We’re only human after all…

_mg_5471In de loop der jaren maak je met je eigen gezinnetje nieuwe tradities. Sommige neem je over van je eigen thuis, sommige zijn nieuw. Bij ons is Kerstmis onlosmakelijk verbonden met Music for Life op StuBru. Het begint allemaal al een week op voorhand, als de dolle week weer afgetrapt wordt. Het is de enige week in het jaar dat ik een koptelefoon mee naar het werk neem, om toch maar zo veel mogelijk te kunnen genieten van de geweldige muziek en de samenhorigheid die bij de acties horen.

Dan durf ik het wel eens lastig krijgen bij een pakkend verhaal, of zit ik met een krop in de keel te luisteren naar alweer een prachtig liedje met een speciale betekenis voor die ene luisteraar en ben ik oprecht ontroerd. Op kerstavond staat de tv gewoon een hele dag aan. Het is veruit de enige dag in het jaar dat onze kinderen ’s morgens niet kiezen wat er gekeken wordt, maar dat ze gedwongen worden met mama en papa mee naar Music For Life te kijken. En doorheen de kerstvoorbereidingen komen we af en toe eens uit de keuken, voor een mooi nummer of een prachtig verhaal. Dan pinken we hier al eens samen een traantje weg.

Het is elk jaar opnieuw pakkende radio. Voor mij de mooiste radioweek van het jaar. Ook omdat het zoveel hoop geeft. Zoveel mensen die kleine en grote acties doen voor anderen. Van de allerkleinsten die hun spaarcentjes geven aan dat ene goede doel, of van de verenigingen die een recordopbrengst afstaan. Dat het dit jaar een goede editie ging worden, was al van bij de start duidelijk en je voelde het ook gewoon doorheen de week. Zoveel verschillende mensen, zoveel redenen om zich in te zetten, om te helpen. Van het gezin dat de terminale papa beloofde om 20.000 euro in te zamelen en dat gewoon met brio doet. Van de vrouw die haar man en zoon verloor aan een hersentumor (niet erfelijk, “brute pech”), maar toch de kracht vindt om truffels te verkopen voor het goede doel. Van de jongens die in hun veel te rauwe verdriet om hun pas overleden broer toch hun verhaal komen doen en hun geld doneren. En zoveel andere verhalen.

Het geeft een beetje hoop op het einde van een moeilijk en donker jaar, met de Brexit, de presidentsverkiezingen in de VS, de te vele aanslagen. Een jaar waarin mensen op macroniveau te vaak tegen elkaar opgezet en uitgespeeld worden, waarin te vaak de nadruk gelegd wordt op de verschillen tussen ons. En dan krijg je in de week voor Kerstmis een hele week de allermooiste radio. Van mensen die het belangrijk vinden om verbinding te maken, om zich belangeloos in te zetten voor een veelheid aan goede doelen. Van gewone mensen die buitengewone dingen realiseren. Dat het net op het einde van 2016 een veelheid aan acties (gemiddeld 20 per dorp) en een recordopbrengst opleverde, stemt me hoopvol voor 2017.

Na afloop gaan wij hier samen aan de feesttafel. We eten lekker, we delen onze cadeautjes uit en tellen onze zegeningen: we zijn gezond, we hebben elkaar en we vieren samen feest. Maar de verhalen blijven nog wel even hangen. Elk jaar opnieuw doet die ene radioweek me des te meer beseffen hoe dankbaar we mogen zijn dat wij het goed hebben, dat we kunnen en mogen delen. Dat we dat soms wel wat meer zouden mogen beseffen en misschien wat minder kunnen zagen en klagen. Is dat geen goed voornemen voor 2017?