Eddie Vedder-crush

Toen ik in de hoogdagen van de grunge jong was, was je voor Nirvana of voor Pearl Jam. Beide groepen kwamen uit Seattle en er heerste in die begindagen van “onze” nieuwe muziekstroming toch wel wat onderlinge rivaliteit. Lange tijd bleek Nirvana aan het langste eind te trekken met hun instant succes “Nevermind”, tot frontman Kurt Cobain veel te vroeg overleed.

Maar ik hoorde van in het begin tot het kamp van Pearl Jam. Mijn dochters zouden het nu “team-Eddie” noemen. Hun “Ten” kon zeker naast “Nevermind” staan en was in mijn ogen ook gewoon beter. En dat lag vooral aan de stem van Eddie Vedder: een mix van onvervalste rock en warme soul, ook al kon hij zijn klep zeker ook een serieus stukje open zetten. En laat ons eerlijk zijn: de jonge Vedder was gewoon ook een pak knapper dan zijn Nirvana-evenknie (zelfs al voor de drugs zijn onherroepelijke neerwaartse effect liet optekenen bij die laatste).

Gelukkig bleek de echtgenoot ook in het Pearl Jam-kamp te zitten: dan hadden we dat toch al gemeen qua muzieksmaak. (Tot hij Springsteen introduceerde, me meenam naar een Springsteen-concert en ik verkocht was, maar dat is een ander verhaal.) Op een optreden van Pearl Jam moesten we echter jarenlang wachten. Wij hadden tickets voor Werchter 2000, maar na het gedrum en de doden op Roskilde net tevoren, schrapte Pearl Jam toen de rest van zijn Europese tour. Het zou uiteindelijk nog tot 2006 duren eer we hen eindelijk live aan het werk zagen in het Sportpaleis in Antwerpen. En dat was een memorabel optreden. Zo fantastisch goed dat ik nog jaren op de herinneringen kon teren en het niet eens erg vond dat we niet in België waren om hen alsnog op Werchter aan het werk te zien.

Vanavond speelt Eddie Vedder – solo – in de Lotto Arena. Ik had in eerste instantie geen tickets: het optreden was immers in amper 6 minuten uitverkocht en ik hoorde niet bij de gelukkigen. Vorige week had ik de kans om alsnog aan tickets te raken, maar wegens de examens van onze dochters (en een zware dag voor de oudste) besloten we het uiteindelijk toch maar aan ons voorbij te laten gaan. Ook al is het met pijn in het hart.

Maar omdat de muziek voor zich spreekt, omdat het toch wel een beetje pijn aan mijn (muziek)hart doet, omdat ik er in gedachten toch wel bij ben vanavond, mijn favoriete Pearl Jam/Eddie Vedder-nummers:

Als je mij dan nu wilt excuseren, ik ga de rest van de avond Pearl Jam spelen en mezelf zielig vinden omdat ik er toch niet bij kan zijn ;-).

Advertentie