Ouderzonden #4 – Invidia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De vierde uitdaging draait rond:

#4 Invidia (nijd – jaloezie – afgunst) Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Dit vond ik absoluut geen moeilijke uitdaging. Hier lag het antwoord voor mij voor de hand. Als ik iets mag kiezen om over te nemen van andere ouders, dan zou het hun strakke organisatie zijn. Niet dat ik écht ontevreden ben over hoe het bij ons loopt en niet dat het hier absolute chaos is, integendeel. Maar af en toe loopt er wel eens iets in het honderd. Zonder dramatische gevolgen, maar het bezorgt me stress en het blijft een hoop gedoe om een dergelijke vergetelheid recht te zetten of op te lossen.

Wat liep/loopt er dan wel eens mis? Af en toe verliezen we iets uit het oog. Zo hebben we ooit eens een verjaardagsfeestje gemist. De zwemles van de kinderen vergeten was dan weer vaste prik. Tot onze verdediging moet ik er wel aan toevoegen dat de zwemles eens om de drie weken was en dat ze dan af en toe nog uitgesteld werd ook, wat het dus eigenlijk zo goed als onmogelijk maakte om die data in je hoofd te steken. Ook turnzakken hadden we meer niet dan wel bij en het gebeurde meer dan eens dat we op school arriveerden en dan de klasgenootjes van onze dochters met laarzen, fietsen,… zagen en wij niet op de hoogte waren. Maar ook de naai-, dans- of tennisles hebben we al eens per ongeluk en zonder te verwittigen overgeslagen. Eén enkele keer stond ik zelfs op school toen de kinderen een pedagogische studiedag hadden…

Wat hebben we in de loop der jaren al geprobeerd om er toch enigszins een systeem in te krijgen? We hebben een kalender hangen in de keuken en daar proberen we alle afspraken op te noteren. (Wat intussen vrij consequent gebeurt door mezelf en de echtgenoot, bij de dochters vallen we nog regelmatig uit de lucht met hun last minute-afspraken.) We hebben een Google-agenda waarin ik in het begin van het jaar alle belangrijke schooldata noteer en familieafspraken plaats. Ik nodig dan verder de betrokken familieleden uit, zodat iedereen een kwartier op voorhand toch een melding krijgt dat er iets te gebeuren staat (al moet je je gsm dan uiteraard wel in de buurt hebben én horen 😉!)…

Intussen werkt dat systeem min of meer naar behoren, het gebeurt nog maar zelden/af en toe dat we een afspraak missen, maar het vergt wel nog altijd veel energie. Ik ben immers de beheerder van de agenda: ik plaats er de afspraken in, ik verstuur de uitnodigingen, ik ben degene die de agenda meestal in het hoofd heeft zitten en dus de andere leden herinnert aan hun afspraken. Maar als mijn geheugen dan vol zit (omwille van professionele deadlines of andere beslommeringen) of als ik niet of later dan gewoonlijk thuis ben, dan loopt het nog steeds wel eens mis.

Wat zou ik in het ideale geval nog willen verbeteren? Ik zou het graag verder zien gaan dan alleen agendabeheer. Werken met een weekmenu en daar boodschappen- en takenlijstjes aan koppelen zodat we op dat vlak tijd kunnen winnen, zou fijn zijn. Daarnaast zou ik ook voor mijn blog eindelijk eens willen gaan plannen en vooruit werken. Maar om de één of andere reden hebben we daar geen ruimte voor. Om tijd te winnen, moet je eerst tijd uittrekken om je organisatie op poten te zetten. Maar net die momenten ontbreken omdat we te veel energie steken in het gewoon draaiende houden.

En dus blijft het elke keer weer bij goede intenties. Allicht ook omdat het uiteindelijk ook gewoon draait. Soms eens met een kinkje in de kabel, maar voor het overgrote deel kabbelt onze gezinsorganisatie hier gewoon verder. En als wij daar mee kunnen leven en daar niet al te veel hinder van ondervinden, zal de nood allicht niet zo hoog zijn. Maar telkens ik een organisatieblog lees of getuigenissen van hoe een degelijke planning of bijvoorbeeld een bullet journal een verschil maakt of onmisbaar is voor het huishouden van.., dan blijf ik denken: “Daar moeten we dringend ook eens werk van maken. Morgen beginnen we eraan. Volgende week. Of tijdens mijn week verlof…”

Ooit komt het ervan. Denk/hoop ik 😉…

 

De illusie van het multitasken

concentratie, spreuk LoesjeVorige week las ik ergens – vermoedelijk op de wetenschappelijke sectie van hln.be 😉 – dat multitasken eigenlijk niet bestaat. Want dat je verschillende zaken tegelijk eigenlijk niet goed kan doen. Nu, dat wist ik uiteraard al langer, maar ik was blij dat het eindelijk eens zwart op wit bevestigd werd.

Nochtans slaag ik er perfect in om te lezen op mijn hometrainer. Liefst een boek weliswaar, want het gebeurt wel eens dat het boek van mijn scherm glijdt en de grond op dondert. Ik ben dus ontzettend voorzichtig als ik dan toch eens de tablet neem om wat nieuws te lezen.

Tv kijken terwijl ik fiets, lukt ook. A la limite durf ik mij zelfs aan de combinatie strijken – tv-kijken te wagen. Met wisselend succes weliswaar. Soms heb ik hier en daar wel eens een pointe gemist in mijn serie (lang leve de rewind-knop) of blijk ik mijn vingers weer eens mee gestreken te hebben…  Tijdens het voetbal – als het een spannende match belooft te worden – durf ik zelfs opzettelijk de strijkplank boven te halen. Dan kan ik me volledig op het strijken concentreren en vergeet ik zenuwachtig te worden…

Maar veel vaker loopt het faliekant af als ik verschillende zaken wil combineren. Tegelijk een gesprek volgen en een mail beantwoorden, zorgt er gegarandeerd voor dat ik of de draad verlies van de conversatie of dat ik woorden of stukken gesprek in mijn antwoord typ… Hetzelfde trouwens als ik probeer een boek te lezen met de tv op. Soms moet ik een bepaalde zin 3 of 4 keer opnieuw lezen en heb ik nog niet begrepen wat er staat, terwijl ik ook helemaal niet meer kan volgen wat er op tv aan het gebeuren is. Al heb ik soms wel extreem heldere momenten. Zo kan ik in het midden van een drukke werkdag, met veel gebabbel en gedoe ineens wel een stukje uit het radionieuws gehoord hebben.

Maar dat multitasken een illusie is, weten wij hier in huis al langer. Sinds die keer “dat mama bijna het huis heeft doen branden”. Onze dochters waren toen een jaar of 3 en een jaar of 6. En we waren met zijn drietjes alleen thuis. De jongste zat in bad en kon dat eigenlijk perfect alleen. Ze had enkel wat hulp nodig bij het spoelen van de haartjes. En dus was ik intussen aan het eten begonnen. Groentjes snijden, aardappeltjes schillen, je kent dat wel. Wat ik precies wou maken, weet ik niet meer. Maar ik herinner me wel nog levendig de pot met boter die ik al op het vuur zette. Uiteraard net op het moment dat de jongste van boven riep.

En dus ging de mama een handje helpen. En dacht ze twee vliegen in één klap te slaan door snelsnel ook de was mee naar beneden te nemen. Maar dan moet je ook vlug even de kinderkamers controleren op rondslingerende was. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik bleef (te lang) plakken en werd ineens gealarmeerd door de oudste: “Oei, mama, het hangt hier vol rook”.

De boter was volledig opgekookt, de pot zag een beetje (veel) zwart en de keuken hing inderdaad vol rook. Maar we zetten de ramen open, we goten de pot vol water (en azijn) en het heeft uiteindelijk geen sporen nagelaten. Tot de telefoon ging, de oudste opnam en ik haar enthousiast hoorde vertellen: “Dag oma, weet je wat mama nu gedaan heeft? Ze heeft het huis bijna in brand gestoken. Het hing hier helemaal vol rook en ik moest hoesten en de pot ziet helemaal zwart…” Waarop de mama haar ongeruste moeder mocht geruststellen dat het allemaal zo erg nog niet was. Maar dat multitasken tijdens het koken hebben we sindsdien wel (min of meer) achterwege gelaten ;-).

En toen ging het licht even uit

gedachten-met-mij-vandoor-300x424Wij hebben hier een paar drukke weken achter de rug. Mijn weekend- en avondshiften en ook de echtgenoot had een paar weken na elkaar met vergaderingen, klassenraden, oudercontacten ’s avonds…  Dagen waarin we elkaar soms maar even zien en vaak om praktische afspraken te maken. Wie is er wanneer thuis of waar zien we elkaar straks? Jij doet de jongste nog weg voor je naar je vergadering rijdt, ik pik de kinderen dan straks wel op en doe nog even snel boodschappen tevoren… En ja, ook de kinderen hebben een drukke agenda, het is soms een heel gepuzzel om dat allemaal rond te krijgen.

Bovendien merk ik de laatste jaren dat ik mijn leeftijd stilaan begin te voelen. Ik recupereer niet meer zo snel. Ik heb moeite om de snelle opeenvolging van activiteiten te verteren. Of mis ik mijn vrije woensdag van vroeger? Dat rustpunt in het midden van een drukke week? Even de tijd stilzetten, even ademhalen? Feit is dat mijn lichaam protesteert. En de laatste maanden uit zich dat (te) vaak in migraineaanvallen. Nooit in de drukste periode, maar altijd net erna, als het weer even wat rustiger wordt. Net op het moment dat we het ritme laten zakken, net op het ogenblik dat de adrenaline wegvalt, ga ik plat. Gaat het licht uit. Intussen weet ik perfect hoe ik het moet aanpakken: excedryn innemen in de hoop dat deze pijnstiller de hoofdpijn onderdrukt, maar als dat niet helpt, heb ik geen andere keuze dan sumatriptan in te nemen en in mijn bed te kruipen. Dan gaat het licht letterlijk voor een paar uurtjes uit. Maar aangenaam is het zeker niet.

En ja, wij zijn hier niet de strakst georganiseerde familie. Wij maken geen weekplanning, niet voor activiteiten, niet voor eten. Wij hebben een maandkalender waarop we de niet te missen zaken noteren. Maar wij gaan niet op zondagavond of zo samenzitten om onze agenda te bekijken en de taken te verdelen. Wij maken winkellijstjes voor een dag of 2, 3 en doen dan opnieuw inkopen. Soms vallen we wel eens uit de lucht wat de agenda van de kinderen betreft en dan moeten we snelsnel improviseren. Soms hebben we eens geen zin om te koken en dan gaan we wel eens een frietje halen (of een pizza).

Maar de laatste tijd bekruipt me hoe langer hoe meer het gevoel dat we het misschien toch anders moeten aanpakken, dat we misschien toch wat meer structuur moeten inbouwen. Nu dient mijn hoofd te vaak als organiser en blijf ik maar doormalen over wat we wanneer moeten doen, wie dat gaat doen, wat ik niet mag vergeten mee te brengen van de winkel (en uiteraard prompt vergeet in de winkel) Mijn koppeke staat nooit stil, hoogstens eens in standby-modus en dat is verschrikkelijk vermoeiend…

En het zorgt er zeker voor dat ik te weinig geniet van de leuke momenten. Het zorgt ervoor dat ik ook dan te veel pieker, al in gedachten ben bij wat nog moet, wat nog komt en veel te weinig in het nu leef. Het zorgt ervoor dat je tegen de kinderen snauwt, uit het niets (omdat het woensdag is en de kuisvrouw donderdag komt en het hele huis weer een rommel is en ze dringend moeten opruimen), dat je al die kleine onbenullige zaken opstapelt tot je tegen een hele berg aankijkt en je de moed niet meer hebt om die ook nog eens te beklimmen. Het zorgt ervoor dat je je terugtrekt in jezelf (omdat je lastig bent, omdat je het niet wil afreageren, omdat je oplossingen zoekt en niet vindt) in plaats van hulp te vragen of tijd te nemen.

En dus heb ik deze week “Getting things done” besteld in de Standaard Boekhandel. Ik heb al veel goede commentaar gelezen over dat boek, over de methode. Ik ben dus benieuwd. Nu nog de tijd vinden om dat boek ook te lezen…

En intussen, hebben jullie soms gouden tips? Hoe win je tijd? Hoe breng je rust? Hoe overleef je een drukke periode met de glimlach? Alle tips zijn welkom, ik probeer ze maar al te graag uit 😉

Georganiseerde septemberchaos

wasmand_miniSeptember is voor ons een zware maand. Mijn leraar-echtgenoot en de kinderen schieten na een vakantie van 2 maanden weer in actie, zowel op school als met de hobby’s. Het is een moeizame overgang. Het tempo omhoog trekken kost ons minstens een maand.

Bovendien werk ik avond- en weekendshiften en had ik het lumineuze idee om er deze maand 2 te plannen. Die fout zal ik geen tweede keer maken 😉 Gevolg: het huishouden blijft liggen en beide ouders raken al na een paar weken uitgeteld. Het erge is dat dit scenario zich al een paar jaar herhaalt en we leren het blijkbaar niet.

Maar nu moet het gedaan zijn! We pakken de septemberchaos aan… met een paar goede voornemens voor een perfectionist als ik:

  1. Soms laten we de boel gewoon de boel. Helaas, de kast en de salontafel liggen overhoop en dat zal allicht zo blijven tot de kuisvrouw terug komt.
  2. We vragen hulp. Om de één of andere gekke reden krijg ik de strijk elk weekend bijgewerkt op één mand na. Ik heb dan telkens het goede voornemen om dat een avond in de week te doen, maar dat komt er nooit van en dus begin ik het volgende weekend met een mand extra… om dan weer te eindigen met één mand over. De hulp inroepen van de (schoon)mama is dan écht geen schande.
  3. We maken keuzes. Wil ik die laatste mand strijken of wil ik liever fietsen? (Fietsen). Wil ik de living opruimen of bij de kinderen in de zetel zitten? (In de zetel zitten). En we voelen ons niet schuldig.
  4. We plannen – ook als het druk is – datetime én metime in, zodat we af en toe nog even kunnen ademhalen.
  5. We doen een middagdutje om wat slaap in te halen en genieten daar héél erg van.
  6. We laten ons niet verblinden door de ogenschijnlijk perfect geoliede levens van anderen.

Lukt dit? Niet altijd… Maar waar maken we ons druk om? Morgen is het oktober en dan is de septemberchaos sowieso voorbij. Dan beginnen we aan de oktoberchaos 😉