De beste manier om te ontspannen? Destress! #boostyourpositivity

De laatste challenge al deze week in het kader van #boostyourpositivity van Danone. En deze week komt de uitdaging van Oon: “destress”. 

Waar kunnen jullie echt van ontspannen? Lukt dat met kinderen in huis? Gunnen we onszelf te weinig tijd, omdat er altijd wel iemand anders is om voor te zorgen? En wat dan met onszelf? Wat is jullie ultieme ontspanning?

Dit is alweer een moeilijke voor mij. Ik kan het knopje zo moeilijk afzetten. Het blijft soms malen in mijn hoofd. Zelfs zonder echte zorgen loopt het denken maar door. Soms zit ik ’s nachts nog werkprobleempjes op te lossen, soms blijf ik maar doorbomen over iets wat ik gelezen of gezien heb. Soms lees ik ’s morgens een artikel in de krant en kan ik er een hele dag op zitten kauwen. Dan doorloop ik de hele dag een hele waaier aan gevoelens en heb ik de nacht soms nodig om er een conclusie aan te brouwen en het af te sluiten.

Een film of goede tv-serie kan dagenlang zitten borrelen in mijn hersenen. Ik speel die opnieuw af in mijn hoofd, ik ontdek nieuwe aspecten. Zo zagen we gisteren “Homeland” op tv. Het waren nogal intense afleveringen. De ambassade van Carrie in Pakistan lag onder vuur: ik heb dan ook een hele nacht “paintball” gespeeld in mijn hoofd. Wegduiken, in achtervolging sluipen, afluisteren, spioneren, wakker schieten toen er een “terrorist” voor me opdook… Letterlijk, ik was even volledig gedesoriënteerd om 3.38 uur vanmorgen. Ik was dan ook moe toen ik opstond 😉

En toch is dat tegelijkertijd ook de ultieme ontspanning: helemaal opgaan in een goed boek, een prachtige film of in een uitstekende tv-serie. Het verhaal intens beleven, erin duiken. Het ontspannen lukt als ik de tijd volledig vergeet. Als ik mijn omgeving uit het oog verlies en alleen maar lees of kijk. En dat lukt gerust met de kinderen rond mij. Nu zijn onze dames wel op de leeftijd dat zij dat ook doen. Zitten we met ons drietjes in de zetel, elk van ons weggedoken in ons eigen boek, in onze eigen fantasiewereld, in ons prachtige verhaal… Nog mooier wordt het als je je verhalen kan delen. Als je jouw boeken kan doorgeven aan je dochters en mag beleven hoe ook zij opgaan in dat verhaal. Hoe ook zij de waarde van dat boek zien en appreciëren.

Mijn fietsmomentje is ook heilig. Ik heb het soms echt nodig om alle stress en drukte van elke dag even van me af te rijden. Met een boek op de hometrainer, of voor de tv, of terwijl ik mijn gsm check. En intussen maar trappen. Je bent na afloop fysiek moe, maar tegelijk voelt dat zalig. Het is intussen een beetje een verslaving geworden, maar het voelt gewoon goed.

Bakken of koken vind ik ook heel erg ontspannend. Aangezien de echtgenoot doorheen de normale werkweek vroeger thuis is, heeft hij het “lastige” kookwerk bij ons thuis. In de avondrush, als iedereen honger heeft, de kinderen aan hun huiswerk bezig zijn en hem met duizend en één vragen komen storen, slaagt hij er telkens opnieuw in om snel een gezonde én heerlijke maaltijd op tafel te toveren. Ik kook in de weekends, tijdens de vakanties,… met andere woorden: als er ruim de tijd is. Ik heb dus de tijd om te prullen, om wat te experimenteren, om mijn perfectionistische zelve los te laten op het snijden van de groentjes,…

Voor mij blijft dat ook ontspannend: je bent volledig gericht op het recept, op het doen slagen van hetgeen je aan het maken bent. Ik ben geen multitasker. Als ik er mijn gedachten niet bij houd, dan bakt er zeker iets aan of kookt er iets over. Of hou ik op het einde van de rit weer ergens brandwonden over… En dus kan je me op een dagje vrijaf regelmatig in de keuken vinden. Dan maak ik eerst soep, daarna ons middageten en nog een dessertje toe. Op zich vind ik het resultaat ook niet echt belangrijk: het gaat om het lezen van het recept, het bijeenzoeken van de ingrediënten, het gepruts (en zelfs het opruimen achteraf). Mijn hoofd staat dan even stil (en dat je er achteraf een lekkere chocoladecake aan overhoudt, is mooi meegenomen 😉 )

Maar laat ons eerlijk zijn, soms heb ik het echt nodig om er even tussenuit te zijn. Om het huis uit te gaan om even niet aan al het werk te denken dat daar op me wacht (het opruimen, die vele manden strijk,…). Om het gewone even achter te laten en plaats te maken voor het nieuwe. Om een nieuwe stad of een nieuw land te ontdekken, nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe smaken te proeven,… Het reizen/rijden is voor mij wel de ultieme beproeving waar je doorheen moet voor je een paar dagen of weken mag genieten. Om uit te slapen, om elke dag aan te vatten met de “niks moet, alles mag”-mentaliteit. Om je alleen maar druk te maken over de vraag “wat gaan we vandaag eten?” (ja, daar begint mijn dag mee ;-)) of “waar gaan we vandaag naartoe?” (nergens, we gaan aan het zwembad liggen lezen)…

En toch. De ultieme ontspanning ligt niet in het doen of laten van dingen (al kan dat zeker helpen). Ik voel me het meest ontspannen én het meest gelukkig als iedereen rond mij dat ook is. Ik geniet ontzettend van lezen, maar nog net dat tikkeltje meer van mijn dochters die aan het lezen zijn én daar ontzettend van genieten. Ik dans zelf graag, maar gloei wel helemaal vanbinnen als ik mijn dochters in actie zie. Omwille van hun stralende, glimlachende gezichtjes. Hoe druk een dag ook geweest is, als je ’s avonds voor het slapengaan nog even de kamers van je kinderen binnenloopt, dan was dat het allemaal waard. Dan ben je het geruzie, de drukte, het tegengepruttel allemaal in één klap vergeten. Altijd vóór alles mama…

nelelezen_miniDeze foto heeft het allemaal. Op vakantie in Italië, na het eten buiten een boekje lezen terwijl de kinderen met vriendjes en vriendinnetjes rondhollen en spelen. Enkel een heerlijk glaasje wijn ontbreekt nog 😉

Advertentie

Discipline, dedication en… sport

sport_miniDeze week kreeg ik de vraag wat ik juist gedaan had om mijn studiekilo’s kwijt te spelen. En of ik soms tips had.

Toen ik 23 jaar geleden aan mijn studies begon, had dat gevolgen. Onder moeders vleugels uit, zelf voor je eten zorgen. Ik was niet meteen de meest gezonde kok. Voor het eerst zelf boodschappen mogen doen: chips en chocolade à volonté… Na 3 jaar studies waren er 12 kilo’s bij. En die zaten schoon verspreid rond mijn 1m59. Ik was een bolletje. Gelukkig waren er in die tijd nog geen digitale camera’s, we gaan de bewijzen dus NIET inscannen 😉

Ik was ook een beetje een emo-eter. Als het naar mijn aanvoelen niet liep zoals het hoorde, durfde ik mij wel eens laten gaan met chocolade en chips… Maar het lief zorgde voor een ommekeer, gecombineerd met de regelmaat van een job en het samenwonen. En ik begon te sporten.

Het werd een zoektocht naar mijn ideale sport. In mijn tienerjaren had ik nog volleybal gespeeld, maar dat was niet te combineren met het kotleven in Leuven. In mijn nieuwe hometown heb ik een tijdje fitness gevolgd. Ik heb wel eens gestept. Dat was niks voor mij; mijn coördinatie loopt spaak als ik met meer dan 2 lichaamsdelen tegelijk een choreografie moet onthouden. Bijzonder pijnlijk om iedereen op het einde van de les schoon gelijk het hele liedje te zien “uitsteppen” als jij al halverwege in de knoop raakt met handen en voeten en bij driekwart compleet moet afhaken.

Ik heb ook wel eens gespind. Zalige sport, maar je moet het regelmatig doen (minstens 2 keer per week) en eigenlijk wil je de eerste lessen (als je niet kan volgen en knalrood halverwege opgeeft bij de beklimming of de sprintjes tussendoor) gewoon overslaan. Tegen de tijd dat ik aan het spinnen begon, hadden we al kinderen. Een fitnessabonnement is ongelooflijk duur als je niet minstens 2 keer per week kan sporten. En dat lukte niet met de kinderen erbij. En dus liet ik het fitnessabonnement voor wat het was.

De echtgenoot en ik hebben ook wel eens Start to Run geprobeerd. Samen. Eigenlijk was het best leuk. Op het kleine detail na dat we tegen les 5 allebei in de lappenmand lagen. Mijn enkel en de rug van de echtgenoot speelden op. Verplichte rust en mijn loopavontuur zat er meteen op. De echtgenoot daarentegen heeft doorgezet.

Maar de fietsmicrobe had me te pakken na het spinnen. En dus kochten we een hometrainer. Een goedkope uit de Macro. Na een paar maanden intensief trainen had ik de weerstand stuk gereden. Een volgende hometrainer werd besteld bij Collishop en daar was ik wel jarenlang zoet mee. Er waren wat kleine beginnersfoutjes: ik bouwde tegelijkertijd tijd en weerstand op en daar bleek de knie het niet mee eens te zijn. En dus houden we het op tijd. Ik bouw telkens op tot ik een uur kan fietsen en dat probeer ik minstens 4 keer per week te doen.

Lukt het? Ik denk dat ik dit ritme intussen toch al een vijftal jaar volhoud. Er zijn weken dat ik letterlijk dagelijks een uurtje fiets. Andere weken doe ik “maar” 3 keer mijn “Tour du Living”. Heel vaak kruip ik ’s avonds om 9 uur, als de kinderen in bed liggen, nog op mijn fiets voor mijn uurtje training. Het doet me deugd; het is intussen allicht ook een beetje een verslaving geworden. Ik lees ondertussen een boek, kijk wat tv of check de tablet. Het is hét middel bij uitstek (op eentje na 😉 om alle spanning van me af te fietsen.

Het zal voor de rest van mijn leven zijn. In onze familie hebben wij de neiging om nogal snel bij te komen. Ik heb het sporten dan ook van geen vreemden. Mijn vader heeft tot vooraan in de zestig gezaalvoetbald. Intussen, op zijn 68e, loopt hij nog minstens 3 keer per week…

Bovendien heb ik gemerkt dat sinds ik de kaap van de 40 gerond heb, ik wel wat moeite moet doen om “op gewicht” te blijven. Het gaat allemaal niet meer zo vlotjes als 10 jaar geleden. En ik snoep helaas veel te graag. Dus: discipline, dedication en fietsen maar 😉