Ouderzonden #7 – Acedia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De zevende en laatste uitdaging draait rond:

#7 Acedia (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid) Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouder(s)) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

Dit is een beetje een dubbele. Natuurlijk proberen we als ouders de druk op onze kinderen zo lang en zoveel mogelijk af te houden, maar het is nu eenmaal een feit dat die druk er is en dat ze er ooit wel mee geconfronteerd zullen worden en dus zullen moeten leren mee omgaan. Onze dochters zijn intussen ook al tieners, de oudste staat zelfs op amper anderhalf jaar van hogere studies, dus die druk is er wel degelijk.

Wat hebben wij als ouders gedaan om dit zo lang en zoveel mogelijk af te houden?

  • We hebben hen zo lang mogelijk gewoon laten spelen. We hebben toen ze jong waren het aantal hobby’s ook zoveel mogelijk beperkt. We wilden zelf niet van hier naar daar rushen of constant chauffeur spelen en dus mochten ze elk één hobby kiezen. In de loop der jaren kwam daar wel een tweede bij en intussen combineren onze dochters tennis en 2 uur dansen. En rijden we wel een hele woensdagnamiddag omdat de uren van de lessen dan ook nog eens NIET goed uitkomen.
  • We zijn relatief streng geweest in tv- en computergebruik toen ze jonger waren. Boeken lezen mocht altijd, de uurtjes tv en computer werden wel (min of meer) beperkt. Intussen hebben ze allebei een smartphone en hebben we hier minder impact op, maar we gaan ervan uit dat we hen de basis hebben meegegeven en dat ze nu zelf wel verantwoorde keuzes kunnen maken. Maar uiteraard grijpen we af en toe in als het naar onze mening de spuigaten uitloopt (ook al zágen we dan verschrikkelijk natuurlijk).
  • We bespreken samen met hen hun studiekeuze, wegen de voor- en nadelen af, maar laten hen uiteindelijk zelf de keuze maken. We hebben hen altijd meegegeven dat we van hen verwachten dat ze hun best doen met de gaven die ze gekregen hebben. Dat legt allicht wel enige druk, maar het is aan ons om ons verwachtingspatroon realistisch te houden. Dit vind ik zelf een hele moeilijke en hier zal de echtgenoot mij af en toe eens wat moeten intomen.
  • Ze mogen gerust vakantiewerk doen als ze dat zelf willen, maar het is op dit moment in hun leven zeker geen must. De jongste mag voorlopig ook nog niet (te jong), de oudste werkte vorige zomer een paar weken. De echtgenoot zegt altijd “dat ze later nog genoeg zullen moeten werken, laat ze nu nog gewoon jong zijn”.

Maar het is een feit dat het in onze maatschappij nu eenmaal snel gaat, dat er hoge verwachtingen liggen en dat je veel rollen te combineren hebt. Onze dochters weten dat het niet simpel is (dat zien ze bij ons ook) en we praten daar ook vaak met hen over. Ze weten waarom we bepaalde keuzes maken en wat daarvan de consequenties zijn. Als moeder zou ik niet liever willen dan hen te beschermen en dan dit voor hen “op te lossen”, maar dat kan ik niet. Dus proberen we hen weerbaar te maken, laten we hen af en toe al eens wat druk voelen. Dan moeten ze soms keuzes maken en wijzen we hen op de consequenties van die keuzes. Dan zien ze dat mama en papa ook gewoon eens moe of uitgeteld zijn. Of ons afreageren op elkaar, omdat je dag niet makkelijk was.

Hoe ouder je kinderen worden, hoe minder je “beschermt”, hoe meer je “loslaat”. Het is hoe langer hoe meer aan henzelf om te leren omgaan met de druk. En wij staan hoe langer hoe meer aan de zijlijn te supporteren. Met een klein hartje, maar met genoeg vertrouwen dat ze wel weten wat ze doen. En in geval van nood vangen we hen wel op. Natuurlijk. Maar onze hulp is hoe langer hoe minder nodig…

Te veel druk op onze kinderen?

dochters_miniDeze week een interessant artikel gelezen over de druk op onze kinderen. Als mama van 2 prachtige dochters voelde ik me uiteraard aangesproken. Mag ik mijn dames misschien even voorstellen?

 

  • Mijn dochters lezen. Veel. Allebei. De oudste had tijdens onze 3 weken vakantie 7 boeken mee. Toen de hare uit waren, heeft ze die van de zus ook nog gelezen en is ze ook aan die van de mama begonnen. De jongste is het laatste jaar aan een serieuze inhaalbeweging bezig. Ze is de hele kast van haar zus aan het plunderen… Ze gaan ook volledig op in hun boeken en genieten van de fantasiewereld die zich voor hen ontvouwt.
  • Mijn dochters zorgen. Mijn beide dochters zijn de (bijna) oudste kleinkinderen en hebben een groot hart voor de neefjes en het nichtje die hen volgen. Ze spelen, ze bedenken spelletjes, ze roepen hen tot de orde, ze houden hen bezig. Ze zijn ook volledig uitgeteld na een dagje met de neefjes en het nichtje, maar ze genieten zo intens van dat contact.
  • Mijn dochters praten. Met anderen. In vreemde talen. Met handen en voeten. Sinds wij de vakanties met ons gezin in het buitenland doorbrengen, sluiten onze dames – ondanks taalbarrières – toch de nodige vriendschappen. Het eerste jaar hadden de jongste en haar Noors vriendinnetje nog de hulp van de respectievelijke papa’s nodig om elkaar te begrijpen, maar jaar na jaar lukt het beter. Het is prachtig om je oudste dochter een heel (vrijwel foutloos – we zijn en blijven linguïsten) gesprek te zien voeren in het Engels, terwijl ze nog nooit Engelse les gehad heeft of om haar kinderen in de rij voor haar te zien helpen in het beetje Frans dat ze al gehad had…
  • Mijn dochters zijn nieuwsgierig. Ze vinden het geen opgave om samen met de mama en de papa een nieuwe stad te ontdekken, een museum binnen te gaan en verhalen (uit het verleden) te beluisteren. Ze lezen de krant en stellen vragen. Ze willen begrijpen. Ze vragen oma en opa om uitleg, om familiegeschiedenis, om verhalen “van vroeger”.
  • Mijn dochters dansen. En ja, daar hoort een jaarlijkse opvoering bij. Zenuwen, kriebels in de buik en dan dat podium op. Lichten aan en dansen… En dan zit je als mama in de zaal en zie je die stralende gezichten. Ondanks alle zenuwen/kriebels genieten mijn meiden van hun optreden en dat zie je ook. Brok in de keel en een ongelooflijk fiere mama, telkens opnieuw.
  • Mijn dochters zijn beleefd. Ja, het kan gerust eens stormen, als de oudste vindt dat de mama te veeleisend is en zich te veel op het negatieve fixeert. Maar ze zeggen alsjeblieft en dankjewel en ze weten hoe ze zich moeten gedragen. Toen de jongste “complimenten aan de chef” gaf, glunderde niet alleen onze tafeldame…

Leggen wij te veel druk? Soms. Ik wil dat mijn dochters hun best doen en uiteraard kan je discussiëren over wat dat is “je best doen”. Stellen wij eisen? Ja. Voor wat hoort wat en ze moeten leren dat niet alles in hun schoot geworpen zal worden. Eisen wij perfectie? Ik hoop van niet.

De mama is ook niet perfect. De mama heeft soms een bad hair day of een zware dag op het werk (of stel je voor de twee samen). De mama is af en toe gewoon moe en kortaf. Het stormt ook wel eens tussen de mama en de papa. Het huis is geregeld een puinhoop en toch kiest de mama ervoor om de ogen te sluiten. Of de stapels wasmanden te negeren… Of om niet te luisteren naar het stemmetje van de perfectioniste in zichzelf…

De volgende Einstein, de nieuwe Kim Clijsters of de volgende winnares van So You Think You Can Dance loopt bij ons thuis (misschien) niet rond. Maar ik ben een heel trotse mama als ik mijn dochters bezig zie. De bouwstenen om gelukkig te worden zitten er wel in. Hopelijk blijven ze doen wat ze doen en zijn wie ze zijn, met plezier. Dan zal de mama, in stilte, met een krop in de keel, en met veel fierheid, vanop afstand toekijken en genieten…

En als de mama te veeleisend is, grijpt de papa wel in 😉