen en buiten wat oefenen op mijn kamer heb ik deze dans – in mijn versie – nooit op de wereld losgelaten. Gelukkig maar.
  • Juanes – “La camisa negra”. Ik heb me ooit laten vertellen/wijsmaken dat dit eigenlijk absoluut geen vrolijk nummer is. Integendeel, het zou een deprimerende tekst hebben. Ik kan dat niet met zekerheid zeggen, ik heb nooit Spaans gehad, ik ben een Italianist 😉. Maar het is alweer een aanstekelijk nummer dat aanzet tot dansen. Veel dansen en blijven dansen. Een hele avond en nacht toen we dat nog konden.
  • Michel Teló – “Ai Se Eu Te Pego”. Braziliaans wordt wel een constante in dit rubriekje 😉. De eerste zomerhit die mijn dochters bewust mee beleefden en mee dansten. Ooit hadden we wel filmpjes van onze dansmoves op dit nummer, maar die zijn jammer genoeg verloren gegaan toen ikzelf erin slaagde om bij een update van de computer al onze bestanden (ook foto’s en filmpjes) te verwijderen. Gelukkig maar, of net niet.
  • Gusttavo Lima – “Balada”. Dit is gelinkt met het vorige, het ene kan niet los gezien worden van het andere. Ik heb hier fantastische herinneringen aan. Onze dames hadden hier een eigen dansje op gemaakt en hadden dit op vakantie aan hun Noorse vriendinnetjes aangeleerd. Telkens het nummer gespeeld werd op één van de feestjes in onze agriturismo, gingen ze hier met zijn vieren op uit de bol. Zelfs jaren later nog. En dus is het nummer niet alleen meer een foute zomerhit, maar een ode aan een Belgisch-Noorse vriendschap die jaren geleden in Italië tot stand kwam.
  • Stromae – “Ta fête”. Voor je dacht dat alleen Brazilianen en Spanjaarden zomermuziek in het bloed hebben, wil ik dat toch even ontkrachten. Wij kunnen dat ook. Enfin, Stromae kan dat ook. Maar dat is dan ook dé Belgische meester in dansmuziek. Overigens ook niet altijd even optimistisch van tekst. Van dit nummer moét je trouwens de “Belgian Red Devils version” kiezen. Zalige clip, speciaal gemaakt voor het WK voetbal in Brazilië. Wij waren toen op vakantie in Italië en gingen telkens met alle Belgische vakantiegasten volledig los op dit nummer. Geweldig!

En omdat we in een gulle bui zijn, krijg je er nog eentje cadeau. Het had Las Ketchup kunnen zijn, maar zo geweldig was dat nummer nu ook weer niet. En dat dansje heb ik nog altijd niet onder de knie, dus dat vergeten we. Ook de Macarena was een optie, maar eerlijk gezegd, die mannen van Los del Rio waren eigenlijk gewoon een beetje eng. Neen, we geven jullie het lied dat misschien wel eens de zomerhit van 2018 wordt. Ook geweldig aanstekelijk. Veel tekst zit er niet in, maar leuk is het wel: MC Fioti – “Bum Bum Tam Tam”.

Advertentie

Stommiteiten: Blue heaven

Dinsdagavond, een zonnige zomeravond. Net een dagje aan zee doorgebracht met man en kinderen. In de auto op weg naar huis. Na een tijdje toch maar overgeschakeld van Studio Brussel naar Joe. Het ene jeugdsentiment na het andere. We draaien de volumeknop open en zingen luidkeels mee. Hilariteit bij onze dames, die de zangkunsten van hun ouders niet altijd naar waarde weten te schatten.

Het was goede muziek, echt uit onze tijd ;-). Na een tijdje gooien ze ook Belinda Carlisle in de ether. Geweldig nummer. We waren 14 toen het nummer een dikke hit werd. Helemaal midden in de gezellige en vrolijke jaren ’80, nog voor de grunge van Nirvana onze jeugd zwart en rebels maakte en ons een krachtige uppercut gaf. Maar Belinda Carlisle was nog licht, luchtig en poppy. En dus zong ik uit volle borst mee “Blue heaven is a place on earth”…

Ik denk dat we zo halverwege het nummer waren toen de echtgenoot opmerkte dat ze niet “Blue heaven” zong, maar “ooh heaven”. Ik viel compleet uit de lucht. “Maar waarom heet dat nummer dan “Blue Heaven”?” “Dat nummer heet gewoon “Heaven is a place on earth”. “Ben je zeker?” “Ja hoor, echt wel. Bij de volgende variant van de strofe ging ik nog een keertje volledig de mist in. “Hier ook geen “blue” zeker, maar gewoon “ooh”?

Eerlijk, ik kon hem niet geloven. Ik ben de tekst thuis gaan opzoeken, zo overtuigd was ik van mijn gelijk. Dat ik niet echt een muzikaal gehoor heb, wist ik al. Dat ik vaak pas jaren later begrijp wat een groep/zanger of zangeres eigenlijk zingt en dus pas na een zekere tijd een Aha-Erlebnis krijg over de betekenis van sommige nummers, is niet bepaald nieuw. Maar ik denk dat dit toch wel één van de langste vergissingen uit mijn persoonlijk “mama appelsap”-repertoire is. Het nummer dateert uit 1987, ik zing dat dus al bijna 30 jaar verkeerd. (Net geen jubileum, dju toch!) Al bijna 30 jaar lang vond ik “Blue Heaven” van Belinda Carlisle één van de betere overblijfsels uit onze jeugd.

We hebben er eens goed om gelachen in de auto. Enfin, de echtgenoot en de dochters toch. Ik een beetje groen, of moet ik blauw zeggen ;-)? En eerlijk, ik denk niet dat ik het er nog uit krijg, die “blue heaven”. Na 30 jaar indoctrinatie is het kwaad misschien wel geschied. Maar het blijft wel een leuk deuntje, die “Heaven is a place on earth”…

Stiekeme (muziek)pleziertjes

Zalige blog gelezen vandaag over “guilty pleasures”. Lilith wil geen sorry zeggen omdat ze in de auto soms naar Marco Borsato luistert. Awel, ik beken, ik luister soms ook naar Marco Borsato in de auto. Meer zelfs, ik durf zelfs luidkeels meezingen met Marco Borsato in de auto. Ik let er intussen wel op dat mijn ramen dan niet openstaan en in de file probeer ik me wel serieus te houden, gezien mijn vroegere flaters

Ik heb zo ook wel van die kleine dingetjes waar ik stiekem (of net heel openlijk) heel veel plezier aan beleef. Maar ze zijn soms zo fout dat je je niet durft te outen. En toch. In het begin van nieuwe jaar kan het al eens deugd doen om schoon schip te maken. Om met een schone lei verder te kunnen. En dus zetten we – voor eens en altijd – onze stiekeme pleziertjes op een rij. Te beginnen met mijn muzikale “guilty pleasures”.

Stiekeme muziekpleziertjes

Ik hou ontzettend veel van muziek. En ik kan foute muziek ook wel appreciëren. En hoe meer herinneringen vasthangen aan bepaalde liedjes, hoe liever ik ze hoor. Net of je bij het horen van een bepaald nummer onmiddellijk teruggekatapulteerd wordt in de tijd.

“And when the rain begins to fall” – Jermaine Jackson & Pia Zadora. Een van de evergreens uit mijn studententijd. Voor altijd gelinkt aan de beruchte discofuiven in onze Fakbar. Dat het plafond toen nooit is ingestort, is me al die jaren later nog een raadsel. Tijdens de Klio-discofeestjes naar het toilet gaan, was een hachelijke onderneming als een verdiep hoger een hele dansvloer stond te springen 😉

“Eve of destruction” – Barry McGuire. Nog ééntje uit dezelfde tijd, maar met iets andere setting. Dit was een nummertje dat gereserveerd was voor de (heel) vroege uurtjes. Dit draaiden we rond de “laatste van de Fak”. Ik heb nog getapt in onze Fakbar. Als de allerlaatste “Fakmeubels” nog op de barstoelen hingen, werd de bel van “de laatste van de Fak” geluid. De muziek werd dan stiller gezet, iedereen kreeg nog een laatste drankje, er werd opgeruimd en afgesloten. Een bepaalde avond hadden de laatste “Fakmeubels” nog geen zin om al te vertrekken. “Eve of destruction” werd gespeeld, er werd nog een laatste keer rechtgestaan (op de krukken) en met de (laatste) pint in de hand luidkeels meegebruld op dit nummer. Zalige herinneringen!

“Dance with the Devils” Zomer 2014, op verlof in Italië, tijdens het WK. In onze agriturismo was er elke dinsdag een feestje. Zo ook de avond van België – Verenigde Staten. De vele Belgen (waaronder wij) waren die avond al vroeg in de stemming. We waren er klaar voor. En dus hebben we het dansfeestje een beetje opgevrolijkt met onze Belgische WK-“hits”. Absoluut foute muziek, maar daar en toen klopte het plaatje volledig. We hebben staan dansen en springen, staan meebrullen met de namen van onze Duivels,… En later die avond wonnen we nog ook. Onvergetelijk!

En hebben jullie zo van die stiekeme muziekpleziertjes? Welke foute liedjes kunnen jullie ondanks alles bekoren? Laat jullie tips maar komen 😉