Zonnekind

Ik ben één van die mensen die goed op de hoogte is van het weer. Ik volg de weerberichten dagelijks en vind het fijn om op voorhand te kunnen “uitkijken naar” een zonnige periode, of me net te kunnen “voorbereiden” op regen, stormweer, mist of grijze miezer. Of er al dan niet sneeuw in de lucht hangt, weet ik liefst (ruim) op voorhand, zodat ik de nodige voorzorgsmaatregelen voor vervoer kan nemen.

Het weer heeft ook impact op mijn leven. Als we opstaan met het zonnetje, dan lijkt de dag meteen een tikje makkelijker, vrolijker of glamoureuzer. Als we daarentegen ’s morgens de rol optrekken en het regent pijpenstelen, of het is grijs en miezerig weer, dan moet ik de neiging onderdrukken om de rol terug af te laten, terug onder de lakens te duiken en me nog eens goed om te draaien (liefst tot de zon terug zal schijnen).

Het weer heeft zelfs een impact op hoe ik me zal kleden. En dan hebben we het niet over typische winter- of zomerkleren. Maar als het zonnetje schijnt, zal ik sneller geneigd zijn om een jurkje aan te trekken, meestal in vrolijke kleuren. Is het daarentegen grauw en grijs, dan grijp ik meestal naar mijn meest comfortabele jeans, met een dikke comfortabele pull. Bij de eerste échte zomerse dag, trekken wij hier steevast naar buiten. Dan plaatsen we onze ligstoelen in de tuin, laten we alle huishoudelijke klusjes even los, nemen we een boek, zetten we onze zonnebril op en gaan we onze zonnebatterijtjes opladen. Als we in de zomer niet genoeg zonne-energie weten te verzamelen, dan mogen we ons meestal ook opmaken voor een vaker-dan-anders-zieke winterperiode.

Het is voor mij altijd zo geweest, ik heb nooit anders geweten. Al van toen ik kind was en mijn ouders me wekten met de woorden: “Kijk eens wat een prachtige dag, tijd om te gaan genieten!”. Ik kan ’s morgens ook vol bewondering naar de rozerode gloed in de hemel staren die de start van een prachtige dag aankondigt. En als op een regendag toch heel even een straaltje zon door de wolken breekt en eventjes de natte straten laat glanzen, dan heb ik het zeker gezien. En ik ben niet de enige: regelmatig zie ik op instagram en andere social media-kanalen opgeluchte boodschappen en happy foto’s passeren als de zon zich na een lange grauwe periode weer even toont.

Het was dan ook even schrikken toen ik ontdekte dat het weer niet bij iedereen een dergelijke impact heeft. Dat er ook mensen zijn die (zo goed als) niet hebben opgemerkt dat de winter toch wel héél erg grijs en grauw was dit jaar. Dat er mensen zijn die hun vrolijke zelve blijven ook op de meest stormachtige winterdag. Die het best leuk vinden als de zon gaat schijnen, maar daar niet per sé een beter humeur door krijgen. Die ook de meest troosteloze regendag kleuren met een knaller van een outfit.

Even was ik jaloers: zij zullen hun start alvast niet laten afhangen van een zon die al dan niet schijnt bij het ochtendgloren. Maar al snel begreep ik dat ik dan ook de extra energie van een zonnige ochtendstond zou moeten inleveren. Of de impact van een zalige zomerse dag. En na een week vol extra zonneschijn en tonnen bijkomende vitamine D kunnen we de wereld weer aan. En dat gevoel wil ik voor geen geld ter wereld ruilen.

IMG_7821

Lentekriebels

Oef. De zon leeft nog. Ze is niet voor eeuwig verdwenen achter de grijze, mistige wolkenbrij van de afgelopen weken. Het heeft even genoeg geregend, we krijgen een weekje zon en lentekriebels. En meteen doet dat wonderen voor mijn humeur, mijn energiepeil, mijn uitgerustheidsgraad en mijn optimisme.

lente

(www.loesje.nl)

Het geeft toch een heel ander gevoel als je ’s morgens de rol in je slaapkamer optrekt en het zonnetje schijnt. Of je trekt de rol op en de straat is nat, je ziet de regendruppels al opspatten en het wolkendek zit helemaal dicht. In het eerste geval krijg ik instant energie, in het tweede geval zou ik niets liever doen dan de rol terug naar beneden laten, lekker terug in mijn warm bedje duiken en slapen tot de zon wel door de wolken komt piepen.

Blijkbaar bestaan er mensen die absoluut geen last hebben van het weer. Dat heb ik nooit begrepen, want zo lang als ik me kan herinneren was het leven mooier, kleurrijker en vrolijker als de zon scheen. Het hoeft voor mij zelfs niet per sé 30 graden zijn, ik kan gerust ook (heel even) genieten van een besneeuwde winterdag – als de zon maar schijnt. Ik wil zelfs de bittere winterkoude verdragen, zolang het maar niet grijs en nat is.

Het was een mooi weekend. Onze narcisjes staan ineens volop in bloei en geven de tuin meteen kleur. De was werd aan de wasdraad gehangen en raakte voor het eerst in weken ook écht droog buiten. Zelfs onze hond stond dit weekend niet binnen de minuut zielig voor het raam te blaffen om alstublieft terug binnen te mogen met een blik in haar ogen dat het toch écht wel geen weer is om een hond door te jagen. Wat durven wij dat beestje toch allemaal aandoen? Ja, ook zij is een echte zonneklopper. Ze genoot duidelijk van het buiten zijn en van het zonnetje. Ze installeert zich dan ergens in de zon en kan dan zonder problemen een halve dag buiten gelukkig zijn.

De natuur herleeft, ik ook. Stiekem durfde ik zelfs al eens in de zomerkast kijken, maar voor blote benen was het toch nog te vroeg. Eer een verstokte koukleum als ik echt opgewarmd raakt, moet het nog net iets warmer worden, en moet de warmte net iets langer aanhouden. Maar we leven op hoop… en op zonne-energie. Al minstens tot en met donderdag. Net genoeg om de platte batterijtjes uit het rood te krijgen. Tot het volgend weekend weer regent, waait en stormt. Maar dat ligt nog héél ver voor ons. Toch?