De klokken zijn toch geweest

Pasen2016Totaal verontwaardigd waren ze, onze dochters, toen ik durfde te opperen dat ze misschien stilaan toch te oud werden om eitjes te rapen. Of het misschien geen tijd werd om de traditie voor een tijdje in de koelkast te stoppen? Geen denken aan. En dus haalde ik toch maar terug eitjes in huis. Maar we spraken wel af dat we niet vroeger zouden opstaan om de eitjes te verstoppen, maar dat ze gewoon in bed bleven tot wij onze taak als paashaas vervuld hadden.

Om hen dan los te laten in onze tuin. Met kleine oogjes uiteraard want zo wil de traditie het. Het ging vlot, maar toch bleken ze na de eerste ronde toch hier en daar een eitje gemist te hebben. En dus mochten ze nog een keertje opnieuw gaan zoeken. En neen, we hadden ze niet meer opnieuw verstopt terwijl ze even met hun aandacht bij de jacht waren ;-).

Na het ontbijt werd het tijd voor het echte werk. De jacht bij oma en opa. Waar ze intussen met een kleine bende zijn. Onze dochters zijn de oudste kleinkinderen. Zij nemen de jacht niet meer zo serieus: zij vinden het intussen al leuker om de jongere kinderen een handje te helpen bij de zoektocht. Enkel de jongste had het met zijn twee nog niet helemaal door, ook al verklaarde hij in het begin heel duidelijk “oma gedaan”. Misschien moeten de Paashazen ook daar nog een beetje aan hun timing werken ;-). En wij maar hopen dat de andere 3 niets zouden opvangen. Al denk ik dat de magie ook voor de oudste twee intussen gepasseerd is.

Maar de gekleurde blinkende kleine eitjes uit het gras plukken vond de kleinste wel leuk. Ze in het mandje gooien (letterlijk dan) ook. Gelukkig waren het “maar” chocoladeeitjes en is opa intussen getraind in het vangen. Al schrokken we met zijn allen toch even toen hij ook een kippeneitje in handen kreeg, dat maar niks vond en terug liet vallen. In het zachte gras. Zonder erg dus.

Eigenlijk vind ik het helemaal niet erg dat onze meiden nog altijd graag eitjes rapen. Gelukkig hebben we het vroege opstaan intussen wel kunnen schrappen. Het is traditie, ik denk dat ik het ongelooflijk zou missen als ze besluiten dat ze nu echt wel te oud zijn en we hun eitjes dan gewoon maar op de ontbijttafel presenteren. Gelukkig zitten we bij oma en opa nog wel een aantal jaren safe voor de spanning, het gehol, het gezoek en het laten vallen van minstens één eitje…

Advertentie

De clan viert feest

familieZaterdag hadden wij familiefeest langs de kant van de echtgenoot. Groot familiefeest, want de kant van de echtgenoot is indrukwekkend groot. De grootouders, de va en de moe, zorgden voor liefst 9 kinderen. De clan telt intussen een 76-tal leden. Dat is nogal wat, zeker voor onze kinderen, die het intussen met kleinere takjes in hun stamboom moeten stellen.

Toen ik een kleine 20 jaar geleden voor het eerst in de familie kwam, had ik zitten blokken. Ik had de stamboom zitten oefenen. Het kwam er toen enkel op aan om gezichten op te namen te kunnen plakken. En dat was geen evidentie. Het was wel relatief makkelijk om de familieleden eruit te halen: ergens zit er toch een familiegelijkenis in en die is voor een buitenstaander makkelijker te zien. (Uitzonderingen bevestigen altijd de regels natuurlijk). Intussen ben ik mama geworden van 2 clanleden. En behoren ook mijn dochters tot die indrukwekkende clan. En ja, ik zie het bij hen ook: de gelijkenis, de familietrekjes…

Familiefeesten worden echter schaars. Er wordt niet meer getrouwd. Dopen, verjaardagen en communiefeesten worden in kleinere kring gevierd. Maar de clans komen wel nog samen. Bij de echtgenoot is er een broers- en zussendag en hebben we een paar jaar geleden zelfs een eerste neven- en nichtendag in het leven geroepen. Maar deze zaterdag was het de hele familie: nonkels, tantes, neven, nichten, achterneefjes en achternichtjes…  Zo goed als iedereen was present.

Bij de echtgenoot wordt er tijdens een feest lekker gegeten, (veel) gebabbeld, veel van tafel gewisseld (zodat je met iedereen wel eens een woordje kan wisselen) en gedanst. In een ver verleden werd er zelfs ooit gezongen, maar dat is éénmalig gebleken (over de redenen daarvoor spreek ik me niet uit, ik ben immers een aanhangsel. 😉

Het was ontzettend gezellig. Het is genieten als je de kleinste telgen van de familie met veel enthousiasme de dansvloer ziet inpalmen voor K3, Piet Piraat en Kabouter Plop. Dat je kan constateren dat dat er toch inzit. Om dan later de “oude” garde het te zien overnemen van en samen met de kleintjes. Hoe die elkaar onbekende kleintjes toch allemaal samen beginnen te spelen, hoe sommigen wat meer durf aan de dag leggen en anderen wat meer over de streep geholpen moeten worden.

Hoe de tafels na afloop kringen worden, die alsmaar groter worden, waar iedereen uiteindelijk samen gaat zitten en aan de praat raakt. Hoe mooi het is om de kinderen van 20 jaar geleden met hun eigen kinderen of neven en nichtjes bezig te zien. Hoe de baby’tjes van toen intussen op de drempel van hun volwassenheid staan.

Het was mooi, het was fijn, het was verbondenheid. Het was de familiegeschiedenis van mijn dochters en ik hoop dat ze dat zullen koesteren. Dat ze zullen blijven onthouden van waar ze komen, dat ook zij, net als wij zaterdagavond, denken aan de stamouders, de va en de moe. Dat waar zij ook zijn, ze met de nodige fierheid op hun clan hebben toegekeken…