Ouderzonden #2 – Avaritia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De tweede uitdaging draait rond:

#2 – AVARITIA (hebzucht – gierigheid) Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind?

In eerste instantie dacht ik, “dit is compleet niet op mij van toepassing, ik deel gewoon alles met de kinderen”. Mijn tienerdochters eten alles wat ze in huis vinden en houden er geen rekening mee dat die chips net toevallig is meegebracht omdat ik daar de laatste weken een voorkeur voor heb. Eén keer proeven en ook zij vinden dat nieuwe smaakje geweldig en beginnen dan maar eerst aan “mijn” zakken chips. Na een paar dagen is mijn voorraad dan uitgeput en kunnen zij gezellig aan hun eigen voorraad beginnen. Uiteraard net die smaakjes waar wij absoluut niets van moeten weten. Dit geldt overigens ook voor chocolade, of koekjes, of cornflakes,…

Ook mijn kleerkast is niet langer “heilig”. Intussen delen de oudste en ik een maat en zit de jongste ons op de hielen. En dus is het gewoon geweldig handig als er geen nylonkousen meer voorradig zijn om even in mama’s kleerkast te duiken. Of als een outfit net niet warm genoeg is, je te herinneren dat er in mama’s kast ergens nog wel een zwart kostuumjasje hing dat perfect kan dienen. Eén van mijn zomerjurkjes hangt intussen al een aantal jaar in de kast van de oudste. We moeten er eerlijk in zijn: het staat haar ook gewoon beter.

En toch. Als je dan wat langer nadenkt over deze tweede uitdaging, dan blijkt dat je hier en daar toch wat nuances moet aanbrengen. Dat er toch wel een aantal zaken zijn die ik niet deel met mijn dochters, ook al zie ik hen doodgraag en zou ik mijn laatste centen liever in hen investeren dan aan mezelf te spenderen.

  • Die ene avond om de zoveel weken dat de echtgenoot en ik tijd voor elkaar maken, delen we niet met onze dochters. Ze durven dan op voorhand wel eens informeren waar we heen gaan om dan te verzuchten “dat zij ook wel graag nog eens pizza gaan eten” of “dat dat nu net de film is die zij ook wel graag willen zien”,… maar onze tijd samen delen we niet.
  • Ik lees de Libelle het liefst als eerste. Ik kan er ongelooflijk van genieten om een nieuw tijdschrift als eerste open te slaan, om als eerste de verhalen te lezen en om als eerste alles te ontdekken. En dat weten de dochters ook. Ze zullen het een eigenaardig trekje vinden, maar ze respecteren mijn “eersteleesrecht” op de Libelle.
  • Ze mogen gerust in mijn kleerkast zitten en ik deel zonder problemen basic t-shirts, jasjes en nylons, maar van mijn mooie jurken moeten ze wel afblijven. Ook de mama maakt zich nog eens graag mooi en ik ben dus héél erg zuinig op mijn topstukken. Die zijn van mij en die wil ik niet uit één of andere kleerkast gaan vissen. Of uit de wasmand nadat ze ongevraagd “geleend” werden. Maar dat respecteren onze meisjes ook. Het helpt ook dat ze mijn jurken best wel mooi vinden, … “voor oudere vrouwen”…
  • Toen onze dochters begonnen te experimenteren met make-up, doken ze uiteraard meteen in mijn make-up-koffertje. Ik had redelijk wat verzameld, maar eigenlijk gebruikte ik weinig of geen make-up ook echt. Maar die paar spulletjes die ik ook daadwerkelijk gebruikte, daar bleven ze af. Dat was dan één kleurtje nagellak, één kleurtje lippenstift, een oogpotlood en mascara. De dochters experimenteerden naar hartenlust met de rest van de spulletjes en begonnen stilaan hun eigen hebbedingetjes te verzamelen. We hebben hier dus allemaal onze eigen kleurtjes nagellak en de oudste en ik hebben ook eigen make-up. Nagellak remover zullen we wel eens bij elkaar gaan lenen en ook de bus micellair water wordt door ons drieën gebruikt, maar de echte make-up lenen we niet uit.
  • Verzorgingsspullen “claimen” we niet zo hard als de make-up-spullen, maar het blijft wel lastig als je ineens ontdekt dat de bus shampoo net voor jouw wasbeurt ineens zo goed als leeg blijkt terwijl die de vorige keer toch écht nog een ruime bodem had.
  • Ik zal ook niet héél erg moeilijk doen over die éne zak chips die ik voor mezelf had bestemd en die ineens verdwenen blijkt als ik me er eindelijk dacht op te storten, maar als de allerlaatste witte Twix (waar ik me een hele dag op verlekkerd heb) ongevraagd verdwenen blijkt te zijn net op het moment dat ik er dacht van te genieten, dan durf ik écht wel een serieuze zaag te spannen.

Ik zie mijn dochters doodgraag en sinds ze in mijn leven zijn, staan ze bovenaan mijn prioriteitenlijstje (wat allicht voor elke mama geldt, niet?). Zo goed als altijd en overal komen zij eerst. Zo goed als alles wil ik met hen delen. Alleen de allerlaatste witte Twix hou ik liefst voor mezelf 😉.

We’re only human after all…

_mg_5471In de loop der jaren maak je met je eigen gezinnetje nieuwe tradities. Sommige neem je over van je eigen thuis, sommige zijn nieuw. Bij ons is Kerstmis onlosmakelijk verbonden met Music for Life op StuBru. Het begint allemaal al een week op voorhand, als de dolle week weer afgetrapt wordt. Het is de enige week in het jaar dat ik een koptelefoon mee naar het werk neem, om toch maar zo veel mogelijk te kunnen genieten van de geweldige muziek en de samenhorigheid die bij de acties horen.

Dan durf ik het wel eens lastig krijgen bij een pakkend verhaal, of zit ik met een krop in de keel te luisteren naar alweer een prachtig liedje met een speciale betekenis voor die ene luisteraar en ben ik oprecht ontroerd. Op kerstavond staat de tv gewoon een hele dag aan. Het is veruit de enige dag in het jaar dat onze kinderen ’s morgens niet kiezen wat er gekeken wordt, maar dat ze gedwongen worden met mama en papa mee naar Music For Life te kijken. En doorheen de kerstvoorbereidingen komen we af en toe eens uit de keuken, voor een mooi nummer of een prachtig verhaal. Dan pinken we hier al eens samen een traantje weg.

Het is elk jaar opnieuw pakkende radio. Voor mij de mooiste radioweek van het jaar. Ook omdat het zoveel hoop geeft. Zoveel mensen die kleine en grote acties doen voor anderen. Van de allerkleinsten die hun spaarcentjes geven aan dat ene goede doel, of van de verenigingen die een recordopbrengst afstaan. Dat het dit jaar een goede editie ging worden, was al van bij de start duidelijk en je voelde het ook gewoon doorheen de week. Zoveel verschillende mensen, zoveel redenen om zich in te zetten, om te helpen. Van het gezin dat de terminale papa beloofde om 20.000 euro in te zamelen en dat gewoon met brio doet. Van de vrouw die haar man en zoon verloor aan een hersentumor (niet erfelijk, “brute pech”), maar toch de kracht vindt om truffels te verkopen voor het goede doel. Van de jongens die in hun veel te rauwe verdriet om hun pas overleden broer toch hun verhaal komen doen en hun geld doneren. En zoveel andere verhalen.

Het geeft een beetje hoop op het einde van een moeilijk en donker jaar, met de Brexit, de presidentsverkiezingen in de VS, de te vele aanslagen. Een jaar waarin mensen op macroniveau te vaak tegen elkaar opgezet en uitgespeeld worden, waarin te vaak de nadruk gelegd wordt op de verschillen tussen ons. En dan krijg je in de week voor Kerstmis een hele week de allermooiste radio. Van mensen die het belangrijk vinden om verbinding te maken, om zich belangeloos in te zetten voor een veelheid aan goede doelen. Van gewone mensen die buitengewone dingen realiseren. Dat het net op het einde van 2016 een veelheid aan acties (gemiddeld 20 per dorp) en een recordopbrengst opleverde, stemt me hoopvol voor 2017.

Na afloop gaan wij hier samen aan de feesttafel. We eten lekker, we delen onze cadeautjes uit en tellen onze zegeningen: we zijn gezond, we hebben elkaar en we vieren samen feest. Maar de verhalen blijven nog wel even hangen. Elk jaar opnieuw doet die ene radioweek me des te meer beseffen hoe dankbaar we mogen zijn dat wij het goed hebben, dat we kunnen en mogen delen. Dat we dat soms wel wat meer zouden mogen beseffen en misschien wat minder kunnen zagen en klagen. Is dat geen goed voornemen voor 2017?

Droom! #boostyourpositivity

Lilith van Tales from the crib heeft een nieuwe blogchallenge gelanceerd, samen met Activia en Oon. Deze week draait rond “inner and self”. De belangrijkste uitdaging is een brief schrijven aan je zestienjarige zelf. Daar zal ik me later deze week aan wagen. De zoektocht naar de foto’s van mijn zestienjarige zelf was alvast de moeite 😉

Vandaag was het de bedoeling om je lievelingsspreuk te delen. Ik heb er twee, maar uiteindelijk komt het twee keer op hetzelfde neer: droom! Van een kind met veel fantasie ben ik opgegroeid tot een volwassene met evenveel fantasie. Met idealen, met de wil om zelfs op veertigjarige leeftijd “een verschil te maken”. Voor mezelf, voor mijn lief, voor onze kinderen, voor de samenleving.

Ik ben nooit gestopt te dromen. Wegdromen in een zalig boek, dagdromen of dromen van een betere wereld… Soms even vluchten uit de werkelijkheid, soms zoeken naar manieren en plannen om diezelfde werkelijkheid beter te maken… Dat wens ik jullie ook allemaal toe: droom én blijf dromen. Ik zou mezelf zo “arm” voelen zonder…

reve_mini reve2_mini