I did it again. Oops!

In onze kleerkasten is het winterseizoen al begonnen. Vorige week hadden we de hoop op een Indian Summer al volledig opgeborgen en onze kasten uitgemest. Het resultaat was dat ik voor de winter geen paar deftige schoenen meer heb, op 1 paar pumps na. Alle andere schoenen zijn kapot gelopen. Wat mij wel vaker overkomt, aangezien ik altijd een lievelingspaar heb dat ik nagenoeg het hele seizoen door draag. Met als gevolg dat dit op het einde van datzelfde seizoen ook meestal compleet stuk is.

En ja hoor, ik breng oude paren elke keer opnieuw naar de schoenmaker, maar sommige zaken zijn niet meer te repareren: als je niet alleen het rubberen stukje van de hak er compleet af loopt, maar de hak zelf ook nog eens minstens een centimeter schuin afslijt, dan zijn je schoenen niet alleen een gevaar (soms schuift je schoen letterlijk onder jou weg, waardoor jij – ei zo na of meteen volledig – tegen de grond gaat) maar ook niet meer te herstellen. Geloof me, ik heb het geprobeerd, elke lente opnieuw.

Nieuwe (winter)schoenen dus. Met een verlanglijstje. Graag een paar wintersneakers, een paar enkellaarsjes en een paar hoge laarzen. Praktisch als ik ben, begon ik uiteraard met de… enkellaarsjes. En die zijn hoog. Uiteraard. Schoon, dat ook. En ik kan er echt wel goed op lopen, toch voor even. Ja, ik deed het opnieuw: ik viel voor een paar schone, zwarte enkellaarsjes, die misschien toch niet echt handig zullen blijken te zijn. Story of my life!

IMG_8859_mini

Ooit, ergens deze winter, komen er heus ook nog een paar zeer makkelijke sneakers. Misschien ;-). Voorlopig ben ik uit de nood geholpen. Net op het moment dat de zon gaat schijnen en de sandalen deze zomer/herfst toch nog uit de kast mogen.

PS: Het zijn alweer Nero Giardini’s, er tekent zich toch wel een duidelijk patroon af. Deze blog is niet gesponsord, jammer genoeg, maar als Nero Giardini België dit leest, ik heb ook nog een paar hoge winterlaarzen nodig en ik heb al een mooi Cognac-paar op het oog ;-). In ruil voor een blog?? Ik wil gerust voor een Italiaanse vertaling zorgen ;-)!

Imelda Marcos

Een nieuw seizoen, een nieuw paar schoenen. Toen we op het einde van de vakantie voor de dochters op schoenenjacht gingen, nam de mama de gelegenheid te baat om zelf ook eens rond te kijken. En toen viel mijn oog op een prachtig paar zwarte enkellaarsjes. Hoog gehakt uiteraard. Ik ben intussen al zo ver geëvolueerd dat het af en toe toch wel handig kan zijn om een paar All Stars in huis te hebben (alhoewel, ze spannen…). En op mijn paar platte sandalen uit Firenze ben ik nog altijd dol.

Maar we moeten eerlijk zijn: als ik op zoek ga naar een nieuw paar schoenen, dan zoek ik hakken. Pas nadat ik al wekenlang door weer en wind gestapt, gelopen en gestrompeld heb, wil ik een andere, lagere, optie overwegen. Daar zijn we voorlopig nog niet. Het heeft hier nog niet gesneeuwd en een beetje regen/wind brengt me nog niet uit mijn evenwicht (letterlijk dan).

Ik had de laarzen echter niet gekocht. De oudste vond ze nogal “punk” en dat bracht me aan het twijfelen. Echt goedkoop waren ze ook niet en dus besloot ik te wachten op de solden. Als ze er dan nog waren, waren ze voor mij bestemd. Als ze er niet meer zouden zijn, zou ik er toch een klein beetje spijt van hebben. Maar met mijn maatje 36 kan ik het wel riskeren om een gokje te wagen.

zwarteenkellaarsjes_miniMaar een paar weken geleden, op winkelstrooptocht met de jongste, dook ik toch even terug de schoenwinkel in. Ze waren er nog én ze gaven korting. En aangezien ik nog een bonnetje had, ging er toch een serieus bedrag af. En toen twijfelde ik niet meer. De reacties thuis waren eigenlijk vrij lauw. “Heb je ze dan toch gekocht, mama?”, zei de oudste. “Toch wel wat gothic, niet?” En ook de echtgenoot, die uiteraard kan buigen op een uitgebreide kennis van de mode der vrouwenschoenen, gebruikte hetzelfde woord. Maar ik vond het net leuk dat ze wat “stoerder” waren. Ik vond het contrast wel leuk tussen mijn vrouwelijke jurkjes en rokjes en dan die “gothic” boots eronder.

Voor jullie nu echt denken dat ik de Imelda Marcos van de Kempen ben: eigenlijk heb ik niet zoveel schoenen. Voor de winter heb ik in totaal 2 paar hoge boots, 2 paar enkellaarsjes en een paar sneeuwlaarzen (lage jawel, heel af en toe durf ik ook écht praktisch denken). Per seizoen koop ik één of maximum 2 paar. En de tijd dat ik dat deed aan volle prijs, ligt intussen toch al jaren achter ons.

Daarnaast probeer ik zuinig te zijn op mijn schoenen. Vroeger kreeg ik mijn moeder gek door een nieuw paar 3 maanden aan één stuk door te dragen, tot ik ze helemaal kapotgelopen had. Ik slaagde er nooit in een verzameling op te bouwen, want na één seizoen was de hiel kapot, zat ik door de zijkanten of had ik ermee gevoetbald en was het leer vooraan helemaal versleten. Afwisselen deed ik niet want ze waren nieuw, ze zaten zo goed en mooie schoenen moet je toch showen?

cognacenkellaarsjes_miniToen ik met de echtgenoot ging samenwonen, was zijn verzameling schoenen dan ook groter dan de mijne. Hij had ook de gewoonte van een of twee keer per jaar ineens een aantal paar tegelijk te kopen: geklede schoenen, meer sportieve schoenen, vrijetijdsparen,… Een Aha-Erlebnis kreeg ik toen ik zag dat hij dan ook jarenlang met hetzelfde paar verder kon, door constant af te wisselen. En dus ben ik mijn schoenenverzameling stilaan wel beginnen uitbouwen. Probeer ik liever te investeren in kwaliteit en regelmatig af te wisselen. (Al zit ik momenteel toch terug met 2 paar waarvan ik dringend de hak moet laten herstellen,…)

Toen het vorige week stormde, liet ik mijn nieuwste aanwinsten dan ook braafjes in de kast. Want ik wil nog even de illusie van de perfectie koesteren en gewoon genieten van mijn mooie, nieuwe (gothic, ok) laarsjes ;-)!