Torino, amore mio <3

Het laatste stukje van onze Italiëreis bracht ons dit jaar naar Turijn. Laatste halte op weg naar huis. 3 dagen hadden we tijd om de stad te verkennen. Waar ik het ooit gehaald heb, weet ik niet meer, maar Turijn was in mijn hoofd grijs en grauw. De industriestad waar ze Fiat maken, de stad van Juventus. En die brengen ook meestal maar troosteloos verdedigend voetbal. Ze halen er op tijd en stond wel de Champions League-finale mee, maar blij word je er meestal niet van.

Turijn is een atypische Italiaanse stad. De Renaissance is de stad vergeten. De latere Italiaanse koninklijke familie, de Savoies, regeerde eeuwenlang over de stad en heeft een serieuze stempel gedrukt, maar hun bloeiperiode begon pas vanaf de Barok. Ze zaten ook goed in de slappe was, want ze hebben heel wat weelderige gebouwen laten optrekken in de stad. Ze leden daarnaast volgens mij ook aan grootheidswaanzin én ze waren erop uit om hun voorvaderen telkens opnieuw te overtreffen, want de ene na de andere koning voegde wel iets buitenissigs toe aan de stad: een prachtig paleis, een nieuw plein en ga zo maar door.

Maar waar wij écht voor vallen, zijn de stadslegenden, de roddels, de verhaaltjes. Het peper en zout van de geschiedenis. En die waren er bij de Savoies met hopen te rapen. Geld zat, maar of ze écht gelukkig waren? Zo staan er op het Piazza Castello bijvoorbeeld 2 koninklijke paleizen: het Palazzo Reale en het Palazzo Madama, het ene al uitbundiger en rijkelijker dan het andere, allebei een bezoekje waard. Naar het schijnt was één van de echtgenotes van de Savoies, een Française, niet echt opgezet met het koninklijk verblijf (of haar echtgenoot) en liet ze dan maar haar eigen paleisje bouwen. Recht tegenover het paleis van haar man bleek nog een versterkte burcht te staan en daar liet ze dan maar een bescheiden optrekje aanbouwen. In Franse stijl uiteraard, Madame wou zich graag wat beter thuis voelen.

Een andere Savoie liet dan weer de volledige weg van zijn koninklijk paleis naar de Villa della Regina (het buitenverblijfje van zijn gemalin net buiten het stadscentrum, aan de overkant van de Po) overdekken. Mijnheer werd niet graag nat, of realistischer, liep niet graag een zonneslag op als hij van zijn koninklijk verblijf naar dat van zijn gemalin wandelde of reed. En dus is de hele wandeling overdekt door “galleria’s”, weliswaar enkel aan de koninklijke kant van de weg. En die galleria loopt gewoon door, ook als de straat gedwarst wordt door een zijstraatje. De andere kant, de kant bestemd voor het gepeupel, is niet volledig overdekt. Dat zou pas getuigen van verspilzucht, niet?

3 dagen liepen we rond in Turijn, 3 dagen keken we onze ogen uit. Elke straat die we inliepen, leidde ons weer naar een nieuwe piazza, kerk, paleis of galerij. Hoogtepunten verder waren zeker ook het Museo Egizio, het enige museum buiten Cairo dat enkel aan de Egyptische kunst en beschaving is gewijd. Liefst 6.500 objecten (van de naar ’t schijnt meer dan 30.000) kan je er bekijken en er zitten ware kunstschatten tussen. (Al moet het gezegd dat je voor de meest iconische mummies wel naar het British Museum in Londen moet.)

En toch is de collectie indrukwekkend. Wij wandelden er doorheen op een kleine 2 uur, maar volgens de museumbewaking zou je minstens 3 uur moeten uittrekken, wil je alles goed bekijken. Onze oudste had graag nog wat langer rondgedwaald, maar de jongste had op den duur wel genoeg van alweer een graf, alweer een mummie. Vooral toen ze besefte dat mummies inderdaad menselijke overblijfselen zijn. Dat dat tentoongesteld wordt, vond ze maar vreemd. We eindigden in de Kings Gallery en de verzameling beelden die daar bijeen staat, is impressionant. Verzameld door een Franse ambassadeur overigens, die ze eerst aanbood aan de Franse koning, maar die weigerde, waarna een Savoie uit Turijn wel toehapte. Je stapt er wel enigszins met een dubbel gevoel buiten. Want het is en blijft Egyptisch patrimonium natuurlijk.

We wandelden tot op de heuvel buiten de Po, we hadden er een schitterend zicht op Turijn en de Alpen in de verte. Dat was de dag dat ik mijn stappenrecord brak met meer dan 23.000 stappen. We bezochten de Romeinse Porta Palatina en de overblijfselen van het Romeins theater aan de achterkant van het Palazzo Reale, naast de Duomo. In de Duomo, die volledig gewijd is aan de Lijkwade van Turijn, werd je wel op de vingers getikt als je blote schouders had, maar voor de rest stonden er wel doorheen de hele kerk televisies waarop de hele geschiedenis van de lijkwade (en het balsemen van doden ten tijde van de eerste christenen) in verschillende talen uit de doeken gedaan werd. Overigens was de Duomo maar een eenvoudige kerk, zeker in vergelijking met de Chiesa Reale, waar een koning duidelijk een fortuin over had voor het afkopen van zijn zonden ;-).

We aten er fantastisch lekker, zeker toen we ons net als de Turijners aan l’aperitivo waagden. Wij omdat we om 17u30 écht wel grote honger hadden en omdat de restaurantjes pas vanaf 19u30 ten vroegste beginnen te serveren. Maar de gemengde vleesschotel met grissini was de prijs van het glas wijn dat we besteld hadden meer dan waard. De pizza en pasta die we later die avond nog aten, waren geen topper, maar blijkbaar hadden we op zijn Turijns gewoon verder moeten aperitieven en ons op de bijhorende tapas moeten storten.

Dat we van 3 zonovergoten dagen mochten genieten, speelde ook in het voordeel van deze “Oude Dame”. “Niet te heet”, meende de echtgenoot, “eindelijk draaglijke temperaturen”. Bleek dat we er elke dag nog vlotjes 30 graden haalden, maar na 2 weken Italië en een hittegolf in Piemonte hadden we onze normen intussen al verlegd. Het deed pijn toen we na 3 dagen afscheid namen, maar ergens was het ook mooi geweest. We hadden ons geen betere afsluiter kunnen wensen. Hier komen we zeker nog terug, er valt vast wel nog meer te ontdekken en de sfeer was aangenaam gemoedelijk.

Wij zijn volledig gevallen voor deze “grijze, grauwe industriestad in het Italiaanse Noorden”. “Utterly, totally and completely in love.”

Turijn 2016

Keep calm and love London…

Modern meets Medieval_miniDe eerste keer

Onze allereerste citytrip met onze ladies zit er net op. 4 dagen Londen én het was een aanrader. Vooral omdat – dixit de dames – wij toch geluk hebben dat zij het niet erg vinden om musea te bezoeken…

Onze meisjes zijn intussen al 10 en 13 én ze zijn het gewend om steden te bezoeken. Al worden stadsbezoeken in ons jaarlijks verlof wel meestal gecombineerd met een zwembad, goed weer en platte rust. Dat zou in Londen niet het geval zijn, dachten wij… Kleine misrekening bleek achteraf.

Logeren deden we in Londen in Novotel Blackfriars. Wij opteren – ook onderweg – meestal voor een Novotel omwille van de familiekamers. 2 kinderen tot 15 jaar slapen gratis bij de ouders. Het ontbijt is er alvast dik in orde, zeer belangrijk om goed aan de dag te beginnen. 😉 Speciale vermelding ook voor de matrassen én het grote bad. Net geen zwembad, maar onze meiden genoten toch met volle teugen.

Ook de persoonlijke gids was een echte aanrader. De leraar-echtgenoot heeft intussen al een dertiental Londenreizen begeleid op school en kent de stad dus op zijn duimpje. Bijzonder handig in de Londense metro en tijdens onze verschillende stadswandelingen… Of in het British Museum, waar we eerst letterlijk in ons eentje de Elgin Marbles rustig konden bekijken om later terug te keren naar de Rosetta Stone (waarvoor de massa zich onmiddellijk verdringt…)

London Highlights

Big Ben_mini

1. Big Ben. Toen we zaterdag in Londen arriveerden, zijn we begonnen met een stadswandeling rond alle toeristische trekpleisters. Het allereerste wat je te zien krijgt als je het metrostation Westminster uitkomt is de “Big Ben”. Bijzonder indrukwekkend voor onze dames om de toren uit Peter Pan in het echt te zien. De oudste noemde het later één van haar hoogtepunten. “Niet alleen de toren is prachtig, maar als je dan ziet waaraan hij vasthangt (= Houses of Parliament)…”

Dezelfde wandeling voerde ons ook langs het London Eye, Westminster Abbey, Downing Street en Buckingham Palace, maar het was de Big Ben die bijbleef…

2. Horse GuardHorse guards_minis. Wij hadden het geluk er net te arriveren een halfuurtje voor de “change of the guards”. Een typisch Engelse traditie, in vol ornaat. Grappig als de “ceremoniemeester” het startsein geeft en de ene groep richting Buckingham Palace trekt om daar te gaan wisselen en de andere groep de andere richting uitrijdt.

Niet meer van deze tijd? Misschien. Maar tegelijk ook zo mooi. Bepaalde tradities of folklore maken deel uit van het collectief bewustzijn van een land of volk en zijn er nu eenmaal om in ere te houden (denk maar aan Sinterklaas en Zwarte Piet). Koesteren dus, de “change of the guards”…

Enlightenment Library_mini3. Enlightenment Library in British Museum. Uiteraard was het British Museum een hoogtepunt. Wat daar aan wereldgeschiedenis verzameld is, is indrukwekkend. En we waren blij dat we de Elgin Marbles, de friezen uit het Partenon, nog gezien hebben voor ze dankzij mevrouw Clooney terugkeren naar hun rechtmatige eigenaar Griekenland…

Maar verborgen in het British Museum zit ook de Enlightenment Library, de bibliotheek van de Verlichting. De echtgenoot-gids had even wat tijd nodig om de volgende zaal op zijn plannetje te vinden en stuurde vrouw en kinderen dus even – ter afleiding – de bibliotheek in. Een echt pareltje! Boeken, beelden (meestal kopieën van klassieke toppers), de meest uiteenlopende verzamelingen van fauna, flora,… Heel mooi gerestaureerd. Ik zag me er al opzoekingen komen verrichten voor het volgende meesterwerk uit de wereldliteratuur (als ik er als vrouw al binnen mocht…) We hebben de volgende zaal op ons programma (The Americas) nog gehaald hoor, maar met vertraging, en ze viel zowel voor de oudste als voor mij in het niets bij wat we net gezien hadden…

Tower Bridge_mini4. Tower en Tower Bridge. De jongste duidde zonder twijfel “de Kroonjuwelen” aan als haar favoriet in Londen (naast de Disneywinkel). Het heeft ons 3 pogingen gekost om de Tower te kunnen zien, maar dankzij een zeer vriendelijke ticketverkoopster die ons maandagavond aanraadde om dinsdagmorgen tegen de opening om 9 uur af te zakken, hebben we de Tower in alle rust kunnen bewonderen.

WOI herdenking_miniWe waren bij de allereersten die binnenliepen bij de Kroonjuwelen. Toen we een dikke 20 minuten later de blingbling van de Queen achter ons lieten, was er al een wachttijd van een halfuurtje. We bezochten verder nog de “armories”, de Bloody Tower en de Beauchamp Tower en lieten de vesting rond 10:30 uur achter ons. Er stond toen een rij van zo’n anderhalf uur… Het protest van de dames tegen het “onmenselijke” wekuur was in één klap vergeten.

Overigens was ook het eerbetoon aan de Eerste Wereldoorlog met de rivier van poppies rond de Tower een stilmakend voorbeeld van hoe herdenking ook zou kunnen.

Covent Garden_mini5. Covent Garden. Gezellig, lekker, aangename sfeer, leuke streetperformers, mooie winkeltjes (een Disneywinkel voor de jongste!). Je bent niet in Londen geweest als je niet minstens een uurtje in Covent Garden hebt rondgeneusd. Voor ons zeker te prefereren boven Oxford Street en Regent Street, maar wij zijn dan ook geen shopaholics. Verre van. Al was het bezoekje aan Selfridges (van de tv-serie) ook wel leuk om de ogen uit te kijken…

Londen by night_mini6. Londen by night. Zowel zondag als maandag onze dag afgesloten met een wandelingetje op de Southbank, langs o.a. Tate Modern, The Globe, London Bridge. Aangenaam, zeker gezien het atypisch Engelse weer: zon, zacht, zomers…

Note to myself: volgende keer misschien toch wat minder ijdel pakken: enkel hakken op citytrip toch maar niet meer doen. All Stars van de oudste moeten lenen omdat je met een dikke blaar niet meer op je hakken kan lopen, is het toch niet. 😉

Voor herhaling vatbaar!

Onze eerste citytrip met de dames erbij was meer dan geslaagd en vast én zeker voor herhaling vatbaar. Hebben we ons aangepast aan onze meisjes? Uiteraard! We hebben ons tempo een klein beetje laten zakken en hebben zonder problemen geschrapt in ons programma. Saint Paul’s Cathedral is niet gelukt, we zijn teruggekeerd naar Covent Garden omdat zij dat leuk vonden (en om koekjes te kopen) en de dag zat er meestal al rond 18:30 uur op. Dan lazen we nog wat, gingen de dames uitgebreid in bad en doken we vroeg ons bed in… zodat ook de mama en de papa uitgerust terugkeerden uit Londen (op de blaren na dan).

Wat zijn jullie “highlights” in Londen? Wat hebben we gemist en moeten we de volgende keer zeker goedmaken? Laat maar weten, ik ben benieuwd…