Struggle for… Ed Sheeran

Zaterdag 8 juli ging in België de ticketverkoop voor een concert van Ed Sheeran van start. Onze dochters zijn fan en wilden dus maar al te graag een plekje op de Werchterse wei. Ook wij kunnen hem best pruimen en vooral zijn folk-zijstapje heeft ook bij ons serieus punten gescoord. Bovendien zijn we ooit bij het zappen eens op een live-optreden van de man gestuit en dat blijkt echt de moeite. En dus stond hij toch al een tijdje op ons “te zien”-lijstje.

Maar tickets scoren blijft altijd weer een loterij. Zijn concert in het Sportpaleis was in een paar minuten uitverkocht: voor ik er erg in had, bleek de verkoop alweer voorbij. Hetzelfde overkwam me trouwens ook bij de ticketverkoop voor de solotour van Eddie Vedder. Ik was niet echt goed voorbereid: tegen het moment dat ik me realiseerde dat de verkoop begonnen was, dat ik maar best eens zou inloggen (wat was dat verdomde paswoord nu ook weer voor deze account?) bleek ik alweer naast tickets gegrepen te hebben.

Dat zou me ditmaal niet overkomen. En dus had ik de datum van de ticketverkoop in mijn agenda gezet (een uur te vroeg!) en had ik vrijdagavond al mijn account én paswoord opgespoord en ingelogd. Bovendien wilden we onze kansen spreiden. Ook de echtgenoot zou met zijn account inloggen en voor tickets gaan. Maar de echtgenoot moest zaterdagochtend zijn account nog instellen en dus zaten we rond 10u15 al achter onze laptop. Terwijl hij zijn account terugzocht, zocht ik naar het juiste adres van de site waar we tickets wilden bestellen. Ik zal me ook al maar aanmelden, terwijl ik nu toch achter de computer zit, dacht ik. En nog even alle correcte informatie opzoeken. En dus klik ik op het informatie-icoontje bij het concert en tot mijn verbazing krijg ik onmiddellijk de melding dat ik “op de wachtlijst geplaatst ben omdat het extreem druk is op de site”. Meteen doet de echtgenoot hetzelfde.

En dan begint het (lange) wachten. Vooral omdat het op dat moment nog maar 10u28 of zoiets was. We krijgen de melding dat het tot maximum een half uur kan duren. Maar aangezien het nog niet eens 11 uur was, laat ik het gewoon lopen terwijl ik intussen was opvouw. Mijn klokje gaat een eerste keer volledig rond en begint rond 10u45 opnieuw. Tegen 11 uur zie ik dat mijn klokje zo goed als rond is, maar eigenlijk niet echt meer vooruit gaat. Bij de echtgenoot begint het vanaf 11 uur wel ineens vooruit te gaan, maar hij heeft nog een behoorlijke achterstand.

En dan, een paar minuten na 11, zit ik er ineens in. Ik kan vrijwel onmiddellijk aan de ticketpagina en ik kan ook zonder problemen 4 tickets bestellen en betalen. Alles verloopt zo ongelooflijk vlot dat ik het in eerste instantie niet kan geloven. Maar op het moment dat via mail de melding binnenkomt dat de koop is gesloten en ik ook de digitale tickets binnenkrijg, haal ik opgelucht adem. Wat een makkie! Amper 7 na 11 en ik heb al tickets. De echtgenoot sluit onmiddellijk zijn tabblad af en de kinderen juichen. Heel naïef denk ik op dat moment dat de belangstelling misschien toch niet zo groot zal zijn: het is nu eenmaal het begin van de volgende vakantieperiode en hij was net nog in het land…

Als ik daarna op Facebook de melding plaats dat we erbij zijn, merk ik tot mijn verbazing dat de verkoop helemaal niet vlot verloopt voor anderen en dat wij ongelooflijk veel geluk gehad hebben. Dat het normale stramien – wachten, wachten, wachten en uiteindelijk een melding krijgen dat alles is uitverkocht – bij anderen toch weer standaard procedure blijkt te zijn. Misschien heeft het universum wel medelijden gehad na mijn geknoei en mijn hartenpijn om het concert van Eddie Vedder ;-). Maar volgend jaar zijn we er dus bij en daar waren vooral onze dames héél erg gelukkig om. Al moet de oudste nog even afwachten of haar Griekenlandreis begin volgende zomer geen roet in haar Ed Sheeran-optreden zal gooien…

Advertenties