As we speak #april

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Eten. Te weinig momenteel, maar het gaat in de goede richting. Nog steeds herstellende van het buikgriepvirus dat vorige week (veel te) hard toesloeg. Maar de goesting keert stilaan terug, het dromen van lekkere ijsjes, warme chocomelk met echte chocolade, verse koekjes of cake ook. Nu de dochters nog zo ver krijgen dat ze aan het bakken gaan ;-).

Sporten. Actief, veel te weinig. En ik was nochtans zo goed herbegonnen de paar weken voor het virusje. Maar straks begin ik er weer aan. Denk ik. Hoop ik. Probeer ik. Passief zijn het daarentegen topweken. Het is koers! De Ronde van Vlaanderen was al schoon, met een geweldige Petr Sagan als winnaar. Ik ben fan: het wielrennen heeft zo’n nood aan figuren als Sagan: een échte topsporter-winnaar met een hoek af.

Maar toen moest Parijs-Roubaix nog komen. WAT. EEN. KOERS! Dat er Belgen meespeelden tot de streep was al schoon, maar dat Tom Boonen – een paar maanden na zijn zware val – al zo dicht bij het record van 5 zeges zou komen, maakte er een onvergetelijke editie van. De jongste dacht dat we ruzie aan het maken waren toen ze ons hoorde schreeuwen. Tot ze ergens in het geroep en getier “Tom Boonen” hoorde. Toen besefte ze dat we ons alleen maar aan het opjagen waren in de koers én dat hij dus niet gewonnen had. Zo intens meegeleefd, het duurde toch wel even vooraleer we de teleurstelling en de spanning weer kwijt waren. Een ongelooflijk schone “Jani gaat…” trouwens de dag erna. Het beeld van de verzorger met tranen in zijn ogen op het moment dat hij beseft dat zijn kopman het net niet haalt, kippenvel!

celliste-portofinoLezen. Ook veel te weinig eigenlijk de laatste weken. Mij de laatste keren in de bibliotheek een paar keer mispakt, en daardoor was de leeshonger snel over. Tot de echtgenoot met de dochters naar de bib ging en met “De celliste van Portofino” (Alyson Richman) thuiskwam. Een licht tussendoortje, wel mooi en pakkend. Ik heb ‘m in één ruk uitgelezen. Dat het verhaal zich in Italië afspeelt, helpt in mijn geval altijd: wegdromen van de vele plekken die we nog moeten bezoeken of waar we al geweest zijn. De perfecte treinliteratuur.

Kijken. Er waren de laatste maanden toch wel een paar toppertjes op tv. Er was het onvermijdelijke Homeland, waarvan we de laatste 2 afleveringen al opgevraagd hebben. Waar fictie de realiteit stilaan toch wel heel dicht nadert…

Maar er was vooral “Terug naar eigen land”. Niet te missen. Wij gingen er met zijn tweeën “heel graag” voor zitten. Telkens opnieuw gepakt door wat we zagen. Telkens opnieuw napraten en discussiëren. Heel vaak beschaamd of kwaad zijn om wat je ziet. Ook niet weten hoe we dit moeten oplossen, maar wel beseffen dat niks doen geen optie is. Binnenkort kijken we opnieuw, met de kinderen erbij. Klein beginnen om iets te veranderen.

Babbelen. Met vriendinnen. Een paar héél leuke eetafspraken gehad. Er was er eentje met een vriendin uit het middelbaar. Jarenlang niet meer gezien en toch fijn bijpraten. Hetzelfde met de universiteitsvriendin. Heel snel terug op dezelfde golflengte en elkaars probleempjes begrijpen en delen. Of die ene waar je toevallig 2 afspraken op een week tijd mee plant, beide afspraken toch laat doorgaan en dan zonder problemen uren zitten tetteren. Het geeft zo’n energie en is zo ontzettend ontspannend.

Missen en samenzijn. Drie daagjes gaat de echtgenoot op Londenreis. Drie luttele daagjes. In de drukte van het werk en de school van de kinderen vliegen die dagen zo om. En toch mis ik hem en voel ik me niet heel. Ben ik altijd blij als het vrijdagavond is en ik mag denken: “morgen is hij er terug”. ’s Nachts wakker worden en niet meer kunnen slapen “omdat hij nu echt wel bijna thuis is, nog een paar uurtjes”. Achteraf des te harder van elkaar genieten, van ons gezinnetje, van een weekje vakantie met zijn vieren. Niets bijzonders plannen en des te meer deugd te hebben van gewoon “samen”.

Genieten. Voor de communie van de jongste hadden beide dochters hun haar laten opsteken. Mijn twee meisjes bekijken en in stilte genieten. Ontzettend hard lachen tijdens het poseren omdat enkel de killer heels van de mama er nog voor zorgen dat yours truly de schijn kan ophouden de grootste te zijn. Even op kousenvoeten gaan staan tussen beide dochters en een héél ander zicht krijgen, want ook de jongste is zo hard aan het opschieten de laatste maanden. Nog maar een paar centimetertjes en ik ben officieel de kleinste in huis. En daar eigenlijk gewoon geweldig in je schik mee zijn. Zo ontzettend fier op mijn 2 knappe meisjes (en uiteraard 100% objectief).

Als uitsmijter de vrolijke conducteur. Daarnet op de trein mijn ticket laten controleren door een gezellige conducteur, die met luide stem én veel gevoel voor humor de ticketjes en abonnementen controleerde. Instant vrolijkheid voelen als hij de wagon binnen komt en met een glimlach op je gezicht de trein afstappen, in een stralend zonnetje. Soms is het geluk écht wel in de kleine dingen te vinden :-)!

Advertentie

Eind goed, al goed…

Dat het niet mijn jaar is, 2016. Of dat het alleszins niet goed begonnen is. Even terug naar maandag. Dat ik blij zou zijn als de week voorbij was, liet ik toen optekenen. Drukke week voor de boeg: een aantal avondverplichtingen zowel voor de echtgenoot als voor mij. Tussendoor ook nog repetities van de jongste voor haar communie en the usual hobbysuspects van de dochters.

Zoiets mag je nooit zeggen. Want ergens beslissen ze dan om nog wat “drama” toe te voegen. Om het nog wat spannender te maken. En dus ging ik maandagavond plat door een hevige buikgriep. Alweer. Dinsdagmorgen naar de dokter en direct vermelden dat het “net deze week communie is”. En uiteraard doen wij het feestje thuis. Gerustgesteld worden, want “tegen woensdagavond zal je je echt wel beter voelen. Maar voor nu moest ik me overgeven aan de ziekte: slapen, liggen en wachten tot het keert.”

Niet dat je veel keus hebt, als je je nog geen kwartier kan ophouden. Maar je doet wat de dokter zegt en leeft op hoop. Tegen woensdag begin je stilaan opnieuw te eten, maar dat was niet meteen een succes. Tegen woensdagavond doe je de dochters van en naar de dansles en moet je tussenin gaan liggen “om van de rit van een kwartier te bekomen”. Waarop je beseft dat het nog niet beter is en je toch wel even panikeert.

Toen de kinderen jong waren, en ze weer eens “doodziek” waren of “ongeneeslijke pijnen” hadden, noemde ik hen “hypochonders” of “malades imaginaires”. Ik beken, het is erfelijk en ze hebben het van mij. Want woensdagavond overviel me een zwarte bui waarbij ik écht geloofde nooit meer normaal te zullen eten. Bovendien was ik er even rotsvast van overtuigd dat ik de volgende dag onmiddellijk door de dokter doorverwezen zou worden, want dat er écht iets serieus met mij aan de hand zou blijken te zijn.

Hét bleek een maagontsteking te zijn. Nieuwe pilletjes én de belofte dat ik me snel beter zou voelen. Maar dat ik toch nog een paar dagen op mijn eten zou moeten letten. En gelukkig keerde het inderdaad (snel). Vrijdag was ik in staat de geplande kookactiviteiten te laten doorgaan en het feest – onder de deskundige leiding van mijn mama, de vol-au-vent-specialiste – degelijk voor te bereiden. Tegen vrijdagavond waren we klaar met onze mise-en-place, maar zat ik wel uitgeteld in de zetel. Want dat eten, dat lukte nog niet helemaal. Dat de week mij een bonus van een paar kg opleverde, was gezien de outfit, de enige meevaller. Geen corrigerend ondergoed voor mijn ingebeelde buik, want die was er écht niet meer.

Maar wat waren we zaterdag blij en ontroerd, toen we ons kleintje alweer een stap vooruit zagen zetten. En zelfs de weergoden waren ons gunstig gezind: net tijdens de blijde intrede van de communicantjes besloot de zon (even) voluit te stralen. Ze genoot met volle teugen, ons meisje. Ze zag er prachtig uit, ze genoot van het gezelschap, ze straalde op haar feestje. En tegen halftien was ze op en kroop ze uitgeteld haar bedje in.

koesterenEn de mama? Die was allang blij dat we het gehaald hadden. Dat er geen nieuwe zieken in huis waren bijgekomen. Dat het eten gelukt was, dat er genoeg was voor iedereen en dat het lekker was. Dat de mama nog steeds niet normaal kon eten, zich tevreden moest stellen met mini-porties en geen glaasje prosecco of wijn aandurfde, was uiteindelijk maar een voetnootje bij een voor de rest geslaagd feestje. Maar dat we stiekem toch een beetje blij zijn dat het achter de rug is, dat we even uit de feestjes zijn en dat het nu eventjes wat rustiger wordt.

De illusie van het multitasken

concentratie, spreuk LoesjeVorige week las ik ergens – vermoedelijk op de wetenschappelijke sectie van hln.be 😉 – dat multitasken eigenlijk niet bestaat. Want dat je verschillende zaken tegelijk eigenlijk niet goed kan doen. Nu, dat wist ik uiteraard al langer, maar ik was blij dat het eindelijk eens zwart op wit bevestigd werd.

Nochtans slaag ik er perfect in om te lezen op mijn hometrainer. Liefst een boek weliswaar, want het gebeurt wel eens dat het boek van mijn scherm glijdt en de grond op dondert. Ik ben dus ontzettend voorzichtig als ik dan toch eens de tablet neem om wat nieuws te lezen.

Tv kijken terwijl ik fiets, lukt ook. A la limite durf ik mij zelfs aan de combinatie strijken – tv-kijken te wagen. Met wisselend succes weliswaar. Soms heb ik hier en daar wel eens een pointe gemist in mijn serie (lang leve de rewind-knop) of blijk ik mijn vingers weer eens mee gestreken te hebben…  Tijdens het voetbal – als het een spannende match belooft te worden – durf ik zelfs opzettelijk de strijkplank boven te halen. Dan kan ik me volledig op het strijken concentreren en vergeet ik zenuwachtig te worden…

Maar veel vaker loopt het faliekant af als ik verschillende zaken wil combineren. Tegelijk een gesprek volgen en een mail beantwoorden, zorgt er gegarandeerd voor dat ik of de draad verlies van de conversatie of dat ik woorden of stukken gesprek in mijn antwoord typ… Hetzelfde trouwens als ik probeer een boek te lezen met de tv op. Soms moet ik een bepaalde zin 3 of 4 keer opnieuw lezen en heb ik nog niet begrepen wat er staat, terwijl ik ook helemaal niet meer kan volgen wat er op tv aan het gebeuren is. Al heb ik soms wel extreem heldere momenten. Zo kan ik in het midden van een drukke werkdag, met veel gebabbel en gedoe ineens wel een stukje uit het radionieuws gehoord hebben.

Maar dat multitasken een illusie is, weten wij hier in huis al langer. Sinds die keer “dat mama bijna het huis heeft doen branden”. Onze dochters waren toen een jaar of 3 en een jaar of 6. En we waren met zijn drietjes alleen thuis. De jongste zat in bad en kon dat eigenlijk perfect alleen. Ze had enkel wat hulp nodig bij het spoelen van de haartjes. En dus was ik intussen aan het eten begonnen. Groentjes snijden, aardappeltjes schillen, je kent dat wel. Wat ik precies wou maken, weet ik niet meer. Maar ik herinner me wel nog levendig de pot met boter die ik al op het vuur zette. Uiteraard net op het moment dat de jongste van boven riep.

En dus ging de mama een handje helpen. En dacht ze twee vliegen in één klap te slaan door snelsnel ook de was mee naar beneden te nemen. Maar dan moet je ook vlug even de kinderkamers controleren op rondslingerende was. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik bleef (te lang) plakken en werd ineens gealarmeerd door de oudste: “Oei, mama, het hangt hier vol rook”.

De boter was volledig opgekookt, de pot zag een beetje (veel) zwart en de keuken hing inderdaad vol rook. Maar we zetten de ramen open, we goten de pot vol water (en azijn) en het heeft uiteindelijk geen sporen nagelaten. Tot de telefoon ging, de oudste opnam en ik haar enthousiast hoorde vertellen: “Dag oma, weet je wat mama nu gedaan heeft? Ze heeft het huis bijna in brand gestoken. Het hing hier helemaal vol rook en ik moest hoesten en de pot ziet helemaal zwart…” Waarop de mama haar ongeruste moeder mocht geruststellen dat het allemaal zo erg nog niet was. Maar dat multitasken tijdens het koken hebben we sindsdien wel (min of meer) achterwege gelaten ;-).

Leve de herfst ?!

De herfst en ik, dat is nooit liefde op het eerste gezicht. Integendeel. Net als de voorbije jaren heb ik ook dit jaar weer een paar dagen lopen treuren om het verlies van de mooie zomer, de zon, de zomerjurkjes,… Maar sinds een week is er een kentering. Ik heb me verzoend met de komst van de herfst. Min of meer toch ;-).

En we moeten daar eerlijk in zijn, de liefde gaat bij mij echt wel door de maag. Na een weekje kniezen, koppig weigeren om de herfstgarderobe boven te halen, wegdromen bij de foto’s van ons vakantieverblijf in Toscane (ik volg de eigenaar van ons vakantiehuisje op Facebook en dan is het soms frustrerend om in het midden van een druilerige morgen een foto door te krijgen, “Beautiful Day”, van een zonovergoten Toscaans landschap), viel ineens mijn frank. De herfst is ook het seizoen van het witloof. Tijd voor witloof met ham en kaas!

witloof_miniMaandag was het zover. Ik had een late shift, en dus had ik in de voormiddag tijd om te koken. Verse courgettesoep en daarna mijn lievelingsgerecht. Als we vroeger thuis voor onze verjaardag mochten kiezen wat we aten, stond dit de helft van de keren op mijn verjaardagsmenu. (De andere helft van de keren opteerde ik voor een koninginnenhapje.) Het witloof werd dan steevast vergezeld van puree met een korstje. Zalig. Een van de eerste dingen die ik trouwens écht goed kon maken toen ik later met de echtgenoot ging samenwonen. Laat ons eerlijk zijn, het was niet echt zijn lievelingsgerecht. Maar na die eerste winter waarin hij het toch minstens één keer om de veertien dagen geserveerd kreeg, was hij er ook aan gewend.

Dat kan ik van de kinderen jammer genoeg nog niet zeggen. Naar ’t schijnt moeten kinderen iets minstens 10 keer proeven voor ze het lusten, maar ik denk dat we ons aantal proefbeurten al ruimschoots gehaald hebben en het is nog altijd geen succes. Gelukkig hebben wij altijd tomaten in huis en kipnuggets in de diepvries. Op de puree-met-het korstje zijn ze wel dol. En één hapje moeten ze nog altijd proeven. Ik leef nog steeds op hoop dat het ooit nog eens goed komt met hun smaakpapillen.

bakselsEn vanavond ben ik voor het eerst in bakmodus geschoten. De zomer is voor mij absoluut geen cakeseizoen. Ik ga de hitte dan écht niet nog wat opdrijven door de oven te verwarmen… Maar nu het al wat vroeger donker wordt én het ’s avonds in huis echt wel koud kan aanvoelen, is het wel leuk om te bakken. En deze avond had ik er tijd voor (gemaakt). En dus zit ik hier nu te bloggen terwijl er in de keuken een cake staat af te koelen en er nog koekjes in de oven liggen te drogen. De geur die hier nu in huis hangt, is zalig. Momenteel heb ik me dan ook (even) volledig verzoend met de komst van de herfst. Laat die mooie “oudewijvenzomer” van volgende week dus maar komen ;-).

Ik beken: ik ben een snoeper

etenIk ben dol op eten. Lekker uit eten gaan, altijd een dessertje, op tijd en stond een heerlijk tussendoortje,… Ik leef eigenlijk van maaltijd tot maaltijd. Mijn eerste vraag ’s morgens is vaak “wat eten we straks?” Dan kan ik me immers mentaal al voorbereiden en kan ik beginnen “voorgenieten”. Als er op het werk getrakteerd wordt, ben ik er als de kippen bij. Ik heb ook altijd een noodvoorraad koekjes in mijn bureaulade liggen. Mijn motor heeft op tijd en stond brandstof nodig. Of: als ik te lang niets eet, word ik knorrig én slap.

Na mijn puberteit heb ik wel “met mate” leren genieten. Het hoeft niet zo nodig een hele chocoladereep te zijn, ik ben perfect gelukkig met een klein stukje. Een bolletje ijs is trouwens ook al ruim voldoende om te kunnen genieten. En sinds we ons in de Colruyt beperken tot de mini-zakjes chips hou ik zelfs mijn chips-verslaving in toom. Ja, ik heb “karakter” (op eetvlak dan toch).

En toch merk ik de laatste tijd dat er hier en daar een kilootje bijkwam én bleef plakken. Ondanks alle goede voornemens van dit jaar slaagde ik er niet echt in om meer groenten en fruit te eten. En mijn fietsgewoonte raakte ik stilaan een beetje beu en dus durfde ik wel eens te slabakken. Was het dramatisch? Neen, bijlange niet, maar ik begon toch te voelen dat mijn broeken wat spannender werden (en de rest van de kleren dus ook). En dat begreep ik niet, want ik at toch gezond en ik sportte toch meer dan voldoende?

Vroeger was het dan genoeg om het eens een paar dagen wat rustiger aan te doen. Om me eens een weekje op groenten en fruit te storten en de tussendoortjes te laten. Maar sinds ik de kaap van de 40 gerond heb, lukt dat trucje niet meer. Of heb ik gewoon het karakter niet meer ;-). En dus installeerde ik begin deze week – na een interessante blog van Prinses – de (gratis) eetmeterapp op mijn gsm. En begon ik nauwkeurig alles in te geven wat ik at. En na 3 dagen valt dat eerlijk gezegd toch tegen. Niet dat ik overdrijf en zoveel eet ik absoluut niet, maar er waren toch wel heel veel koekjes én chocolaatjes én chips én ijsjes én andere dessertjes ingeslopen…

En dus heb ik de voorbije dagen ’s morgens braafjes wortelen geraspt (als tussendoortje) en ben ik terug beginnen fietsen. Want ik zou het toch fijn vinden dat mijn broeken weer net iets ruimer zitten. En als ik het in de week kalm en gezond aan doe, dan kan ik in het weekend toch minstens één klein dessertje eten, niet? Of een glaasje wijn drinken? Of een heerlijke pasta eten? Of één zalig lekkere hamburger?

cookiesMisschien kan ik mijn fietsintensiteit beter gewoon terug opdrijven, want laat ons eerlijk zijn: wat eten betreft, is het vlees gewoon zwak 😉 !

Een stukje Italië… in Leuven

italieLeuven. 5 jaar van mijn leven heb ik er doorgebracht. 5 bepalende jaren. Ik studeerde er, leerde er de liefde van mijn leven kennen en hield een aantal goede vrienden en vriendinnen over aan die periode. We hielden er levendige discussies, we gingen uit, we fuifden, we geloofden dat we de wereld zouden veranderen.

Wij keren er dan ook graag en vaak terug. (Behalve in de blokperiodes. Dan heb ik gegarandeerd weer een nachtmerrie over te veel bladzijden leerstof en te weinig tijd… De opluchting is telkens opnieuw ontzettend groot als ’s morgens blijkt dat ik die dag géén examen hoef af te leggen…)

Intussen zijn we al twintig jaar weg uit Leuven, maar we keren er regelmatig terug. Om te gaan shoppen, om iets te eten, om naar de film te gaan… Dat deden we zaterdag ook. We hadden iets te vieren en dus keerden we terug naar de oorsprong. Omdat je niet elk jaar 20 jaar bij elkaar bent, mocht het wel eens wat specialer. En dus gingen we – op aanrader van een collega-eetliefhebster – brunchen bij “Zoff” en dineren bij “La Stanza”. Twee keer Italië in Leuven, twee keer een ferme meevaller. Voor ons trouwens twee keer een première.

Maar het was de moeite! Brunchen in Zoff is Italiaans ontbijten in stijl. De echtgenoot had de Italiaanse versie van spek met eieren, ik koos voor de ontbijtplank van het huis met een selectie Italiaanse kazen en fijne vleeswaren, met een gemengd slaatje (ruccola, gedroogde tomaten, artisjokken, olijven…). We kregen er een warm drankje en vers fruitsap bij. Wij kozen allebei voor de typisch Italiaanse… chocomelk (we zijn geen koffiedrinkers), maar het was heerlijk.

Het hele ontbijt was tot in de puntjes verzorgd, lekker, overvloedig en ondanks de drukte in de zaak zat je niet bij de buren op schoot en kon je de conversaties van drie tafels verder niet mee volgen. Een perfecte start van de dag! En niet duur voor de overvloed die je kreeg. Wij keren hier zeker nog terug. (Wil je iets van hun heerlijke producten mee naar huis nemen, dan kan je overigens terecht in hun Italiaanse winkel Gigi, tegenover Zoff gelegen).

’s Avonds dineerden we in stijl bij “La Stanza”. Wat een ontdekking! Je moet er wel wéken op voorhand reserveren en dat heeft een reden. Het is van het beste dat Italië te bieden heeft. En het is alweer overvloedig. (H)eerlijke Italiaanse keuken. Je kan er wel niet terecht voor pizza’s én qua prijzen is het ook duurder dan het gemiddelde Italiaanse restaurant, maar ze werken met uitstekende producten, de smaken zitten perfect, alles is duidelijk vers, de bediening is meer dan vriendelijk en je krijgt ontzettend veel.

Wij kozen voor de bruschetta’s als opener en een pastaschotel als hoofdgerecht en het was copieus. We zijn zelfs niet aan de desserts geraakt (en dat laat ik enkel schieten als ik doodziek ben of een verrassingsfeest voor de echtgenoot plan. In uitzonderlijke omstandigheden dus ;-)) Reden genoeg dus om nog eens terug te keren. Alleen denk ik dat ik dan een paar dagen op voorhand vast om de sublieme gerechten alle eer te kunnen aandoen…

Als ik ook nog een shoppingtip mag geven? Dan wil ik jullie van harte HIPPO! Royale aanbevelen in de Parijsstraat. Een zalige winkel met héél leuke merken als Lucy has a secret, Billi Bloom, Red Juliet, King Louie,… Hele kleurrijke mode, met even kleurrijke accessoires (schoenen, tassen, juwelen) met een hoek af (helemaal ik dus). Alleen al deze winkel is een uitstapje naar Leuven waard 😉

Project receptenboek: biscotti con cornflakes

Biscotti1_miniWij brachten dit recept mee uit Italië. We logeerden er een paar jaar geleden in een agriturismo die eetfeestjes organiseerde voor de gasten. Er mocht ook meegeholpen worden bij de diverse bereidingen en dat was vooral voor onze kinderen een zaligheid.

Het leuke aan dit recept is het gepruts met het deeg en de cornflakes. We hebben dit ook al een paar keer gedaan op verjaardagsfeestjes van onze dames en alle klasgenootjes gingen dan vol enthousiasme mee aan de slag…

Ingrediënten (voor 50 à 60 koekjes):

  • 2 eieren
  • 150 g suiker
  • 150 g gesmolten boter
  • 280 g zelfrijzende bloem
  • 1 limoen
  • cornflakes

Bereiding:

Biscotti2_mini

  • Klop het eiwit stijf
  • Klop de eierdooiers wit met de suiker
  • Voeg de gesmolten boter toe aan het ei-suikermengsel
  • Zeef de bloem en voeg toe
  • Voeg de limoenzeste of het sap toe (als je sap neemt, is 1/2 limoen voldoende)
  • Voeg op het einde het eiwit toe en meng goed

Biscotti3_mini

  • Verwarm de oven voor op 180 graden
  • Vul een bord met cornflakes
  • Neem een koffielepeltje deeg en rol dit in de cornflakes
  • Leg dit op bakpapier
  • Voorzie voldoende ruimte tussen de verschillende koekjes, ze zullen uitzetten tijdens het bakken

Biscotti4_mini

  • Bak gedurende ongeveer 10 minuten.

Tips:

Biscotti5_mini

  • Hou de koekjes tijdens de baktijd goed in de gaten. Zeker op de bakplaat kunnen ze onderaan al bruin zien als ze bovenaan nog zacht zijn/lijken. Draai ze dan eventueel een paar minuten voor het einde van de baktijd even om.
  • Op het rooster duurt het langer eer ze klaar zijn.
  • In Italië worden de koekjes net voor het presenteren nog met bloemsuiker bestoven. Dit hoeft voor ons niet.

Smakelijk!

Biscotti6_mini

Keep calm and eat… London

Ik eet graag. Volgens de echtgenoot leef ik in functie van mijn maaltijden. Ik weet graag op voorhand wat we zullen eten en kan dan een hele dag al “voorgenieten”. 4 dagen Londen was dus ook op culinair vlak een belevenis. En genoten hebben we!

Onze eerste lunch in Londen vergeten we liever. We dachten op zeker te spelen met Italiaans, maar dat viel dik tegen. De bruschetta’s waren aangebrand, de pizza van de oudste had ook zwarte stippen op de onderkant en de pasta’s waren niet genoeg afgekruid. Ik begrijp niet dat mensen die dagdagelijks in een keuken staan de simpelste dingen zo kunnen “verkrachten”. Bovendien was het nog duur ook. We hebben de naam van het restaurant dan ook meteen uit ons geheugen gewist. We waren beter meteen voor het Engelse werk gegaan 😉

Onze toppertjes

Byron_mini1. Byron Hamburgers. Onze dames zijn niet echt avonturiers op culinair vlak, al durven ze de laatste tijd wel eens een risico nemen. Byron in Londen was er zo eentje. Het was hun eerste hamburger ooit.

En hun kennismaking met de “betere” hamburger smaakte naar meer. Het was ook zeer verzorgd in een mooi industrieel interieur. We waren snel bediend, het was zeer schappelijk qua prijs én de kelners waren zeer vriendelijk. Nog niet het niveau van Il Cardinale in Mechelen (waar de échte, heerlijke broodjes het helemaal afmaken), maar het kwam in de buurt. Absoluut een aanrader!

Bella Italia_mini2. Bella Italia. Italië-liefhebbers als we zijn, geven we niet op, ook niet na een mindere ervaring. Op onze laatste dag in Londen gaven we de Italiaanse keuken een tweede kans en Bella Italia was wel een hoogvliegertje.

De echtgenoot en ik probeerden de lunchmenu, onze ladies kozen naar goede gewoonte voor een pizza margherita en een spaghetti bolognaise. Het was simpele Italiaanse keuken, maar de smaken zaten goed en de prijs was een meevaller. De bediening was super, met Italiaanse zwierigheid (zelfs bij de half-Duitse ober). Zo werd de salade van de echtgenoot met een grote pepermolen aan tafel afgekruid en kwam de ober zelf de Italiaanse parmigiano boven de pasta raspen. Dat we op 28 oktober op een terrasje genoten van de zon maakte het helemaal af 😉

fish & chips_mini3. Fish & Chips. Je bent niet in Londen geweest als je geen fish & chips gegeten hebt. Dat hebben we dus ook gedaan, ergens langs de Thames in de buurt van de London Eye.

Was het een meevaller? Best wel voor de jongste en mezelf. De oudste vond “het bladerdeeg” rond de vis niet lekker en gaf later toe dat ze eigenlijk “fishsticks & chips” zou prefereren. Maar wat de erwten met munt-puree hierbij kwam doen, was me eigenlijk een raadsel. Beetje gemengde gevoelens, maar ik vind wel dat je het op zijn minst een keertje moet geproefd hebben.

Ben's Cookies_mini4. Ben’s Cookies. Na zijn vorige Londenreis had de echtgenoot een cadeautje bij: Ben’s cookies uit Covent Garden. Alle mogelijke varianten met witte, melk- en donkere chocolade, gegarandeerd een succes dus hier bij de ladies of the house.

We hadden zondag een “Ben’s box” gehaald, we zijn op onze laatste dag speciaal naar Covent Garden teruggekeerd om een verse lading mee naar huis te kunnen nemen. De bestelling voor papa’s volgende Londenreis is ook al gemaakt. Laat die zoetigheid maar komen, hoe meer hoe liever 😉

Een laatste speciale vermelding gaat naar het ontbijt in onze Novotel Blackfriars. Lekker, gevarieerd en voor iedereen zijn gading. Zo gaat de echtgenoot voor het “full English breakfast”, geniet de oudste van haar scones en knabbelt de jongste van haar ovenvers stokbrood, terwijl ik de fruitbar plunderde. Kwestie van nog plaats te laten voor de cookies 🙂

Project receptenboek: duo chocomousse

chocomousse_miniHét favoriete dessert van de jongste dochter. Het basisrecept voor de mousse van melkchocolade komt uit “Smakelijk! 1”, één van de fantastische kookboeken van Colruyt. Het recept voor de witte chocomousse is een eigen variant. Wij gebruiken geen gelatineblaadjes. De witte chocomousse is dan ook redelijk lopend.

chocomousse2_mini

Ingrediënten voor de mousse van melkchocolade:

  • 200 g melkchocolade
  • 4 eieren
  • 4 afgestreken eetlepels suiker

chocomousse6_mini

Ingrediënten voor de mousse van witte chocolade:

  • 200 g witte chocolade
  • 4 eieren
  • 3 afgestreken eetlepels suiker
chocomousse4_mini

Het eigeel opgeklopt samen met de suiker

chocomousse5_mini

Het chocolade-eigeel-suiker-mengsel

Bereiding:

  • Smelt de chocolade au bain-marie
  • Klop het eiwit stijf
  • Klop de eierdooiers met de suiker tot het mengsel in volume verdubbeld is en witter kleurt
  • Voeg de gesmolten chocolade toe en meng snel en stevig
  • Schep het opgeklopte eiwit voorzichtig door het chocolade-ei-mengsel en meng goed door elkaar
  • Giet de chocolademousse in kleine potjes en laat minstens een paar uur opstijven in de koelkast

Tips:

  • Wil je gemengde potjes maken (duo-mousse), dan begin je met de melkchocolade, die is zwaarder. Je giet de potjes halfvol en plaatst ze al even in de koelkast om al wat op te stijven voor je de witte chocomousse toevoegt.
  • Bij mij zit er een afwas tussen de bereiding van beide mousses, dat geeft de mousse van melkchocolade de tijd om wat op te stijven. 😉
  • Voor een goed resultaat neem je goede chocolade. Ik heb deze mousse ook al gemaakt met huismerken, maar dan is de mousse sowieso vrij lopend. Bij de “betere” chocolade heb je dat probleem normaal gezien niet.
  • Maak je porties niet te groot, dit is een zwaar dessert. Wij gebruiken kleine glazen potjes (van roze yoghurt), voor ons de perfecte maat.
  • Ik gebruik de mixer voor het opkloppen van het eiwit en het eigeel-suiker-mengsel en voor het toevoegen van de gesmolten chocolade. Voor het bijvoegen van het eiwit gebruik ik de garde.

Smakelijk!

chocomousse7_mini

Nobody’s perfect, but if you’ve been to Heist, you’re pretty close… #projectblogboek

projectblogboek_miniTwee weken geleden in een opwelling “Blogboek. Tips & Inspiratie voor meer blogplezier” gekocht van Kelly Deriemaeker. In één ruk uitgelezen (op de hometrainer). Ontzettend veel inspiratie opgedaan én goesting om erin te vliegen.

Afgelopen weekend #projectblogboek gezien en in een opwelling beslist om mee in te stappen. En dus krijg je bij deze een rondleiding door Heist-op-den-Berg, waar de roots van mijn man liggen. Zelf heb ik er ook een paar jaar gewoond, intussen ligt ons domicilie in een buurgemeente. Maar de link met Heist is wel gebleven.

Heist-op-den-Berg is gewoon handig voor iemand die in het landelijke Wambeek geboren en getogen is, met enkel een paar cafés, een bakker, een beenhouwer en een buurtwinkeltje. Naar de Colruyt (in Asse) boodschappen doen was toen al een hele uitstap…

Wat moet je zeker onthouden in Heist-op-den-Berg? De Bergstraat aan de voet van “den Berg”. Je kan er winkelen, uitgaan, lekker eten en een pintje gaan drinken. De “place to be” in Heist-op-den-Berg (letterlijk en figuurlijk, er is ook een café met die naam).

1. Shoppen in Heist-op-den-Berg

  • Via Via. Dé babywinkel bij uitstek in de ruime omgeving. Je legt er je geboortelijst en je kan er met je kinderen terecht voor kleren tot +/- 14 jaar.
  • Bizzar. Kleine meisjes worden groter. Wanneer het iets sjieker mag zijn, ook feestkledij.
  • Djeans. En dan worden het ineens tieners…
  • Plan Conceptstore Voor de mama. My cup of tea, met o.a. Lucy has a secret, Billi Bloom,… Ook voor hippe papa’s trouwens.
  • Piampiani. Zalige collectie schoenen. Ik hou van high heels (en ze mogen héél hoog zijn) en vind hier altijd mijn ding. Ze hebben ook een outlet-gedeelte en de solden zijn een aanrader…
  • Clem Vercammen. Juwelen voor jong en ouder, in alle prijsklassen. Zowel mijn mama, mijn dochters als ik vinden hier ons ding…

Al deze winkels vind je in de Bergstraat, of op wandelafstand. Verder zijn hier ook de meeste ketens (Esprit, Standaard Boekhandel, Veritas, Hema, Blokker,…). Zalig om met de fiets snel een uurtje te gaan (window)shoppen…

2. Eten in Heist-op-den-Berg

  • de 46 Uitstekende pizzeria in de Molenstraat. Onze kenners (mijn dochters) bevelen dit restaurant ten zeerste aan!
  • ’t Eetkafee Prachtige locatie tegen de flank van de Berg. Heerlijke wereldkeuken, zalige mojito’s!
  • Ijssalon Vaniglia in deelgemeente Itegem, maar de omweg meer dan waard. Het beste roomijs uit de ruime omgeving. (Al is het chocoladeijs van De Ijsberg in Beerzel met zijn grote stukken chocolade ook zeker en vast het vermelden waard)
  • Moochie. “Fabulous Frozen Yogurt”, nog niet lang in Heist-op-den-Berg maar deze zomer al zéér populair bij mijn dochters en hun vriendinnetjes.
  • Bakkerij en Koffiehuis Monty. Een instituut. Eén keer taart gaan halen voor een feest bij mijn ouders en dat was de allerbeste chocomoussetaart ooit gegeten. Wel niet goedkoop, maar zeker een aanrader voor speciale gelegenheden.

Als iemand tips heeft voor een goed Chinees restaurant in Heist-op-den-Berg, geef maar een seintje. Dat hebben we nog niet ontdekt…

3. Ontspannen in Heist-op-den-Berg

  • de Averegten. Provinciaal wandeldomein met grote speeltuin, kinderboerderij,… Als je geen blijf weet met je kinderen, kom dan naar de Averegten. Ga even wandelen tot aan de kinderboerderij, laat je kinderen dan een uurtje los in de speeltuin terwijl jij geniet van een hapje en een drankje in het Boshuis. Iedereen daarna moe en tevreden naar huis en (niet alleen) de kinderen zullen zeker en vast goed slapen…
  • Het Pelgrimhof, op de grens tussen Heist en Beerzel. De ideale stop tijdens het fietsen. Het zit er vol eenden en ganzen.
  • Hestival. Niet te groot, meestal leuke line-up. Wel nog niet echt veel geluk gehad met het weer. Telkens als we de afgelopen jaren wilden gaan, was het koud en nat…
  • de Rommelmarkt op zondagmorgen, in de ruime omgeving van de Bergstraat. Moet je zeker een keer doen in Heist-op-den-Berg. Zorgt voor files op de invalswegen op zondagmorgen. Wij halen er onze gebraden kip met gebakken patatjes…
  • Ijsbaan. Volgens de overlevering ga je op vrijdagavond “schaatsen” net voor je echt mag uitgaan. Voor gezinnen met jonge kinderen is de zondagvoormiddag dan weer een aanrader. De jeugd slaapt dan nog uit, dus is het dan rustig oefenen met jonge, onzekere schaatsertjes. Bovendien is de Ijsbaan de thuishaven van een professionele ijshockeyclub op nationaal niveau.
  • cc Zwaneberg en de bibliotheek. Cultuur, films, optredens, theater, dans,… en zoveel meer. Wij zijn vaste bezoekers van de bib, onze oudste heeft zelfs gevraagd of ze haar communiefoto’s er mocht trekken. Dat kon. We kregen nog voor de officiële openingsuren toegang en alle mogelijke rekwisieten werden uit de kast gehaald. Onvergetelijk.
  • alle cafés aan de voet van de Berg: ’t Pleintje, ’t Hoekske, de Place to be, de Oude Ketel,… Mooi weer en het zit er vol.

tas Heist-op-den-Berg_miniIk zal allicht nog heel wat “Hestse toppers” vergeten zijn. Ik reken dan ook op alle volgers uit de omgeving van Heist-op-den-Berg om massaal te reageren, om tips en aanvullingen door te sturen, dan kunnen we deze blog volgend jaar opnieuw delen, met de nodige bijsturingen 😉