Vijf op vrijdag – weekendkriebels

We hebben hier even gebrainstormd over de “Vijf op Vrijdag” (naar een idee van Boston, baby!) van deze week. Het was wat zoeken naar een juiste invalshoek, maar in de auto, op weg naar huis, schoot het mij ineens te binnen. Wat zijn onze 5 beste manieren om het weekend in te zetten?

Een beetje vroeger dan normaal. Niks leukers dan een weekend dat onverwacht een uurtje vroeger kan starten. Soms komt het zo geweldig goed uit: dan heb je een hele week hard gewerkt, heb je bijvoorbeeld hier en daar wel eens een uurtje te veel gewerkt, maar op vrijdagnamiddag blijk je overschot te hebben. Dan heb je voor één keer alles afgerond tegen een uur of 4 en eigenlijk niet zo veel zin meer om nog aan iets nieuws te beginnen. Wat is er dan fijner dan de laptop toe te klappen en je weekend al een uur vroeger in te zetten?

Met een filefuif. Goede muziek op de radio. Dan draai je de volumeknoppen helemaal open en dans je zelfs wat mee op de beat. Graag een geweldig opzwepend nummer, zoals daarnet “Alors on danse” van Stromae. Wie kan er dan stil blijven zitten? Zorg er dan wel voor dat je niet je beste nineties-moves bovenhaalt, want het zou wel eens kunnen dat je dochters (en eventuele onschuldige toeschouwers in andere auto’s) dat geweldig hilarisch vinden.

Een andere variant is de file-karaoke. Zet dan een nummer op waarbij je “gedwongen” wordt mee te zingen (denk aan “Somebody I used to know” van Gotye), zing luidkeels mee en rijd desnoods nog tot aan het eerstvolgende rond punt zodat je het nummer helemaal uit kan zingen.

Met een chipske. Een hele week probeer ik gezond te eten en houd ik de verleiding zo ver mogelijk weg van de tv. Ook al durven mijn huisgenoten vlak onder mijn ogen wel eens toegeven en het mij zo ongelooflijk moeilijk maken. Maar op vrijdagavond, bij de start van het weekend, gaan alle remmen los en komt de chips op tafel. De rest van het weekend is er dan toch tijd zat om alle calorieën er weer af te sporten. Of dat willen we op vrijdagavond maar al te graag geloven 😉!

Hangend in de zetel, bingewatchend met de dochters. Sinds de jongste voor haar verjaardag de volledige dvd-box van Bones kreeg, “offeren” wij ons op om samen met haar de volledige 12 seizoenen zo snel mogelijk soldaat te maken. Al 4 seizoenen afgewerkt, nog 8 te gaan. Eerlijk, eigenlijk speelt het niet eens zo’n rol welke serie de dochters op vrijdagavond verkiezen. Zij kijken, ik neem mijn breiwerk erbij en vind het helemaal niet erg als mijn ogen binnen het uur wel héél erg zwaar worden.

Een lang, warm bad. En als het even kan, met een boek erbij. Tot je vingers en tenen helemaal verrimpeld zijn en het water intussen al voor de tigste keer véél te koud geworden is om te blijven zitten. Of tot je boek uit is en je geen andere keuze hebt dan eruit te komen. Om daarna in je pyjama te springen, je nog even in de zetel te installeren voor wat quality time en dan prompt binnen de 10 minuten in slaap te vallen.

Soms heeft een mens niet veel nodig om in de weekendvibe te komen. Bij ons deed Stromae zonet het knopje omdraaien. Het is weekend! Laat het feestje maar beginnen! (Schreef ze vanonder het tv-dekentje, met een kommetje chips op schoot en ogen die stilaan al bijzonder zwaar beginnen te worden 😉).

Advertentie

Ouderzonden #2 – Avaritia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De tweede uitdaging draait rond:

#2 – AVARITIA (hebzucht – gierigheid) Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind?

In eerste instantie dacht ik, “dit is compleet niet op mij van toepassing, ik deel gewoon alles met de kinderen”. Mijn tienerdochters eten alles wat ze in huis vinden en houden er geen rekening mee dat die chips net toevallig is meegebracht omdat ik daar de laatste weken een voorkeur voor heb. Eén keer proeven en ook zij vinden dat nieuwe smaakje geweldig en beginnen dan maar eerst aan “mijn” zakken chips. Na een paar dagen is mijn voorraad dan uitgeput en kunnen zij gezellig aan hun eigen voorraad beginnen. Uiteraard net die smaakjes waar wij absoluut niets van moeten weten. Dit geldt overigens ook voor chocolade, of koekjes, of cornflakes,…

Ook mijn kleerkast is niet langer “heilig”. Intussen delen de oudste en ik een maat en zit de jongste ons op de hielen. En dus is het gewoon geweldig handig als er geen nylonkousen meer voorradig zijn om even in mama’s kleerkast te duiken. Of als een outfit net niet warm genoeg is, je te herinneren dat er in mama’s kast ergens nog wel een zwart kostuumjasje hing dat perfect kan dienen. Eén van mijn zomerjurkjes hangt intussen al een aantal jaar in de kast van de oudste. We moeten er eerlijk in zijn: het staat haar ook gewoon beter.

En toch. Als je dan wat langer nadenkt over deze tweede uitdaging, dan blijkt dat je hier en daar toch wat nuances moet aanbrengen. Dat er toch wel een aantal zaken zijn die ik niet deel met mijn dochters, ook al zie ik hen doodgraag en zou ik mijn laatste centen liever in hen investeren dan aan mezelf te spenderen.

  • Die ene avond om de zoveel weken dat de echtgenoot en ik tijd voor elkaar maken, delen we niet met onze dochters. Ze durven dan op voorhand wel eens informeren waar we heen gaan om dan te verzuchten “dat zij ook wel graag nog eens pizza gaan eten” of “dat dat nu net de film is die zij ook wel graag willen zien”,… maar onze tijd samen delen we niet.
  • Ik lees de Libelle het liefst als eerste. Ik kan er ongelooflijk van genieten om een nieuw tijdschrift als eerste open te slaan, om als eerste de verhalen te lezen en om als eerste alles te ontdekken. En dat weten de dochters ook. Ze zullen het een eigenaardig trekje vinden, maar ze respecteren mijn “eersteleesrecht” op de Libelle.
  • Ze mogen gerust in mijn kleerkast zitten en ik deel zonder problemen basic t-shirts, jasjes en nylons, maar van mijn mooie jurken moeten ze wel afblijven. Ook de mama maakt zich nog eens graag mooi en ik ben dus héél erg zuinig op mijn topstukken. Die zijn van mij en die wil ik niet uit één of andere kleerkast gaan vissen. Of uit de wasmand nadat ze ongevraagd “geleend” werden. Maar dat respecteren onze meisjes ook. Het helpt ook dat ze mijn jurken best wel mooi vinden, … “voor oudere vrouwen”…
  • Toen onze dochters begonnen te experimenteren met make-up, doken ze uiteraard meteen in mijn make-up-koffertje. Ik had redelijk wat verzameld, maar eigenlijk gebruikte ik weinig of geen make-up ook echt. Maar die paar spulletjes die ik ook daadwerkelijk gebruikte, daar bleven ze af. Dat was dan één kleurtje nagellak, één kleurtje lippenstift, een oogpotlood en mascara. De dochters experimenteerden naar hartenlust met de rest van de spulletjes en begonnen stilaan hun eigen hebbedingetjes te verzamelen. We hebben hier dus allemaal onze eigen kleurtjes nagellak en de oudste en ik hebben ook eigen make-up. Nagellak remover zullen we wel eens bij elkaar gaan lenen en ook de bus micellair water wordt door ons drieën gebruikt, maar de echte make-up lenen we niet uit.
  • Verzorgingsspullen “claimen” we niet zo hard als de make-up-spullen, maar het blijft wel lastig als je ineens ontdekt dat de bus shampoo net voor jouw wasbeurt ineens zo goed als leeg blijkt terwijl die de vorige keer toch écht nog een ruime bodem had.
  • Ik zal ook niet héél erg moeilijk doen over die éne zak chips die ik voor mezelf had bestemd en die ineens verdwenen blijkt als ik me er eindelijk dacht op te storten, maar als de allerlaatste witte Twix (waar ik me een hele dag op verlekkerd heb) ongevraagd verdwenen blijkt te zijn net op het moment dat ik er dacht van te genieten, dan durf ik écht wel een serieuze zaag te spannen.

Ik zie mijn dochters doodgraag en sinds ze in mijn leven zijn, staan ze bovenaan mijn prioriteitenlijstje (wat allicht voor elke mama geldt, niet?). Zo goed als altijd en overal komen zij eerst. Zo goed als alles wil ik met hen delen. Alleen de allerlaatste witte Twix hou ik liefst voor mezelf 😉.